EU POR VOS, E VOS POR OUTRO
—A linda, a grande señora,
De non vista fermosura,
¿Ônd’irá tan á deshora,
N’un-ha noite tan escura?
¿Ônde irá con tal premura?
Vay enfouzando n’a lama
O zapatiño de seda...
¡Po-lo toxal vay a dama,
Y-o dôno antr’holandas queda!...
Bon sôno Dios lle conceda.
Qu’él durma, q’eu velarey
Po-la dona mais fermosa
Que vin n’o mundo e verey;
Xardiñeiro, coido a rosa
De cuyo olido outro gosa.
Coido d’ela noite e dia,
Sin descanso nin sosego,
Qu’atopálo non podria;
Corpo e yalma, no-n-o nego,
Á esa tareya m’entrego.
E anque d’esto nada sabe,
Eu sey canto poido d’ela,
Mais, que tal saber m’acabe...
Say, pombiña, say, estrela,
Qu’un valente por ti vela.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
¿Á donde vay? a escondida
Porta s’abre paseniño...
Romor de seda comprida
Runxe alá po-lo camiño
Que vay d’a fonte ô muiño...
N’a vexo, mais ela é,
Chégame o seu doce olido,
Sento o pisar d’o seu pé,
Y-o meu corazon ferido
De pracer dou un batido.
Nobre dama, linda dona
D’os corazós que prendás,
Perdóname si, perdona
Si che sigo á donde vas,
¿Non vés qu’en perigro estás?
En noite tan tempestosa
¿Quen vos meteu tal deseyo?
¡Enlamugarse así a rosa...!
E n’o meu corazon leo
Que non levás pan no seo.
¿E si atopás a compaña?
¿E si vos say a estadea?
¿Si con falas vos engaña
E vos pon mantel e cea,
Mentras tróa e lostreguea?...
N’irés soya, pesi a vos,
N’irés mentras qu’eu alente,
Pois fora atentar á Dios.
Señora, Dios non consente
Qu’o perigro busque a xente.
Sin que sepás que vos sigo,
Irey tras de vos agora,
Por si vos tenta o enemigo.
Y-entanto non say a aurora
Non vos deixarey, señora.
—¡Adios... adios, dama hermosa!
¡Darvos á tan malos modos!...
Non vos levou a compaña,
Mais o enemigo levóuvos.
Embargam’o asombro a yalma...
¡Ay, amor tolo... amor tolo!...
Ben dí aquel refran sabido:
Eu por vos, e vos por outro.