Kening Aldgillis

1. Bernlef, Rixt.

RIXT.
Nou plachtet men oer Radbod’s keningsrjucht.
Hja sitte hifkjend del, en hy stiet heech
En sjucht hjar dimm’ne rigen swijsum oer,
En wit, det minsk’ne wird noch earm bislút
It great bistel fen hege goaden brekt.
Forbjustre wrâld, dêr’t minsken leech en lyts
As weard’leas en feal blomte yn earmtlik lân,
Bislute oer ’t rjucht fen hwa’t troch heger wil
As kening berne en wijd en hill’ge waerd,
Det minsk’ne wird bikrêftgje moat de wet
Dy’t Goad’ne hân sels wiisd en fêstlein hat!

BERNLEF.
Us folk keas jimmer sels syn haed en hear,
Nei d’ âlde wet det elts yn ’t selde rjucht
Foar Walhal siet, en nimmen hearskje scil
As troch syn krêft, syn kind’gens en syn rom.

RIXT.
Mar der is oar rjucht as fen berte en stân,
Der libje roppen kenings. Hiel de wrâld
Heart yn hjar wird de wytging fen hjar heil
En sjucht yn hjar ljochte eagen himel-ginst.
Hja hearskje oer ús, fen minsk’ne wet net kend,
To great det ien hjar hegens hild’gje mei
Troch oar wird as in God him leit yn ’t hert,
Kenings oer ’t hill’ge libben, net oer lân,
Al is ek dat sims oan hjar macht bitroud—
En fen dy kenings is myn Radbod ien.

BERNLEF.
Ik leau ’t. Mar ierdske skea noch fal noch winst
Set sokken swider ljocht en wijing by.
Hja winskje rom, mar net for wrâldske die,
En rize tsjin it ûnk en delslach yn,
Sterk yn hjar hert dat bûten minsken kin
En bûten minsk’ne flecht’ge ginst en macht.
Gjin mind’ring nimt dat keningskip syn glâns,
En ierdske kroanen wije en siere it net.

RIXT.
Dû sprekst as kening fen de harpe en ’t liet.
Mar hy is great yn oarwei; great yn ’t dwaen,
Dat minsk’ne libben foarmet as weak waeks,
De tiid brekt yn syn rin en glânzgjen docht
Hwet minsk’ne tins yn nacht forsonken tocht,
Great yn it biedwird fen syn iivge wil,
As hearsker great oer dit forearjend folk,
Lyk hy myn hert ek nei syn winskjen bûgt.
Hy hat in greater breid: ’t Is Fryslân sels.
Hwa’t him dy ljeafde ûntstelt, misdocht yet mear
As do’t men my fier weitwong fen syn ljocht
En tsjuster brocht oer syn forwoedend hert.
Hwa is hjir prins as hy? hwaens each giet sa
Fol keningsglâns oer ’t erflik lân? hwaens wird
Bringt mear de hearsker iepenbier? By him
Bin d’ oaren moas, dat bleek en lijend waekst
Under it rûzjen fen in keningsiik.
Hy mòàt de macht hawwe yn dit slomjend lân
En hwa’t tsjin him stiet, sprekt tsjin Odin sels!

BERNLEF.
Mar scil syn siel der heil by hawwe, as him
De macht jown wirdt to rjuchtsjen sa’t er wol?

RIXT.
Hwet twivelstû? Dû sjuchst him net yn ’t hert.
Syn krêft forkwynt as net in great swier wirk
Syn hân bitroud wirdt ta syn libbensplicht.
In kind’ge houwer dy’t út deadske stien
De foarmen ropt, dy’t dreamden yn syn siel,
Sa wachtet hy syn hill’ge plicht, dy’t him
It libben hill’gje scil ta helte-striid,
En strielje scil ’t yn him, as ienris ’t folk
Him út syn finz’nis op it rotslân ropt.

BERNLEF.
’t Is frjemd, dy skieding, dizze wûndre dei,
Dy’t for Ydwine in strieljend lân ûntslút
En jim driuwt nei it hill’ge lân yn ’t Noard,
Dy’t sibbe skaet fen sibbe en ’t keningshûs
Spjalt yn in brek, dy’t nea wer hielje scil.

RIXT.
Net ús de rou. Wy nimme it komst’ge mei.
Foarstinne Thied hat long’re dêr’t hjar each
Gjin krús mear sjucht, noch ’t ear it dwylwird heart,
Dêr’t hwet forstoar yn iiv’ge greatens riist—
En ús is iens’mens licht, om’t ús it ljocht
Dat oer ús hollen bidet, stypje scil,
En sé en rots en wyn ús wije yn krêft
For ’t greate wirk, dêr’t ienris ’t folk ta ropt.

BERNLEF.
Gâns eagen sjen jim trienjend nei. En ’t meast
Scil dit de kening leed dwaen yn syn hert.

RIXT.
Hy winske it sa. De kar wier inkeld him.
It krús en Radbod binne yn iiv’ge haet,
En ’t wird fen frjemden wier syn hert mear hiem
As ’t sterke moanjen fen syn egen bern.
’t Wier needsaek det dit kaem. De kening hat
De straffe steld mei wizens; fen hwa’t gean
Is der net ien dy’t dêr him grym om is;
Sa’t wy gean, bûgend for in machtich lot,
Mar wittend, det it komst’ge yn ús birêst
En mear bitrou yn ’t hert as machtleas leed,
Lit sa ek him, great as ’t him foegje moat,
Birêste yn dit en him nei wiisheit jaen.
It skip leit ré. Mien net det ik myn lân
Sa mak’lik dwyndljen sjen scil yn de kym,
Al haw ik neat mear dat my dêr yet bynt—
Mar tsjienris ljeaver dit, as dei nei dei
Wer nij leed om hwet wearzget as de nacht,
Stymsk wrokjen dêr’t krús al greater riist,
Oandet de siel driuwt oan in wyld forset
En wer in ûnk ús yn forbjustring slacht.
Radbod hat frijdom brek as sinne en loft,
En better dêr himsels, as hjir in feint
Dy’t swijsum krûpt en knibb’let yn it skaed
Fen ’t krús, neidet de wize kening ’t wol.

BERNLEF.
Dû sprekst as Radbod’s breid. Sjuch ta detst him
It hert net fytrest ta yet wylder grym,
Dy’t rom en adel driget mei de dea,
Mar jow de sêftens dy’t dyn wêzen wier
Ear’t dy it ûnk sa sloech, en wêz him ljocht,
Dat treast en myldens oer syn antlit skynt.

RIXT.
Myn herte is ien mei sines. Ljocht en striid
Oerwaeije it wikseljend en sterkje it swiid,
Mar simmer scil ik jaen safolle ik kin,
Det ik for him de goad’ne ljeafde win.

2. Bernlef, Rixt, Radbod, Thied.

RIXT.
Radbod! de riedslach oer dyn rjucht?

RADBOD.
Forlern.
De rie tocht my yn eare en súv’rens skeind,
En weeg’re it útsjuch op de kenings-stoel,
Oan’t hjar bitrou yn my werom komd wier.

