* * *
Cabe d’as froles a nena
Cant’alegre o seu cantar,
Y é branca com’azucena
Pálida como o luar.
E ond’a boquiña un lunar,
Gracioso lle dou Dios, tan feito, tanto,
Qu’é de todos o encanto.
¡Cor de luar... que cor lindo!
Uns ollos cal noit’escura,
Labios que falan sorrindo
Y aquel sinal... fermosura
Mais, non cabe en criatura
Qu’a que Dios quixo darche, linda rosa,
Doce, casta e preciosa.
Ser amada, ese é o teu sino,
Amada cal n’outra houber,
E ¡que dichoso destino!
Ser querida e ben querer.
Hey a ambicion d’a muller
E o soyo ben que buscan sin medida
N’esta mísera vida.
Pero nena alunarada,
¿Sabes o qu’o refran di?
Qu’é en amores desdichada
A que un lunar ten así.
E tamen din qu’o eres ti,
Á pesar d’as risadas d’os teus labios
Que non saben d’agravios.
En bon hora, ó en mal hora
Que n’esto d’enamorar,
Tamen se mete a traidora
Mala sorte á traballar.
E métese á enfeitizar
Corazons inocentes e almas puras
N’afeitas á amarguras.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
¡Ay d’a nena alunarada
Pálida como o luar!
Como canta o seu cantar
Tan serena e sin pensar
Que a que lunares ten, fertuna esquiva
Lle ha de ser mentras viva.
Alegre e dichosa canta
Aquela linda canzon,
Que trai a sua mente tanta
Querida recordazon,
Que asin é, coma oracion
Que a yalma, triste, con amor marmura
Pedind’a Dios ventura.
Y ela non pensa toliña
E non maxina a coitada
Que mal tras d’o amor camiña
E ten fertuna menguada.
A que nase alunarada:
Que a que ten un lunar tan primoroso
Nunca terá reposo.
Tan soyo t’agardan penas
Linda rosa a d’o lunar,
As grandes tras d’as pequenas,
Un-ha tras outra á chamar
 tua porta han de chegar,
Que naide, tal é a forza d’o destino,
Naide torce o seu sino.