* * *
—¡Valor! qu’anqu’eres como branda cera,
Aquí en perigro estamos,
E n’outro lado a libertá che espera,
Qu’aquí ninguen che dera.
—Vamos, señor, á donde queiras... ¡Vamos!
—Tan nobre eres, meu ben, com’ esforzada,
Mais, ¡tembras coma a cerva acorralada,
Ora que xuntos por ventura estamos
Para fuxir, ña prenda namorada!...
—¡Pois, fuxamos... fuxamos!...
—¿Tès medo, miña vida,
A sères nos meus brazos sorprendida
E a que xuntos, amándonos morramos?
—¡Ay, non, qu’a dicha así fora cumprida...!
Mas, partamos... partamos...
¡E adios, paz e virtù, sempre querida!