THIED.
Flok mei dat folk en syn forlieders slaen!
Hjar skande skreaut de fierste loften yn,
En riist foar Odin’s troane, in goare walm
As krûpt de hel troch d’ ierde-spjalt omheech!
Unweard’ge skierkerts mei hjar útdwêst hert,
Wrâld’s libben lang ûntstoarn, en riljend dêr’t
In jong sterk lûd hjar leffe dreamen brekt,
En yn hjar sêdde sliep de moarntiid ropt!
Sels wier hjar jonkheit stoarmich, skomjend, wyld,
Hja swaeiden bilen, fochten, namen wrek,
En daetten det it gea fen rouleed kromp,
Mar griis en troanjend op hjar rjuchter-stoel,
Untskild’gje hja hjar grym om ’t egen tsjoed
Oan oaren, hwaens oerdied’ge glâns hjar trúnt!
Wansill’ge flaeikerts, krûpend for it wird
Dêr’t hjarren kening ’t krêftleas hert mei bynt,
Forrieders fen hjar folk! Ik wit hjar winsk,
Stil gloerkjend yn hjar dizich each, al neamt
Hjar mûle út machtleaze eangst it net planút!
Hja winskje in frjemd op Fryslân’s keningstroan’,
Dy’t hjoed him oan ús hûs by boask forbynt,
Hwaens eagen sêft binne as in simmernacht
En hjar net steure yn hjar ûnweard’ge slom!
Lit Odin’s flok dy gamm’le hofklyk slaen,
Lit hjar forkomme yn ’t woedzjen fen it folk,
Dat brûz’je scil as in útlitt’ne stream,
As it dit godleas flokber oardiel heart!

RADBOD.
De riedslach nimt myn djip bitrou net wei.
It wit my wis fen hwet my stjûrt en ropt,
En hûndert weeg’rings tsjin myn rjucht en rang,
Bin for myn libbensplicht as stouwend tsjêf.
Ik gean gerêst. De tiid rjuchtfeard’get my.
It krús, fen ien wil yn ús heitlân set,
Hâldt tsjin de wierheit fen myn folk gjin stân,
En Heit forfrjemdet troch syn twiivlich dwaen
De trouste skoarren fen syn macht, it folk.

THIED.
Birop dy dêr den op! Jow gjin bilies!
Dy ha de Friezen ljeaf, de kening net,
Hwaens hiel biwâld hjar nea net greatens brocht,
En dy’t hjar hert yn bân fen frede twingt!
Forskyn foar ’t folk en rop dyn frjeonen gear,
It hof kin neat, is machtleas tsjin hjar wil!
Ast giest dêr’t dy de kening wiist, scil elts
Dyn bangens lekje en twivel slacht oer ’t folk,
As it syn helt, syn hope flechtsjen sjucht
Nei ’t grime Noard for ’t rizen fen it krús!

RADBOD.
Foarstinne Thied ret my de striid dos oan,
Mids Fryslân’s folk, as ’t moat, tsjin egen heit?

THIED.
Ik doch ’t. Dyn kâns hat nea sa ginstich stien.
Nou’t men dyn rjucht as idel lûd forhúnt
Hastû in groun ta striid, sa great en sterk
Det elts hjar rjuchtlikheit wol hild’gje moat,
En ’t hiele folk dat yn dy priizgje scil.

RADBOD.
(tsjin Rixt)
Mar dû, hwet riedstû my?

RIXT.
Sjuch ta, det net
In iid’le driuw dy trúnt in die to dwaen,
Dy’t djip yn dy, dyn hert dat suver is,
Wer ûnrjucht docht en mei dyn nommlens striidt.
Bliuw stean yn dyn bitrou. Dyn tiid komt dochs.
As Fryslân’s troane leech fen kening is,
Scil wis it folk gjin ien dêr biede as dy,
En nou is nêst dy net in skyn fen rjucht
Det tsjin dyn heit dyn stribjen stypje kin.

RADBOD.
Dû retst my goed. De keningskar is frij.
Mei twang nim ik myn rjuchtlik hearskip net.
Ik bin net ré for kenings-wâld. Myn hert
Jeit hamm’rjend nei’t de dei syn wytging bringt,
En twingt myn dieden ta tsjinstridichheit.
As hwet nou skommet, komt ta fêster rêst
As ien great wollen al myn stounen stjûrt,
En riget ta in ienheit fen sterk dwaen,
Den bin ik ryp for ’t keningskip. Myn striid
Scil nea bikroane wirde yn sege’s ljocht,
As net myn selsstriid yn it stjûrleas hert
In stille oerwinning brocht dy’t dûrjend stiet.
Wy gean nei Foste-lân. Ik winskje rêst,
Rêst om to mymrjen oer dit frjemd bistean,
De grize fûgels yn de kym to sjen,
Dy’t goad’ne wytging útroppe oer myn haed,
En ’t ljocht to finen dat myn twiivlich each
Sims weevjen sjucht yn weagen fen klear goud,
Det hiel myn siele yn dûrjend witten wint,
En skielk, as ienris ’t folk my hjir wer ropt,
Ik kom as ien dy’t fen gjin twiivlichheit
Mear steurd wirdt, noch út eangst syn dwaen forbrekt,
Mar wit hwet foar him leit en hwet him rôp,
En, as in kening heechsteand yn syn krêft,
As kening ek de minsk’ne sielen laet.

BERNLEF.
Hwa’t sa sprekt is de roppen kening wis.
Gean en wird great. In ûnwearsteanber aen
Fen greate dieden, sterk en wiis biwâld
Fen swiere striid mar ljochter útkomst ek,
Riist yn myn siel as ik dy tsjûgjen hear,
En ’k leau det ienris yet myn sibbe sang
De hege skiednis fen dyn lieding sjongt.

RADBOD.
Ik wachtsje en ha bitrou. Mar ljeafsten, jim
Dy’t mei my swalkje wolle oer weach en wiid
En nêst my bliuwe yn d’ ûre fen myn fal,
Jim trouwe ljeafde is my as lead sa swier.
Beppe, bitink, jy binne yn hege jeld,
En slacht jins herte ek foars yet as de weach
Dy’t tilt en deldûkt nei de wyn syn wil,
Faeks wirde in pear jier mar jo hjir mear gind
En sjucht jins each, de steat fen ’t heitlân wend,
De dei net mear det Fryslân’s folk myn went
Wer fêst’get yn it hert fen ’t erflik gea.
Scil den jins moed net drôf wirde en forslein,
By ’t ienlik tinken oan it lân, dat fier
Oer sé yn ’t súd him yn syn stiltme ûntjowt,
De hill’ge wâlden, fol fen djip gerûs,
De hichten dêr’t ús diger folk forkeart,
En ’t hege hûs fen troane en foarstlikheit
Dêr’t ienris ek jins mûle it biedwird spriek?
Is ’t net jins hert dat by de skieding skriemt
Al hâldt bitwang jins eagen koel en droech?

