Hymni ecclesiae

Sat, Paule, sat terris datum

Post multa te certamina,

Cursu peracto, debita

Corona jam coelo manet.

Quot tu mari periculis,

Terraque jactatus malis!

Quot saxa, virgae, compedes!

Quot damna, curae, funera!

Nunc ille confixum suae

Qui te cruci dudum tenet,

Te Christus ad vitam vocat;

Tibique lucrum jam mori.

Sed caritatis viscera

Strictis coaretant nexibus;

Christoque quos tu parturis

Patrem reposcunt filii.

Verum paratur jam tibi

Finis laboris ardui,

Mercesque: bissenos thronus

Te poscit inter judices.

Uni sit et trino Deo

Suprema laus, summum decus,

De nocte qui nos ad suae

Lumen vocavit gloriae.

Quo sanctus ardor te rapit,

O Virgo, flos o Virginum?

Quo tendis, et cito gradu

Conscendis alta montium?

Urget sacer te Spiritus

Toto repletam Numine:

Matris Dei jam dignitas

Nil caritati detrahit.

Tibi propinquam sanguine

Matrem puella visitas,

Concessa cui divinitus

Grataris alvi munera.

O quanta matrum gaudia!

Stupente natura, gravem

Anum stupes, quae Virginem

Foetam Deo te praedicat.

Absconditum sub intimo

Ceu nube, portabas sinu

Solem, suo qui protinus

Lustrabit orbem lumine.

Mundo redemptor qui venis,

Fili, tibi laus maxima

Cum Patre: nec tibi minor

Laus, utriusque Spiritus.

Montes, superbum verticem,

Qua Virgo transit, subdite,

Cui se libenter sternerent

Vel ipsa coeli sidera.

Occulta quae latet domi,

Audet foras se prodere:

Semper sibi timens pudor

Se caritate protegit.

It illa, non nectit moras:

Fugit videri, nec minus

Fugit videri, ne suo

Quidquam pudori detrahat.

Beata quam pressit pede,

Tellus! beata semita!

Colles beati, qui simul

Cum matre sensistis Deum!

Beatiores hospites,

Vos o quibus coelestia,

Loquente matre Virgine,

Audire verba contigit!

Mundo redemptor qui venis,

Fili, tibi laus maxima

Cum patre: nec tibi minor

Laus, utriusque Spiritus.

Ad prima verba Virginis,

Intus movente Spiritu,

In matris alvo conditus,

Infans Joannes gestiit.

Agnovit infantem Deum:

Quem sensit, ardet prodere;

Vates et infans, qua potest,

Adesse Christum nuntiat.

Hic jam Redemptoris vices,

Praeconis ille sustinet:

Materna claustra non vetant

Quin ambo munus impleant.

Felix puer, felix parens,

Felix sacerdos, et domus,

Qui per parentem Virginem

Deo fruuntur hospite!

Mundo redemptor qui venis,

Fili, tibi laus maxima

Cum Patre: nec tibi minor

Laus, utriusque Spiritus.

Procul maligni cedite spiritus;

Nunc imperanti cedite Numini,

Fessamque duris Magdalenam

Parcite nunc agitare poenis.

Christi jubentis numine territi

Fugere septem: mox sibi reddita,

Te, Christe, consectatur unum,

Et memori tibi mente servit.

Quin et cruenta de trabe pendulo

Christo litabat mille doloribus:

Quam vellet insontis Magistri

Sola graves tolerare poenas.

Miscere fletus sanguinis aemulos

Non cessat, adstans victima victimae,

Christus, silendo, nil rependit:

Quam melius probat hinc amantem!

Laus, summa Patri, summaque Filio:

Sit summa puro laus quoque Flamini,

Afflante quo semper calescunt

Aethereis pia corda flammis.

Plagis Magistri saucia,

Dum moesta largos funderet

Maria fletus, acrior

Revixit in poenis amor.

Non turba, non vetat crucis

Mortisque dirae scandalum,

Inter furentes quaerere

Ligno peremptum milites.

Quis tantus ignaram labor

Exercet? Extinctam doles

In morte vitam: quid gemis,

Mors ipsa cum victrix cadit?

En ille quem luges amans,

Praesens resumpto corpore,

Notis amantem te redux

Primam salutat vocibus.

O si beatos tangere,

O si tenere fas pedes!

Sed hic perennis non datur

Gustare vitae gaudia.

