CADA COUSA N’O SEU TEMPO
D’o alegre Mayo, un-ha alborada fresca
Foit’á sorrir n’o outono malencónico,
E por nadal os membros ateridos
Quentache ben contente, á un sol d’agosto;
Despois trembaches espantado, e fuches
Buscand’a sombra inquieto e pesaroso,
Mais a mamoria preguizosa, tarde,
Trouxera ô teu recordo
Que aqueses cambios bruscos
Raros e intempestosos
De loitos e pesares, n’esta vida,
Sinal segura eternamente fonon.
E tras d’aquel calor que ch’emprestara
N’o inverno un sol d’agosto
So sentiche d’a frebe o mortal frio
Qu’ helou hastr’os teus osos.
As cousas n’o seu tempo
Y as feras n’o seu tobo.