THIED.
Hwet fregest my? Hwet is my lân en loft
Dêr’t oan it folk de goad’ne seine ûntstoar,
Dat sinkt yn selsforjit en eare en rom
Oerwoek’rje lit troch ’t ûnramt fen it krús?
Hwet is my ’t folk dat yn forbjustring tiisd
Him húvrjend keart fen Walhals’ goud’ne wei,
En delrint nei de grize ûnlij’ge hel?
Hwet is my ’t wâld dat ienris weage yn ’t grien
En hill’ge sangen song fen sinne en god,
Mar dêr’t fen skurve syktmen deadsk oerroun,
Nou beam for beam falt yn de iivge nacht,
Ien sinken, ien gekreak en nearne bloei?
Forflokt it hûs, dat eren foarstlik blonk
En dijde yn ’t hoedzjen fen de goad’ne ginst,
En nou fortard fen tiid en sêd fen ’t stean,
Lef rillet for de glûpske macht, dy’t neat
As delfal bringt for hwet in pronkbou wier!
Myn hert is kâld for ’t bern dat sêft fen wird
Syn âlden húnt mei ûntrou fen syn dwaen,
Kâld for de breid, dy’t yn hjar hill’ge tiid
Bûgt for de tsjoen fen ’t goare skande-hout,
En ’t húvret oer de sûnd’gens fen dit laech.
Noch fiel ik yn my krêft! Jow my de sé
Dy’t boldret yn útlitt’ne nocht fen striid,
De hill’ge wyn, út Odins noasters waeid,
Jow my de iens’mens, dêr’t dit âld wirch hert
De goad’ne iivge almacht skôgje mei,
Dêr’t Foste heart nei d’ oanrop fen ús bea
En preesters, strang fen mûle, it wijde djier
From offrje for syn ljeafde en hearlikheit!
En Fryslân folget my. Hwet efterbliuwt
Is mar in deade foarm, in machtleas lyk
Dat net de siel mear yn syn omskot bynt,
Dy’t, Radbod, bidet yn dyn keningsboarst,
In fjûr dat slommet yn in moarm’ren stelt
Oan’t skielk syn lôge oer loft en lânnen riist!
Hwet seistû bern, in leed? By Thor, de wei
Nei Walhal liket earm by dit ljocht paed,
Dat ús bistean deun oan de goaden bringt!

RADBOD.
Foarstinne Thied wier twivel jimmer frjemd.
En dû, myn bern? Moat den de sâlte wyn
Syn iiz’ge print lûke yn dy mût’le wang,
En ’t goud’ne hier forwyldrje yn syn jacht,
Dû dimm’ne blom dy’t for gjin rotsgroun doocht?

RIXT.
Dû witst, myn himel is dyn hearskjend each,
Myn heitelân de djipten fen dyn hert,
Myn god de geast dy’t tsjûget yn dyn krêft.
Myn ropping is yn dy. Hwet fregest my?
Ik bloei net oars as yn dyn strieljend ljocht.

RADBOD.
De goaden bin my goed. Ik wier ’t net wirch.
To greater oantrún det ik my hjar ginst
Fortsjinje scil yn great en weardich dwaen.
Mei jim is nacht my ljocht en iens’mens noft
En wit ik det, al foel myn namme en rjucht,
Wrâld’s oerginst machtleas wier tsjin ’t greatste lok.

BERNLEF.
Tink myld oer my det ik net meigean scil.
Dû witst hwet my hjir hâldt. It ljocht dat dy
Dêr jinsen strielet, skynt hjir great for my,
Al mei ’k net mear as sjonge fen syn glâns.

RADBOD.
Wêz dêr’t it hert dy ropt. Ik freegje neat,
As det dyn dream sims nei myn fierens keart.

3. Bernlef, Rixt, Radbod, Thied, in Preester fen Frey.

PREESTER.
Heil hwa’t as dei de greate ljochten dwêst,
De goaden trou bliuwe yn hjar ljeavjend hert!
Hjar riist de moarn great-steatlik út de nacht,
Rjuchfeard’gjend hwa’t yn d’ iivge glâns bitrout!

THIED.
As treast yet nedich wier, seistû hjar wird.
Hwet wytging hiest? is it dyn ear al hiem
Dat Radbod’s keningsrjucht net meistimd wirdt,
Eardet de ried him súv’re tinkt fen skild?

PREESTER.
Foarstinne, minsk’ne ried dûkt machtleas del
For ’t great bistel fen d’ iivge goad’ne brein.
It preesterboun fen Frey hat my hjir stjûrd
For wytging, detstû treast’ge bist yn ’t leed,
Fordet de goaden spritsen hawwe, en him
Dy’t nêst dy is, ta Fryslân’s kening wiisd.

THIED.
Hear Radbod, hear! hwet seistû, hill’ge frjeon?
De goaden mei dy seingje! Sprieken hja?
Ho wytgen hja? Unthieten hja it klear?
Ho hat jim fromme tsjinst hjar wil forstien?

PREESTER.
Dizz’ moarntiid by de sé, dy’t rizend song
En dêr’t it wâld syn fier en djip gerûs
Mingt mei it lûd dat út dy widens riist,
Kaem ’t boun fen Frey gear by de hill’ge iik.
Wy rôpen him mei driuw en ynmoed oan,
Yn ’t herte it leed, dat Fryslân hjoed syn ljocht
Gean sjen scoe nei de grime herne yn ’t Noard,
En ’t ealgjen det de keningsried syn rjucht
Untstride scoe en him gjin hilde ûnthiet.
Do offren wy. Blank oer de hill’ge stien
Weve it ljocht fen Frey in goud’ne kroan’,
En d’ offerkou joech út hjarsels hjar del
As wier ’t hjar goed to stjerren yn syn glâns.
Wy skôgen ’t yngewant. De godheit spriek
Yn ’t winen fen de terms, sa klear en goed,
Det troch ús rige in stille lústring roun
En elts forheard de neiste yn d’ eagen seach.
’t Bloed dripte read it offerstiente del,
En streamde yn lytse wjittrings stadich wei
Nei beide kant, oan’t it yn ’t sân forsonk,
En teik’ne yn ’t reade rinnen rune-foarms,
Klear as komselden sjoen waerd yn ús tsjinst.
De jong’ren retten nei hjar heim’ge sin,
Mar d’ âldsten liezen ’t maklik, ljocht fen each,
En rôpen ’t heil de stille wâldseam troch—
Hwent oan de sékant wier der „Radbod” skreaun
En oan de wâldseam seach men „kening” stean.

THIED.
Hillich de stoun, det ús dit wytge waerd!
Lit tsjin de goad’ne ginst it stjerlik reau
Yn ’t rjucht gean, as hja doare: minsk’ne wil
Sinkt for hjar biedwird as in britsen reid!

PREESTER.
Op ’t gersfjild, fen it hillich beamt biheind,
Bigroete ús boun de wize frou, dy’t Frey
Djip yn it wâld forearet mei hjar sang,
En ’t ivich ljocht barnt yn hjar iensme went.
Stil spraetten wy it klaed. Hjar wijde hân
Smiet ien for ien de stêven oer syn fjild,
Wylst ûnder harpe-klang de hill’ge bea
Riisde oer de krunen fen it wiuwend beamt,
En wylst hja, skôgjend yn de komst’ge tiid,
Hjar runen smiet, forskynde op ’t blinkend klaed
It flokber teiken fen in dúdlik krús;
Geroft fen spyt gyng oer ús rigen roun.
Mar hjir ek waerd de God ús iepenbier,
Hwent wylst hja núndrjend fierder stêven smiet,
Waerd for ús eagen ’t krús allinken wei
En seagen wy grien tsjin it blinkend klaed
De namme „Radbod” klear yn runen stean.