Impleta nunc Apostolam

Promissa te primam choro

Apostolorum grandia

Jubent referre nuntia.

Deo Patri sit gloria,

Ejusque soli Filio,

Sancto simul cum Spiritu,

Nunc, et per omne seculum.

Maria sacro saucia vulnere,

Non jam dolendum quid Dominum doles?

Semper renascens hic amoris

Unde tibi violentus ardor?

Quem quaeris ipso funeris in sinu,

Victo triumphat funere clarior,

Vivit: retecto jam sepulcro,

Ecce jacent revoluta saxa.

Myrrham quid affers, vanaque balsama?

Haec luce functis debita munera:

Mox ille donandos Olympo

Non eget his redivivus artus.

Ingens amantem te dolor indicat;

Amans vicissim se Deus obtulit:

Agnosce vocem tu Magistri

Nomine te proprio vocantis.

Tu prima testis, primaque nuntia,

Velox in urbem protinus advola;

Christique nutantes Ministros

Plena Deo propiore firma.

Laus summa Patri, summaque Filio:

Sit summa puro laus quoque Flamini,

Afflante quo semper calescunt

Aethereis pia corda flammis.

Qui Christiano gloriantur nomine,

Ahena frustra vincla captivos tenent;

Frustra satelles servat insomnis fores:

Inter catenas mente stant liberrima.

Ornant revinctos invidendae compedes;

Nec ponderosae, quas amor leves facit:

Non densa tetri carceris nox obsidet,

Aeterna summo quos manet coelo dies.

Dulces catenae, quae reum non arguunt,

Sed Christi amantem quae probant Apostolum!

Regum coronis, aureis monilibus,

Vos sacra pluris aestimamus vincula.

Patri supremo sit suprema gloria;

Tibique laudes totus orbis concinat,

Aeterne Fili, splendor aeterni Patris:

Compar sit almo laus decusque Flamini.

Petrum, tyranne, quid catenis obruis,

Jubesque condi carceris nigro specu?

Quid trux satelles ante limen excubat?

Carcer, satelles, vincla non Petrum tenent.

Fulgens ab alto venit Ales aethere;

Recedit horror, et fugat noctem dies:

Jubente Christo, rupta vincla concidunt;

Panduntur ultro clausa ferro limina.

Coelestis ille ductor ostendit viam:

It Petrus; atque somnium quod fit, putat.

Verum, recepta mente, victricem Dei

Suae salutis certus agnoscit manum.

Lux nostra, Christe, nostra libertas, vides

Quibus catenis vinciant nos crimina,

Et quanta nostris incubet nox mentibus:

Caecis diem fer, rumpe vinctis vincula.

Patri supremo sit suprema gloria;

Tibique laudes totus orbis concinat,

Aeterne Fili, splendor aeterni Patris;

Compar sit almo laus decusque Flamini.

Hoc, jussa quondam rumpimus

Festo die silentia:

Celata dudum jam decet

Vulgare nos mysteria.

Montis sub alto vertice,

Tribus vocatis testibus,

O Christe, visus hactenus

Terris homo, pates Deus.

Tuae latens lucis jubar

Sacros in artus effluit;

Vestis tuo te numine,

Tibique totus redderis.

Coelo tonante, protinus

Audita summi vox Patris:

Te, nube rupta, Filium,

Quo gloriatur, asserit.

Hic est Magister omnium,

Quem pronus orbis audiat.

Silete, mortales: Deus

Qui nos docet, fatur Deus.

Qui, nube rupta, te palam

Natum vocavit, laus Patri;

Tibique Nato; nec minor

Laus utriusque Flamini.

Quam nos potenter allicis!

Te, Christe, quando detegis,

Te, quando celas, providus

Nobis peraeque consulis.

Hic nos adoptat filios,

Qui te vocavit Filium;

Sponsor futurae gloriae

Dat certa nobis pignora.

E nube quid, Pater, probas?

De monte, Fili, quid doces?

Umbris procul cedentibus,

Restabat una veritas.

Ut jussa Patris impleas

Mactanda mundo victima,

Formam resumens pristinam,

Mortalitati redderis.

Fac, Christe, qui nobis lates,

Obscura dum regit fides,

Fracto solutos corpore

Nos te videre, te frui.

Qui, nube rupta, te palam

Natum vocavit, laus Patri;

Tibique Nato; nec minor

Laus utriusque Flamini.

