* * *
—Para a vida, para a morte,
E para sempre en jamás,
Pedint’á Dios, e Dios dóuteme
Por toda unha eternidá.
Para a vida, para a morte,
E para sempre en jamás,
Quero ser vosa, e que séades
O meu Señor natural.
—Mais a que así querer sabe
Non debe ter pai n’irman,
Nin home, s’é qu’é casada,
Nin fillos, s’acaso é nay.
—Espanta o qu’estás decindo...
Mais eu sinto qu’é verdá;
Lévame, señor, qu’irey
Ônde me queiras levar...
—Pois vente... ¿Qu’importa o mundo
Á quen ten a eternidá?
Xuntos hemos de vivir,
Xuntos nos han d’enterrar.
E os nosos corpos aquí,
E as nosas almas alá,
Quer Dios qu’en union eterna
Estén pra sempre jamás...
Cal ô paxaro a serpente,
Cal â pomba o gavilan,
Arrincouna d’o seu niño
E xa nunca á él volverá.