THIED.
O heechtiid fen myn hert! Ik leaude yn hjar,
Ik wist hjar troanjen heech oer ûnk en dea,
En glânzgjend skynt hjar ljocht ús antlit oer,
Noudet de nacht ús hert bidriigje doarst!
Bring tank oan him, de keine god fen ’t ljocht,
Dy’t yn syn gouden klaed syn ginstling socht,
For hwa’t it beamte bûgt en ’t núndrjend wiet
Yn stille noft de klearste spegel biedt,
Him hwaens great each de wirge ierdling myld
Wer treastlik twingt nei syn forkleare byld!
Nei Fostelân! My tinkt, syn laits leit klear
De rûz’ge weagen oer, en seinet mear
As do’t yn ’t hûs, dat ús in finznis waerd
Us siele doek yn twiivlichheit en skaed!
It sé-wiet sjongt, de simmer-himel blinkt,
In strieljend byld ús nei de Noardkym winkt,
Dêr’t frijdom bloeit en einleasheit it each
Mei greater glâns en fêster skerpte oerteach!
Goaden, gean foar! Griis heitelân, farwol!
Thied skaet fen dy, it hert fen oantins fol,
Mar hwa’t bistie as hja, wit hill’ger lân
As moeisum riist oan Fryslân’s dimmen strân;
De greate stins dy’t yn de joun forriist
En poarprich flamjend lean en heil ús wiist.
Dêrhinne, dêr! Hwent Fostelân is neat
As ’t rots-perteal dat my dyn gloarje ûntsleat!

RADBOD.
(tsjin de preester)
Haw tank for hwetstû seist. Myn hert hat rêst.
Ik wit myn libbensplicht en ropping fêst.
My ropt in tiid fen ynkear en forstean,
En longrjend scil myn each oer ’t wide gean,
Mar ienris sjucht myn hearlik lân my wer,
In kening, machtich as de moarntiids-stjer;
Nei Fostelân! en hope en ljeafde yn ’t hert:
Us riist de dei dy’t nea yn nacht forstjert!

RIXT.
Nei Fostelân! By ’t sâlte wyngerûs,
Is ’t goed to gean nei goadne ljeafde-hûs,
En ’t hert slacht stil dêr’t it gjin leed mear lit
En strieljende ien lange heechtiid wit!

BERNLEF.
Farwol, farwol! En mei in God it jaen,
Dat nea jim each forbjustre wirdt fen waen,
En dreamend yn it ljocht fen iivge dei,
De heechste hope as wierheit skôgje mei!

4. Bernlef, de Preester fen Frey.

PREESTER.
Hjar greatens riist, ho fûlder ’t ûnk hjar slacht.
Sa hifket Odin hwa’t de ljochte kroan’,
Ut syn hân oan de folts’ne kenings jown,
Fortsjinnet troch syn trou en weardich draecht.
Great scil de dei rize oer ús tankber folk,
As hy, fen Foste sels ta wiisheit wijd,
En sterk yn ’t swaeijen fen it rjuchtsjend swird,
Weireaget hwet ús mienskip dijt ta hún,
En súvrjend dêr’t er giet, de goad’ne tsjinst
Stelt ta in deiljocht oer ús sein’ge gea!

BERNLEF.
Mar nou hat yet in oar wâld, dy’t it krús
En Walhal beide ienselde frijdom skikt,
En scil, as Radbod ienris Fryslân laet,
Al joech de Rie him nou gjin fêst ûnthjit,
It nije net biwoartle wêze yn ’t folk?
Scil net it krús sa oanwoun hawwe yn krêft,
Det swird en kenings-biedwird brekke as glês
Tsjin ’t machtich driigjen fen syn grize stien?
Hwent minsk’ne greatens dy’t de tiid bistriidt
Hat tsjin it woedzjen fen syn grym gjin stân,
En is net mear as in tobritsen dyk
Dêr’t skolperjend del stoarm’ge sé troch slacht.

PREESTER.
Kenstû dit folk en twiivlest oan syn kar?
In frjemde rite is oer de kening komd,
En fen de greaten, sêd fen striid en slij
Nei nijs, dat hjar ienkennich hert wer twingt
Ta rêdder slaen, bûgt wol in kloft foar ’t krús;
Mar ’t folk, dat sterk, ûnsteurber yn syn geast,
Syn wirk docht yn de libb’ne gloed fen ’t ljocht,
Dat, ien mei d’ ierde dy’t hjar klinten draecht
Deselde krêften libjen fielt yn ’t hert
Dy’t streamen stjûrt en wolkens yn hjar flecht,
Laket meilydsum om it skynwiis wird
Dat al hjar wirk en stribjen telt as neat.
Yn Friez’ne boarst stiet as in iiv’ge krêft
De driuw nei ’t eig’ne, en is de wjersin sterk
Yn ’t frjemde dat hjar twingt út hjar bistean.
Hjar wegen binne oan ôffaers winsken boun,
En stadich, slacht for slachte, weevje wy
Al fierder ’t webbe fen ús skiednis ôf,
En jonge hannen fetsje it moeisum wirk
Wer op, dêr’t âlder krêft forwylge en sonk,
Mar ien plicht ropt ús gear, ienselde langst
Makket ús ieuwen fen hjar ljeafde ljocht:
Dat is ús wirk, ús ropping, Fryslân sels,
Dat troch de tiid hjarsels bliuwt en gjin brek
Yn ’t greate riigjen fen syn ieuwen feelt.
De tiid mei stoarmjend oangounzje oer ús haed,
It gea kin sinke yn ’t skomjen fen de sé,
En ’t folk, yn broerrestriid en twaspjalt tiisd,
It lân bignibbljen sjen fen frjemde macht,
Mar d’ ieuwen det de siel fen Fryslân bliuwt,
Bliuwt hja hjarsels, en bûgt for frjemden net;
En ’t folk, dat djip en klear hjar biedwird heart,
Scil earder ûndergean yn d’ iiv’ge nacht
As det it brekt hwet it ta skoarkrêft wier,
En, tiisd yn flokber selsforjit, de dei
Dy’t glânz’get yn de goadne goud’ne ginst,
Bismodsket mei it skaed fen twiivlichheit.
Kenstû dit folk? Hwet seit it ljochtsjend each
Sels fen d’ ûnfrije yn syn brekfall’ge klint?
Ik bin mysels! Hwet tsjûget, djip, it boarst
Fen hwa’t syn fé driuwt en it lân bibout?
Dit Fryslân stiet! Hwet strielet út it swird,
Dat d’ eale kriichsfeint mei syn fûsten swaeit?
Ik warje it goad’ne rjucht yn ivichheit!
De siel fen ’t folk is suver as klear goud,
En tiid, ho wyld ek yn syn iizren rin,
Bûgt machtleas for hjar súv’rens yn it stof,
En wit him dêr oerwoun fen goad’ne krêft.

BERNLEF.
Dû praetst as wier de siele in kâld stik goud,
Dat net foroaret nei’t de libbne dei
Syn wearde oerskynt ef kâlde nacht ’t oerklaeit—
Gjin blom dy’t húvret yn de eastewyn
En langjend iepenbloeit yn ’t simmerljocht,
En hjar ûntjowt yn stiltme fen hjar lok
Oandet de frucht fen wierheit yn hjar set.
Net mear hjiroer. Ik hear in lûd bliid Heil!
Yn jins’ne seal dêr’t nei de Krist’ne wenst
Ydwine hjar oan Inglâns prins forbynt,
En ring scil grif de kening mei syn rie
Forskine for de hild’ging fen syn bern.

