A DISGRACIA
¿Por qu’existe? ¿quen é? ¿dond’a soberba
Morada ten? ¿arteira en donde habita?
Sono lixeiro ou pasaxeira nube
Pra moitos é, qu’apenas deixa rastro.
Outros os golpes alevosos sinten
Que ll’asesta con negra traidoría
Dend’o comenzo ô fin d’a vida escrava.
Pero n’a ven, anque a mirada tendan
Arrededor, para evitaren, cantos
O seu bafo pestífero, n’atopan
N’o espazo, nin n’a terra, nin n’o mare,
Anqu’ela en todo está sempre dañina.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
O mal d’o inferno é fillo, o ben d’o ceo;
A disgracia ¿de quen? Loba que nunca
Farta se vé, que o seu furor redobra
D’a fonda frida, â vista ensangrentada,
¿De donde ven? ¿que quer? ¿porque a consintes,
Potente Dios, que os nosos males miras?
¿Non ves, Señor, que o seu poder afoga
A fé y o amor, no esprito qu’en ti fia?
¡Como endurece o corazon que un tempo
Era todo brandura! ¡como mata
D’a espranza a luz, que un resprandor tranquilo
N’os astros, derramaba d’a esistencia,
Nova forza prestando ô pé cansado
E mais valor a yalma temerosa!
Tod’o mucha ô seu paso, a pranta sua
Maldita, todo para sempr’estraga.
Todo a sua lama pegaxosa entrubia.
¡E que oco tan profundo fay en torno
D’aquel a quen persigue! ¡como fuxen
As xentes d’él pra non oir os layos
Que o seu penar ll’arrinca, ou a espantosa
Brasfemia que con labio balbucente
Á sí mesmo mordendose prenuncia!
Que apestado n’ecsiste n’esta vida
Que tanto horror a humanidade cause
Como o que d’a desgracia vay tocado.
¡E como non, s’o ben contr’el se volve,
S’o mesmo sol non loce ond’él habita,
S’a fonte onde beber, envenenada
De cot’está: s’o pan se volve asentes
Para seu paladar, y o mar sin fondo
Enxoito n’un instante se quedara
S’él n’a onda amarga s’afogar quixera;
E n’os brazos d’a morte que aborrece,
A mesma morte, o deixa abandonado!
¡Ah, piedade, Señor! ¡Barre esa sombra
Qu’en noit’eterna para sempr’envolve
A luz d’a fé, d’o amor e d’a esperanza!
Sombra d’horror que os astros briladores
Escurece d’os ceos, que un novo inferno
N’este mundo formou, e un mundo novo,
Donde todo valor perd’os seus brios
E toda forza sin loitar s’estrela,
Ond’as tinebras d’a impiedá, estendidas,
Borran todo camiño que á tí guie.
¡Dios de bondá, c’o teu potente sopro,
De n’os aparta ese fantasma horribre
Que a desesperazon dá por remate;
Pois xa abasta c’as dores, c’a miseria
D’a carne fraca, e c’o a infalibre morte,
Pra tormento e castigo d’os que tristes
Porque pecaron, viven desterrados
D’a patria celestial por que suspiran!