Jesu, dulcedo cordium,

Fons vivus, lumen mentium,

Excedens omne gaudium

Et omne desiderium:

Mane nobiscum Domine:

Et nos illustra lumine,

Pulsa mentis caligine,

Mundum replens dulcedine.

Quando cor nostrum visitas,

Tunc lucet ei veritas:

Mundi vilescit vanitas,

Et intus fervet caritas.

Jesu mi bone, sentiam

Amoris tui copiam:

Da mihi per praesentiam

Tuam videre gloriam.

Quem tuus amor ebriat,

Novit quid Jesus sapiat:

Quam felix est quem satiat!

Non est ultra quod cupiat.

Tu fons misericordiae,

Tu vere lumen patriae,

Pelle nubem tristitiae,

Dans nobis lucem gloriae.

Quod carne Christum, Virgo, paris, vocant

Hinc te beatam: rectius occupas

Nomen beatae, quae fideli

Credideris, pia Virgo, corde.

Orbata Nato, non muliebriter

Ploras ademptum. Scilicet altior

Tellure coelestes, triumphans

Quo rediit, meditaris arces.

Amoris illuc te rapit impetus:

Tardi sed obstant vincula corporis,

Dolesque durum longioris

Exilii tolerare pondus.

Haec vota tandem qui cumulas, Pater,

Succurre nostris, auspice Filio;

Infunde sacrum, quo vigemus,

Pectoribus, Deus alme, Flamen,

Quis ille, sylvis e penetralibus

Egressus, ad se tot populos trahit?

Ab ore pendentes loquentis

Qua subito tenet arte turbas?

An ille fastu regifico tumens,

Molli solutus diffluit otio?

Levisne arundo ventilatur

Arbitrio popularis aurae?

Atqui ter annos jam decies trahit

Vitam in profundis saltibus asperam,

Virtutis Eliae futurus

Atque animi generosus haeres.

Ergo severam Numinis omnibus

Ostentat iram, non timidus mori:

Assertor acer veritatis,

In proceres tonat inque plebem.

Aula receptum non retinet timor,

Non blanda flectit gratia Principis,

Contaminati quin reprendat

Flagitium opprobriumque lecti.

Sit summa Patri, summaque Filio,

Sanctoque compar gloria Flamini:

Sanctae litemus Trinitati

Perpetuo pia corda cultu.

Impune Vati non erit: impotens

Totum furorem femina colligit;

Iraeque causas aggerando

Exstimulat fera corda regis.

Quid non libido cogis adultera?

Dantur catenis innocuae manus:

At alligari veritatis

Nescia vox, sua jura servat.

Christum vel atro carceris in specu

Praeco fidelis nuntiat: et suos

Divina patranti Magistro

Discipulos jubet ire testes.

Vinctus triumphat, tu pavitans fremis,

Tyranne. Caecum mens male conscia

Quatit flagellum: stricta Vatem

Impavidum feriet securis.

Sit summa Patri, summaque Filio,

Sanctoque compar gloria Flamini:

Sanctae litemus Trinitati

Perpetuo pia corda cultu.

Ecce, saltantis pretium puellae,

Fertur in disco caput amputatum:

Haec cruentatis nova proferuntur

Fercula mensis.

Quae rudes sylvis populos docebat,

Quae Deum tota resonabat aula,

Illa vox, eheu! gladio resecta,

Muta silebit.

Occidit Vates, et adhuc timetur,

Vox silet verbi, cruor ille clamat:

Sancta fraterni temerata carpit

Foedera lecti.

Nube sub densa jubar involutum

Venerat caecis aperire seclis:

Sole maturo, velut umbra, cessit

Lucifer Orbi.

Summa laus Patri, genitoque Verbo:

Et tibi compar, utriusque nexus

Spiritus semper, Deus unus omni

Temporis aevo.

Omnibus manat cruor ecce venis:

Hinc sitim longam satia, tyranne;

Et cibos inter paterasque puro

Sanguine liba.

Ut caput vidit, dapibus paratis,

Triste fumanti natitare tabo,

Haesit, impastis fremuitque mensis

Funeris auctor.

Non tamen frontis gravitas serenae

Cessit immiti violata ferro:

Dura mitescit placido sub ore

Mortis imago.

Sic suo rursum Deus hunc praeire

Nuntium Christo jubet, inferisque

Ferre praeconem nova liberandi

Gaudia mundi.

Qui Deo plenus rigidis futurum

Moribus Christum rudis exprimebat;

Debuit dura quoque morte totum

Reddere Christum.

