Een groep aangespoelden op een afgelegen eiland gebruikt technische kennis en gezamenlijk werk om voedsel, kleding, onderdak en energie te verzekeren. Ze verwerken dierenwol tot vilt door wassen en persen, zetten de stroom van een beek in voor een pers, bedenken vallen en jachtmethoden en ontwikkelen nieuwe brandstoffen en gereedschappen. Seizoenskou dwingt hen tot betere isolatie en voorraden, terwijl er discussie ontstaat over een riskante tocht naar een nabijgelegen eiland. Verkenningen van moerassen en onderzoek van putten en andere eilandkenmerken brengen zowel hulpbronnen als gevaren aan het licht, en er worden pogingen ondernomen contact met de beschaving te maken. De tekst benadrukt improvisatie, vindingrijkheid en ordelijke samenwerking in isolement.