(Bûten fjouwer stjitten op in hoarn).

PREESTER.
By Frey! Men bliest de kenings-rop. Hwet hear
Kin ’t wêze dy’t for Fryslân’s kenings-stins,
Om yngong freegje lit as gast en frjeon?

BERNLEF.
Men bide in seinskip fen de Frank’ne foarst.
Faeks bliest hjar haed de wenstge kenings-stjit,
Ta wytging fen de wichtgens fen syn lêst—
Mar sjuch, de kening neijert nei dit seal.

5. Troanried.

Foarop fjouwer boaden dy’t stean geane lofts fen de keninklike sitten. Den Aldgillis, Jûle, Ydwine, Arthur, dy’t sitten geane as hjirnjunken oanjown is, sa’t in sit leech bliuwt. Bernlef giet rjuchts fen de kening, Wilfrid rjuchts fen Arthur stean. It midden wirdt ynnomd troch de ried fen âldsten ûnder de Frana.

ALDGILLIS.
In foarjiersmoarn fol rein en sinne en wyn,
Mei drift’ge wolkens oan de loft, en ljocht
De wytging fen de simmerglâns dêroer,
Sa driuwt dizze dei yn hjelle wikselsteat.
Net hjir is ’t foech det mei in egen leed,
Mar amper fen in ljochter lok oerskynd,
Ik noft en blidens fen dit feest fordriuw:
Elts hert hat wis genôch oan egen soarch.
Ik rôp jim hjir, det neffens ’t âlde rjucht
Jim weard’ge rie de breid fen ’t keningshûs,
Hjar dy’t myn leed ta treast, myn dei ta ljocht,
Myn moeisum wirk ta mylde dielster wier,
De hild’ging biedt for Fryslâns folk dat hjoed
Syn goaden oanropt for hjar dûrjend lok,
En ien is yn it winskjen fen hjar heil.
Dû frana, neam de wytging fen de ried.

FRANA.
Wiis is it hert dat net yn rou forslacht,
Mar dêr’t it ljocht swiid oer de kimen riist,
It oanbigjin wit fen in mylder dei,
En him nei ’t strieljen fen syn moarntiid jowt.
Ek ús wier ’t leed det Fryslân’s kenings-soan
For skild it heitlân en syn hûs forliet,
En fier fen ús, dy’t bûgden for syn ljocht,
Hwaens bliidste hope en noft yn him bistie,
It rêdde wiksljen fen it lot oertinkt;
Lyk ek dat hja dy’t rom wier fen ús lân
En yn hjar hert de goadne greatens droech,
Foarstinne Thied, hjar lossei fen ús laech.
Ien mei it oardiel dat de kening spriek,
En nigend for de wizens fen syn dwaen,
Bliuwt dochs ús bea de ballings by yn leed,
En hâldt ús folk op Foste-lân it each.
Dochs is dizz’ dei de drager fen great heil,
En scil ús hert, salang’t it hjir bistiet,
Oer syn bliid lok in tankber priizgjen dwaen.
Fryslân forstiet de keningsbreid hjar lok
En dielt dêryn. Ut eangst en skaed en striid
Is hjar in ljocht tynd oer hjar tankber each,
Great, swiid en kein, as foech jowt oan hjar steat,
Dy’t Fryslâns folk, ûnfrijen, ealen, elts
Dy’t went hat yn dit lân, ta blidens wier.
Us wird flaeit net, mar wiist ús tankbrens út.
As hja forkearde yn ’t folk, en klinte en stins
Hjar treast en frjeonskip mei hjar sêftens sei,
Den like it ús, de goad’ne ginst hie ’t lân
Birike mei in ljeafde as earder nea.
Hja hert keas as hjar hege geast ûnthiet.
Ien yn it wird en yn syn bloed ús nei,
Hat Inglâns prins, dy’t ús forskynde yn need
En stipe ûnthiet yn ’t driigjen fen de kriich,
Hwaens stille ljeafde oan syn forljochte tsjinst
Yet mear forbynt as ’t moanjend preesterwird,
De frjeonskip woun fen elts dy’t yn syn dwaen
De stille tsjûg’nis fen syn nomm’lens seach.
Us hert bidt lok for dit biginst’ge pear,
En Fryslân, ien yn blidens oer hjar lok,
Syn wizens seingjend dy’t hjar hert forboun,
Leit oan hjar fiet syn ljeafde en hild’ging del,
Mei dimm’ne winsk det hjar foldiedich lok
Great ljochtsje mei in lang tal simmers oer,
Yn elts ding seine en nea net mindre yn glâns,
En bidt de breid, det hja nei d’ âlde wenst
De breidwinsk docht, det Fryslân hild’gje mei
Mei hwet hjar hert it bliidst en minlikst is.

YDWINE.
Earweard’ge ried, al jowt it faeks gjin foech
Det ik, hwaens hert him earm oan wizens wit,
It wird fier yn jim rige, in greate tank
Jowt oan myn skrút’ne stimme stipe en moed.
Bliid harke ik nei de waermens fen jins winsk;
Ik haw dit lân ljeaf yn it djipst fen ’t hert,
Syn wide kym, it wiksljen fen syn loft,
Syn wâldgerûs en ’t moarmljen fen syn sé,
Mar meast it folk, dat mei syn súvrens ien
Yn ears’me wei him nei it ljocht ûntjowt,
En glâns hat yn it each en ljeafde yn ’t hert.
Jim heilwinsk wier my as it hill’ge lûd
Fen frjeonskipsljeafde yn in oerljochte joun,
As alles stiet yn wijing fen klear ljocht,
In wytging fen genede. Ik tankje jim,
En ’t witten fen jim frjeonskip jowt my krêft
Det ik jim klear myn ljeafste winskjen neam.
Myn lok is net folslein. Ik tink oan him
Dy’t nou in skip draecht nei it stoarmich Noard,
Myn greate broer, dy’t, al wier ’t hert my frjemd
Oan hwet him dreau, my ljeaf is as de moarn.
Ik haw tsjin him misdien. Bitiisd yn ’t leed,
Wei yn de smert dy’t my mei nacht oerdiek,
En blyn for hwet him foltre hie, rôp ik
Myn flok oer him en bea om bloed for bloed,
En ’k wist net det myn hert him ljeavje mòàst
Troch Gods bistel en fromme sister-plicht,
Al hie syn hân myn lok for ivich daet.
Nou is er gien... Ik wit, syn hert hat rêst,
Net sûnder ljocht is hy fen ’t heitlân skaet,
Al wirdt syn lok yn fiere stiltme fierd.
For heit syn oardiel bûgde ik my. Ik wist,
Al die ’t my sear det hy net nêst ús bleau,
It wier for syn en ús en Fryslâns bêst,
En ’k haw myn hert ta hearsme frede niigd.
Mar hege ried, ik haw de wytging heard
Det út earbiednis for ús eare en rom
Jim wird it keningsrjucht him weeg’re hat,
Salang’t syn hert net súvre wier fen skild.
Dat is my drôf. Syn misslach wier faeks great,
Mar ljeafde for it heitlân dreau syn dwaen,
En hja hwaens heil it hast forneat’ge hie,
Forjowt it him mei hiel hjar ljeavjend hert,
En wol him great sjen, as syn siele ûnthiet.
Us lân is earm as ús syn krêft ûntsinkt,
Hy is de roppen kening. Nimmens each
Sjucht net ho’t alles yn him greats ûnthjit,
En ’t hert dat nou de rêst fynt yn himsels,
Is great en nommel as de libb’ne dei.
Myn breidswinsk is det Fryslâns rie myn lok,
Dat heal is, dêr’t ik drôf bin om syn ûnk,
Ta heechtiid wijt mei myn trochlofte broer
Hjoed to bikrêft’gjen yn syn keningsrjucht.

