SIN NIÑO
Por montes e campías,
Camiños e espranadas,
Ven un-ha pomba soya,
Soya de rama en rama.
Síguena as probes crias,
Sedentas e cansadas,
Sin qu’alimento atope,
Pra darlles a bicada.
Tray manchada-l-as prumas,
Qu’eran un tempo brancas,
Tray muchas e rastreiras
Y abatida-l-as alas.
¡Ay! probe pomba, un tempo
Tan querida e tan branca,
¿Ônde vay o teu brilo...?
¿O teu amor ônd’anda?