Summa laus Patri, genitoque Verbo;

Et tibi compar, utriusque nexus

Spiritus semper, Deus unus omni

Temporis aevo.

Flagrans amore, perditos

Dum nos Redemptor quaereret,

Defessus ad Martham Deus

Sese recepit hospitam.

Beata, quae tantum suis

Amica tectis hospitem

Fovere gaudet, et Deo

Inferre convivae dapes!

Dum Martha pascit, pascitur

Maria felix; ac sedens,

Magnoque tuta Judice,

Partem potitur optimam.

Nunc, Martha, nunc sedens Deo,

Et ipsa Verbo pasceris;

Et juge se tuus tibi

Conviva dat convivium.

Da, Christe, Sanctorum quies,

Sic nos ad unum tendere

Per multa, posthac optima

Ut parte possimus frui.

Redditum luci, Domino vocante,

Lazarum, turbae, domitamque mortem

Laudibus festis, modulisque sacri

Dicite cantus.

Ille qui Christum meruit frequenti

Hospitem gaudens recreare mensa,

Foetidus clauso, data praeda morti,

Conditur antro.

Heu! tua praesens ope si jacenti,

Fata qui praescis, Deus, astitisses;

Viveret, necdum premerentur atra

Lumina nocte.

Jamque mors vitae Domino solutam,

Si jubes, reddet spoliata praedam;

Nunc et extinctus superas amicus

Surget ad auras.

Ecce dilecti lacrymis honoras

Hospitis funus, fremituque prodis

Quam pio plangas, Pater, impiorum

Corde ruinam.

Ut Patrem semper pia Spiritumque

Omne plebs tecum celebret per aevum

Christe, credentes animas secundae

Eripe morti.

Panditur saxo tumulus remoto:

Intimos clamor penetrat recessus;

Et Deum sentit docili jubentem

Aure cadaver.

Proh stupor! notas repetit medullas

Spiritus; caecam pedibus revinctus

Dum viam carpit, sibimet superstes

Prodit et haeres.

Ipsa sic ruptis inimica vinclis

Mors fugit, vinci patiens; futuris

Summa praeludit tua sic triumphis,

Christe, potestas.

Ut Patrem semper pia Spiritumque

Omne plebs tecum celebret per aevum,

Christe, credentes animas secundae

Eripe morti.

Intrante Christo Bethanicam domum,

Curramus omnes: hospite splendidam

Simone coenam praeparante,

Tam celebrem penetremus aulam.

Hic dum ministrat Martha celer gradu,

Fraterque laetas assidet ad dapes;

Maria, Christo tu fragranti

Vasa reples pretiosa nardo.

Pedes inungens, tergere crinibus

Gaudes; liquorem fundis et in caput;

Et, vase fracto mox inundans,

Tecta novo recreas odore.

Sed cur iniquo dente lacesseris,

Dum gloriosis obsequiis vacas?

Unguenta fundens, antevertis

Exequias morientis Agni.

Quantum per orbem Christiadum fides

Diffusa vastas subjiciet plagas,

Tantum Mariae grande factum

Per populos resonabit omnes.

Laus summa Patri, summaque Filio,

Sanctoque compar gloria Flamini;

Quo dante, jam nunc sponsa Christi

Perpetua fruitur quiete.

Laetis terra sonet plausibus: huic Dei

Mater Virgo datur; munere quo nova

Se rerum facies protinus exerit,

Mundo pax redit aurea.

Haec est illa domus, qua Deus advena

In terris habitat, digna Deo domus;

Templum grande, sibi quod propria manu

Summus condidit Artifex.

Aureis arca vetus fulserit undique

Scintillans radiis. Haec vacuas decent

Umbras: interior Numinis ipsius

Arcam nobilitas decet.

Non hic manna latet, legifer aut lapis,

Non ramus sterilis: flos viget hic ferax

Virtutum; sacer hic panis homo Deus;

Hic legis residet dator.

Sit laus summa Patri, summaque Filio:

Amborum sit idem Spiritui decus,

Arcanis habilem qui thalamum modis

Christo praeparat hospiti.

Mortale, coelo tolle, genus, caput;

En noctis horror desiit; en jubar

Nascentis Aurorae propinquum

Admonuit properare Solem.

Sacro tumentes germine jam polus

Terras amicis imbribus irrigat;

De stirpe Jesse virga surgit

Conspicuum paritura florem.