(stiltme, biried).

FRANA.
Prinsesse, ús ried hat earbied for jins winsk,
Mar tinkend om it bêst for Fryslâns heil,
Dat súvrens nedich hat as ’t libben sels,
Scil it bistean tsjin ’t stoarmjen fen de tiid,
Wier yn ús boarst, dat wol prins Radbod great
En heech tocht, mar it meast oan Fryslân hâldt,
In oare winsk oer it takomst’ge riisd.
Us ried, dy’t Fryslâns kening suver wol
Nei ’t greate foarbyld fen jins trêft’ge heit,
Hie Fryslân’ troane, as dy gjin hear mear hat,
Josels bitocht, det njunken jo de glâns
Fen him dy’t oan jo boaske, ús liede scoe.

ARTHUR.
Dy dream is idel. Fryslân is my nei,
En wylst ik tahâld yn jim bloeijend gea,
Dêr’t God my sein’ge hat mei hearlik lok
Woun ik jim lân en foltsen ljeaf yn ’t hert;
Mar fier hjirwei hat my de Hear in ryk
Fen hege steat en greate dieden wiisd,
Dêr’t ik my jaen moat oan God’s hillich wirk.
Mar sels al wier ik komd as bidd’lersfeint,
Dy’t nearne in rêst hie for syn wirge lea,
En Fryslâns troane waerd my ljeavjend bean,
Ik weegre hjar. Nea scil myn hert it rjucht
Dat Radbod hat op de romrofte sit
For egen baet misdwaen. Ik wit him great,
En yn syn hert in saed fen ljeafde en krêft,
Dat seinjend streamt dêr’t men hjar heil bigeart;
Syn holle oerhúvrje wolkens fen klear ljocht,
En dêr’t hy ’t folk laet lyk syn hert him driuwt,
Scil yet syn namme, in stjer dy’t flûnkrjend riist
En hjar genede hâldt yn ivichheit,
Oer tiid en ieuwen ljochtsje en wêze in rom
For ’t lân dat him ta hear en kening woun.
Min foege it my, dy’t frjemd bin yn dit lân
Jim ried to jaen. Jim greatste kar is frij.
Mar mocht ien miene, det myn hert him grym
En haetlik wier om hwet my drige hat,
Wit den, det ik him lang dy die forjoech,
En dat de jouns, det ik dêr mei him wier
Myn herte in heil bilibbe dat my bliuwt
Om’t ik yn him in frjeon for ivich woun.
Hy is my ljeaf, ik wol syn greatens eare.

BERNLEF.
Ien swige yet, al spriek it hert him lûd.
Woloan, lit den syn sang, fen ljeafde ljocht
In tsjûgnis wêze en romje fen hwet wier:

Hillich it gea, dat in god ta syn heil
Seine yn it libjende ljocht fen de sinne;
Sillich de weagene wyn dy’t it seil
Fiert nei de fierten fen heechtiid hinne!
Heech oan de steatlike stjûne stiet hy,
Dy’t it heitlân ta’n hope en in stipe forskynde;
Tankber fen tinzen oertinke yet wy
Ho’t syn ljeafde as in ljocht ús lannen oertynde.

De wijing fen heil oerwyndret syn hier,
En langjen nei eare is ljocht yn syn eagen;
De sé sjongt him sangen ta skientme en sier
Mar de wyn fen wémoed oerwevet de weagen.
Stil siket syn each oer it einleas sâlt,
Eft nearne de seam fen syn strânnen him noege,
Mar weagen en wyn fiere wiid biwâld,
En groetsje de foarst dy’t hjar greatens foege.

It Friezene folk scil freegje om de frjeon
Hwaens dieden hjar ljeafde as de dage oerljochten;
In god hat in dream fen greatens dreaun
Dêr’t ús sielen it lok fen syn loaitsen sochten.
De roppene kening syn rjuchten werom!
Wy bûge for ’t heil ús yn him iepenbiere;
Radbod, Radbod, riis ús ta rom,
Wêz ús in stipe, dû stridende, wiere!

FRANA.
Sa sprekt de ried, ienriedich yn bislút:
De sister-ljeafde dy’t de prins forjoech,
En ’t wird fen him, dy’t, do’t de dea him wiek,
Dit great bitrou hie yn prins Radbod’s hert,
Det hy syn frjeonskip siikje woe as lean,
Tsjûgje sa great tor Fryslâns kenings-soan
Det tsjin soks yn, ús ried hjar rjuchtleas wit
Ta ’t oardiel oer de flok fen earleasheit.
Wy hâlde him yn hwa’t ús hoopjen wier
En dy’t ús nei wier as it heitlân sels,
Fen skild wer frij en suver as eartiids,
En stimme it godlik rjucht fen Radbod mei
Op ’t keningskip oer Fryslâns earjend folk.
De rie jowt lêst, det dizze selde stoun’
In skip de sé kiest nei syn iensum sté,
En wytging bringt fen ’t ûnformindre rjucht,
Him ynskikt neffens wettich riedsbislút,
Allyk syn sister ’t yn hjar breidswinsk bea.

YDWINE.
(tsjin Wilfrid)
Forjow, earweard’ge, as troch myn winsk it krús,
Dat Radbod tsjin is, yn syn strang biwâld
In moeis’me wei gean scil... Ik koe net oars.

WILFRID.
Dû diest lyk Kristus it dyn siele hiet.
Dû hast forjown hwa’t tsjin dy wier, en haet
Mei ljeafde oerljochte allyk syn wird it leart,
En God hat tsjûge yn d’ ealens fen dyn dwaen.
Mear as de macht fen ’t ierdske keningswird,
Bringt sok in winsk it godsryk ús deun by.

ALDGILLIS.
Myn bern, God scil dy seingje for dyn dwaen!
Ein lok forjitst for oarljuwe ûnk en leed.
Fen ’t skaed fen rou hastû ús hert bifrijd,
En ’t ljocht dat hjoed dyn ljeavjend each biskynt,
Ta glâns wijd oer it tsjuster dat ús diek.
God wit det yn myn boarst it drôve hat,
Det men myn soan syn heechste rjucht ûntstried,
Al moast ik bûge for de rie hjar wird,
Dy’t hanle hat lyk Fryslâns heil it hiet.
Dû makkest ús dyn dei in frede-ryk;
’t Folk scil dyn namme priizgje yn mylde tank,
En tûznen winsken bidde it heechste heil
For ’t boask, dat sa yn ljeafde hill’ge waerd.

YDWINE.
Dêr mocht gjin skaed wêze oer de dei fen lok.
Ik tankje jim. It wier myn hert sa leed.
Ik bin sa bliid hjirta... Untskild’gje my.

(slacht hjar sluijer ta.)

BOADE.
Kening haw heil! Us bliuwt de frede by!
As frjeon komt Frankryk’s kening sels ta dy!

