* * *
I
Cal grasiosa brandeas
O teu corpo lixeiro,
Si bailas nos estrados
C’aquel galan soberbo,
Brandea o norte as ponlas
Xentís d’os ameneiros;
Y un-ha tras outra folla
De cor amarillento
Vay deixando, enredada
N’os teus rizos cabelos,
Triste coróa póndoche,
Tan mucha, Dios d’o ceo,
Com’a que n’a alma tua
Pon o teu pensamento...
¡É que se vay o outono!
¡É que se ven o inverno!
Mas inda n’as fonduras
D’o ameno vál, serenos
Sopran ventos soaves,
Qu’aromas trân d’o ceo.
Inda n’a farta veira
Cuberta de xilmendros
Por onde corre o Miño,
Maxestüoso e lento.
Do bran s’oye o mais doce
Sospiro derradeiro
Qu’alí quedou durmindo
Antr’o romeu y o espriego,
Como quedou un rayo
D’espranza n’o teu peito.
II
Mas ô que ten mal sino,
Mal sino o seguirá,
Qu’as rápidas correntes
Non volven nunca atrás.
¿Qu’aspéras, s’a esperanza
Caso de ti non fay?...
Adiante, pelegrina,
Da fin ô teu romax,
Qu’anqu’acabar non queiras
Aló t’han de levar
D’o teu mal fado as ondas
E os fortes huracans.
¡Qu’inda tés fé...! Terála,
Ña probe, n’o teu mal,
Terála n’as espiñas,
Que t’han d’atormentar,
N’a fel que pezoñosa
Sin sede beberás,
N’o pan amargo e duro
Que t’alimentará.
Nunca d’o mar as ondas
Doces se tornarán,
Nunca tua sorte terca
C’a dicha amainará,
Nin c’a ilusion t’alentes
D’un brando descansar;
Que só o sono d’a morte
O triste dorme en paz.
Acaba logo, acaba,
O teu triste romax,
Qu’ô qu’en mal sino nace
Mal sino o seguirá.
N’as alas d’a disgracia
O teu destino vay,
E as rápidas correntes
Non volven nunca atrás.