Coelestis illum gratia Spiritus

Inunget; illi Justitia, et Fides,

Timorque castus, Veritasque,

Et Pietas, comites praeibunt.

Hunc ergo, quem tot secla fidelibus

Votis anhelant, quem misero Deus

Promisit orbi, spem salutis,

Accelera, pia Virgo, fructum.

Sit Trinitati perpetuum decus,

Inflicta mundo quae miserans mala

In matre pignus nascituri

Non dubium dat habere Christi.

Lignum Crucis mirabile

Totum per orbem prominet,

In qua pependit innocens

Christus, Redemptor omnium.

Hanc nulla cedrus arborem

Adaequat alto vertice,

Quae poma nescit noxia,

Sed ferre vitae praemia.

Tu, Christe, Rex piissime,

Hujus Crucis signaculo,

Diebus, horis omnibus,

Munire nos non abnuas:

Ut lingua cordi consona,

Comesque cordis puritas,

Laudis tibi perenniter

Munus rependat debitum.

Qui per crucem nos liberas,

Fili, tibi laus maxima

Cum Patre; nec tibi minor

Laus, utriusque Spiritus.

Christe, qui sedes Olympo,

Par Deo Patri Deus,

Quem tremiscunt intuendo

Puriores Spiritus:

Da choris junctos supernis

Ore puro psallere.

Inter omnes fulguranti

Ense victor emicat,

Qui draconis insolentem

Contudit ferociam,

De polo trusit rebellem

In profunda tartara.

Dum superbum sternis hostem,

Intonas; Quis ut Deus?

Obstinata turba praeceps

Clade communi ruit:

Te triumphantem coronat

Qui tibi dat vincere.

Tu decore vincis omnes,

Alitum pulcherrime:

Assides Deo propinquus,

Consili tu particeps;

Astra claudis et recludis,

Nosque sistis Judici.

Te tremendo poscat aeger

Mortis in luctamine;

Advolantis efficacem

Sentiet praesentiam;

Corporis vinclis solutum

Mox ad astra transferes.

Sit suprema laus Parenti,

Qui creavit omnia:

Filioque qui redemit

Morte nos volens sua:

Par et illi, cujus almo

Confovemur halitu.

Descende coelo: te Michael vocat

Quae festa terris te celebrat dies:

Ne vota spernas, Christianae

Grande decus columenque gentis.

Adstas minister tu propior throno,

Mandata promptus Numinis exsequi,

Te qui fideles perstitere

Aligeri, duce gloriantur.

Illustre sit fas dicere proelium;

Sit fas triumpho plaudere nobili,

Quo dissipati perduelles

Aethereis cecidere regnis.

Movere bellum pacis in atriis

Insanus ardet Lucifer, et polo

Parare dementes ruinas

Atque Dei solio minari.

Invadit idem mille acies furor;

Fervent tumultu sidera: grandium

Dux magne bellorum, Tonantis

Jura datur tibi vindicare.

Hac fulguranti voce, Quis ut Deus?

Pellis superbos: strenuus impias

Vexare turmas, et rebelles

Perpetuis religare flammis.

Sit laus Parenti, qui creat Angelos;

Per quem triumphant gloria Filio:

Quo roborantur laus sit almo

Spiritui: tribus una semper.

Custodes hominum psallimus Angelos,

Naturae fragili quos Pater addidit

Coelestis comites, insidiantibus

Ne succumberet hostibus.

Nam quod corruerit proditor Angelus,

Concessis merito pulsus honoribus,

Ardens invidia, pellere nititur

Quos coelo Deus advocat.

Huc custos igitur pervigil advola,

Avertens patria de tibi credita

Tam morbos animi, quam requiescere

Quidquid non sinit incolas.

Qui lucis Pater est, gloria sit Patri:

Qui lux ipsa Patris, gloria Filio:

Amborumque tibi, nexus amabilis,

Compar gloria, Spiritus.

Regnator orbis summus et arbiter,

Cui prona servit curia Coelitum,

Quae voce sola tu creasti,

Perpetua regis ipse cura.

Nobis fideles providus Angelos

Missos Olympo suppeditas duces,

Qui nos tot obsessos periclis

Incolumes sine labe servent:

Ne nos malignis fraudibus occupans,

Incauta fallat pectora subdolus

Suasor malorum; ne redemptam

Abripiat lanietque praedam.

Laus summa Patri, summaque Filio;

Tibique compar gloria, Spiritus,

Qui per salutis tot ministros

Das patrias remeare sedes.