ARTHUR.
Genedich God! ho stjûrstû nei dyn doel!
Myn heit haw lok! hwet ús bidrige, foel!

ALDGILLIS.
De Frank’ne foarst dy’t kriich brocht oer ús groun?

ARTHUR.
Him hat in oar en better foarst oerwoun.

ALDGILLIS.
En hy komt hjir? Hwet soks ús wytgje mei?
Lit yn hwa’t ús bifreget! Wûnd’re dei!

6. Troanried, Dagobert mei seinboaden.

DAGOBERT.
Oan Fryslân’s kening frede-groete en heil!
Mei twisken him en ús de frjeonskip stean
Dy’t dijt, dêr’t folken, bûgend for Gods wil
Mankoar bigroetsje as dielend yn ien rjucht!

ALDGILLIS.
Sillich de dei, det ús jins glâns forskynt!
Wêz wolkom hear, dy’t for it machtich folk,
Hwaens foarst sa faek ús skea en delfal socht,
Nou ’t myld ûnthjit bringt fen in ginstger tiid!
Hy, dy’t de wrâld mei syn genede oerskynt
En ’t herte niigt ta syn mylddiedichheit,
Mei seine jaen oer ’t skoft, dat for it earst
Oer ús tsjinstriid’ge folken, frede riist!
As ’t gind is dat wy ’t freegje, siz ús oan,
Eft wy jo groetsje meije as hear en foarst,
Wâld fierend oer it folk yn erflik rjucht,
En ho’t de krêft fen hwa’t ús drige, briek?

DAGOBERT.
In stins allyk, groundearre yn libjend sân.
God diek him net mei rjucht. Syn tsjoed bistean
Hat sels yn ’t grêf fen earleasheit him staet.
Unminsklik hearske er, sûnt myn heit forstoar
En ik, in boi, nei Ierlân weifierd wier,
—Syn feinten struiden ’t wird út fen myn dea—
Oer ’t eangjend folk, dat him forflokte yn ’t hert,
Mar krêftleas wier, syn grime macht to stean.
Yn ’t stil biskûl fen ’t kleaster waerd ik great,
Unwittend fen myn berte en nomm’le stân,
Oant hy, hwaens libjend wird ús kristlik heil
Nou strieljen docht mank ’t siikjen fen dyn folk,
Myn berte ûntdiek en yn syn noed my naem.
Yn ’t hûs fen Inglâns kening foun ik honk,
Lyk Arthur wit, hwaens frjeonskip my de moarn
Fen iensumheit oerstriele mei syn treast;
En do’t ek Mem, nei’t bange skiedings-skoft
Det ek de Frank’ne boal hjar finzen hold,
De frije loft wer seach troch Wilfrid’s soarch
En my wer foun en mei ús libjen bleau,
Wier my de jonkheit myld en winske ik neat
As jimmer yn it frede-ljocht to gean
Fen Gods genede. Ek wier de kriich my tsjin
En hiel de steat, dy’t men by kenings fynt,
En, rêstend yn de rûzing fen it wâld
En mym’rjend oer God’s stille hearlikheit,
Winske ik de wijing fen it preesterskip
Mear as de steat, oan ierdsk biwâld forboun.
Do hearde it folk, dat ik yet libjend wier,
En, kjirmjend yn it twangjok fen hjar boal
Dy’t hjar biplondre en yn ilinden treau,
Forhopen hja hjar rêdding út myn krêft
En stjûrden boaden nei myn ienlikheit.
Lang weegre ik; wylder waerd hjar need. Yn ’t lêst
Forstie ik djip, ik moast; gjin dream noch lok
Yn wrâld-ûntstoarne skôging mocht myn hân
Wearhâlde fen to dwaen dêr’t Gods wird rôp.
De klibers fen forstaten streamden gear,
Ik naem it liederskip, stiek oer de sé,
En amper hie ik foet set op ’e groun,
Troch frjemde macht my hiel dy tiid ûntkeard,
Do, rounom, streamde it folk myn findels ta
En sûnder slach woun ik myn keningskip.
Theod’rik flechte, slein fen Goades grym,
Oant, by it farren oer in wylde stream,
Syn boat tobriek en hy yn ’t wieljen sonk.
Men kroane my. Do wytge my de ried
Fen âldsten út myn folk, in skandlik stik
Hie skraechwirk ús yn striid mei Fryslân brocht.
Ik frege mear, de ried die my biskie,
En ’k wist, in smet fen skande klibbe ús oan
Troch ’t godleas twingen fen de foarst dy’t foel.
Ik woe hjar dylgje, en rôp in seinskip gear;
Sels stelde ik my oan ’t haed—ik wist by dy
Myn ljeafste frjeonen ús myn iens’me tiid—
En, dy hjir moetsjende op in ljeafde-dei,
Bring ik dy hiel de frjeonskip fen myn hert,
De wytging fen myn winsk dy’t frede is,
En bid ik dy, it wêze as frjeon my gind
To dielen yn de blidens fen dit noft,
As ien fen jim, oan jim yn ljeafde boun.

ALDGILLIS.
Ien seine is ’t dy’t dizz’ mylde deitiid jowt.
De frjeonskip, ús hjir foarslein, nim ik oan.
Mocht dochs myn hert, lyk it jins wird forstie
En ’t lokkich wier by ’t harkjen nei jins bea,
Myn dieden stjûre nei syn frjeonskips-tank
Det neat ús folken wer fordielt ta striid,
En dêr’t lang driging wier fen kriich en need,
In broerre-boun ús libjen docht yn ljocht!

ARTHUR.
Kenings fen Fryslân en Frankryk, hear!
Sa ropt it yn myn hert dat dage fielt:
Lit ús forstean hwerta God’s macht’ge wil
Us hjir yn frjeonskip gearbrocht! Lit ús sjen
Forkleare en djip as ’t kenings foegje moat,
De greate miening fen Syn wiis bistel!
As dragers fen Syn kroanen stean wy hjir:
De dimmenheit fen Fryslân’s djip bistean,
Yn stille ynbann’gens libjend nei it ljocht,
Frankryk, it lân fen ridderskip en rom,
De wrâld oerstrieljend mei hjar kleare geast,
En ’t hege ryk, wyt rizend út ’e sé,
Inglân, myn heitelân, de frijheits-boarch!
Is ’t net ien langstme dy’t ús sielen driuwt?
Riist d’ ivichheit net yn ien great blank ljocht
Foar d’ eagen op nou’t wy yn frjeonskip gean,
Us foltsen liedend nei in fier great wyt
Dat hiel ús herte triljen docht fen tank?
Lit, djip en sterk, ús den God’s wil forstean,
Lit net it ljocht, dat nou ús each oertynt
Weihúvrje nei de blinens fen it neat,
In amerij dat yn de tiid fordrinkt,
Mar lit God’s ljeafde hearskje dêr’t Syn wil
Hjar selme laette nei in troan’ fen ljocht!
Ik swar jim, lit ús slute in boun fen trou,
Dat stiet salang’t de sinne ús stridend sjucht,
Dat fen ús trijen, nimmen swird noch hân
Tsjin d’ oaren tilt, det frede aloan bistiet,
Salang’t ús each fier oer ús foltsen giet!
Yn ’t strieljen fen ús heechtiid, lit ús plicht,
Us ropping ek forrize yn hillich ljocht,
Det wy God’s greate ginsten djip forstean,
Det keningskip ús mear is as in klaed,
Gestriel fen kroanen en de haedstêf-swaei,
Mar middlerskip bitwiske God en ierd’
En lieding nei it ljocht fen ’t himel-ryk!
God wol it! Lit ús nei syn biedwird dwaen!

