* * *
Xigantescos olmos, mirtos
Que brancas frores ostentan
Un-has con cogollos inda,
Outras que o vento esfollea.
Buxos que xa contan sigros
E que xuntos verdeguean
Formando de rama e troncos
Valos que naide atravesa;
E n’os que moy descansadas
Fan o seu niño as culebras.
Loureiros irmans d’os buxos
Po-la altura y a nacenza,
Pois arraigaron á un tempo
N’o mais profundo d’a terra.
Limoeiros e laranxos
Qu’o verde musgo sombrean
Y olido esparcen d’azare
Con que a xente se recrea.
Eternos bosques en donde
Sombrio misterio reina,
Onde sô os paxaros cruzan
Po-las tristes alamedas
Onde ô marmular as fontes
Un coidara que se queixan,
Y ond’o mesmo sol d’o estio
Melancónico penetra.
Y en medio d’esta espesura
E d’esta hermosa tristeza
Nun-ha casa inda mais triste,
Sí de fachada soberba,
Alí din que ten o niño
A nai de toda-las meigas:
Casa con portas de cedro,
En cada ventana reixa,
Cociña coma de monxes,
Silencio coma d’igrexa,
Criados que non dan fala,
Cans que morden como feras,
Alí a viron negra e fraca
Com’un-ha gata famenta
N’o mais san e mais frorido
D’a hermosa terra gallega.
Y estes mals que nos afrixen
Din que todos veñen d’ela...
¡Mais socede n’esta vida
Que os que tên culpa n’a levan!