DAGOBERT.
Dyn hillich wird hat wjerklank yn myn hert.
Ik, dy’t de Hear socht, hiel myn jonkheit troch,
En dêr’t it wâld rûze yn syn iiv’ge pronk,
Syn oantrún as in rop yn my forstie,
Bin ré to dwaen, lyk nou Syn kleare geast
My yn de bea fen dyn bisieling wiist.

ALDGILLIS.
Gjin Kristen neamt de wrâld my. Mar myn hert
Dat heech oer minsken, troanjen wit it Rjucht
En God’s bistean as ljeafde en wiisheit ken,
Bistiet yn ien wil mei jim hill’ge winsk,
En dêr’t it jim syn frede en trou ûnthjit,
Forstiet it wijing fen ûneinichheit.
Mei Hy dy’t ierde en loft yn wizens stjûrt
En minsk’ne hert nei him yn ljeafde twingt,
Wol noedzje it boun dat syn geneden draecht,
Dat twisken ús in heechtiidsdei ûntstie,
En dêr’t ik jim myn keningshân ta bied!

(De kening docht twa trêdden foar syn troane út, Arthur en Dagobert geane rjuchts en lofts fen him stean. Hy jowt hjar elts in hân. Wilfrid komt nei foaren).

WILFRID.
Folken fen d’ ierde, dy’t yn twastriid tiisd
Longrje nei frede, as wirgen nei hwet rêst,
Fen bloed’ge ljeagens en fen sûnde omspoun,
Forstean it heil dat oer jim slachtfjild riist!
Dêr kliuwt de dage, ien wûnder fen klear ljocht
En goud’ne strielen sige oer ierde en sé,
En dêr’t it bloed roun en de eangstgljalp klonk
Riist, troanjend oan in loft fen strieljend blau
God’s greate ljeafde en iiv’ge suverheit!
De wrâld forriist en súvret hjar yn ’t ljocht
En Minskheit, lott’re yn ’t hert mei leed en striid,
God’s ljeafdewil as d’ iene wet forsteand,
Scil as God’s strieljend wjerbyld, gean oer d’ ierd
En wytgje it wird fen breorskip en forjaen.
Elts is syn neiste in broer, elts in stjerlik hert
Yn God’s genede en hill’ge seine wijd,
Wit him oan elts mei ljeafde’s trou forboun,
Gjin haet mear hiem en twiivlichheit ûntstoarn.
Nou is it laem de grime lieu in maet,
Gjin oerginst hat mear wâld, gjin longrjen dijt,
En mylde wyn oertrillet leaf en weach,
As ’t amjen Gods, dy’t noft yn d’ ierde hat
En kuij’ret mei de minske yn súvre joun
As yn de moarntiid fen it wrâldbistean,
Yn ’t hill’ge gea, sûnt lang ús fiet ûntsein,
Mar den ús siel’ wer ta fornoeging steld,
Wylst d’ ingel oan de poarte it lôgjend swird
Wer wikslet mei it wyndrjen fen de palm,
En weitsjend oer dyn rizend keninkryk
It minster hate mei syn ljocht forslacht!
Dit, Ierde, is dy ta einichst oardiel set:
Foltsen, forstean, jim hearskers, hear it wird
Dat oer jim strûzet as in wyn fen heil!
Forslaen net yn it woedzjen fen jim need!
Riis heech yn lottre krêft! Oerwin jimsels!
Ris jim mei krêft fen greate wapens út
For d’ iiv’ge stifting fen God’s frede-ryk!
De tiid rûz’t oan en hwet nou bloeit forstjert,
Grym byt de froast it ierste blomte wei,
Mar ivich riist God’s dûrjend keninkryk
Al klearder út ús ierdske foarms en waechst
Tsjin dead en twang en haetlik driigjen yn!
De wrâlden sjonge yn syn oerdied’ge glâns
Syn hearlikheit! De sé ropt lûd syn rom!
Riis den, o siel, en priizgje God’s bistel!
Det nei de nacht fen striid, de dei fen ljocht,
Dyn dimm’ne flecht Syn sill’ge wenten fynt,
En rizend troch de rounten fen Syn glâns,
Al strieljender yn súvrens fen hjar byld,
Yn ’t lêst hjar ien wit mei Syn hill’ge wil
En yngean mei nei ’t ivich lân fen heil!

JÛLE.
Lân fen ús ljeafde, Fryslân, heitelân!
Dû dreamend yn de lústring fen dyn wâld
En mymrjend by de núndring oan dyn strân,
Dêr’t wiid de sé hjar ljochte heechtiid hâldt,
Ho driuwt Gods wyn dyn mylde romten oer,
Ho sierst dy mei de strielen fen syn ljocht,
In blom nei ’t skieden fen de nacht, dy’t njoer
In eangst en driigjen oer dyn biidzjen brocht!
Scilstû, myn lân, nou yn dyn maitiidsglâns,
En dreamend yn de skientme fen dyn lok,
Sa bloeije troch genede, d’ ieuwen lâns,
Ef slacht ek dy de tiid’ne rjuchter-flok?
Wé my! It wiet riist yn forwoed’ne grym
En brûz’t it lân oer yn syn stoarm’ge rin,
En reade skynsels húvrje oer dyn kym,
En twaspjalt riist dy’t nimmen dwêste kin?
Wé my! de nacht nimt dy yn feal biwâld?
Dyn rom wykt fen dy wei, dyn steat forsinkt,
Dû ropst en sikest, nearne fynst in hâld,
Wylst yn dyn need de glâns fen frjemden blinkt?
En d’ ieuwen gean, dyn frijdom wirdt in dream
Dy’t inkeld mear de skalt dy wytgje mei—
En dochs bistiest, dochs riizgest út de stream
Fen ûnk en striid en jowst dy nei de dei?
Hat God dyn stridend hert in wûnder dien?
Dyn siel riist yn in dream fen suver ljocht
For ivich frij, dyn langstme wirdt forstien,
Fen nijs is heil dyn bloeijend gea bitocht.
Ik sjuch dyn folk yn glâns en klearens gean,
Wijd ta de steat fen greate minsklikheit,
Fen nijs is wierheit dy ta rêdding bean,
En tilt dy oer de dea nei d’ ivichheit.
Myn folk wêz wach! jow dy de moarntiid oer!
Forbrek hwet dy yn finznis twingt en bynt!
Bûg for dyn ropping en stean sterk! Hâld djûr
Hwet ta God’s hearlikheit dyn wiidte oerskynt!
De Hear hat ek dyn siel ta iivgens wijd:
Draech hjar yn ljeafde oan Syn geneden op,
Forstean Syn wil ek dêr’t de wrâld hjar swijt,
En hear God’s wird, de greate tiid’ne rop!

(Aldgillis, Arthur, Dagobert, jaen hjar nei hjar sit; Dagobert nimt de troansit, rjuchts fen Jûle).

BOADE.
It folk fen Fryslân hildget dizze dei
En freget frij det it soks tsjûgje mei.

KENING.
Wy winskje it sa. Lit it hjir foar ús stean.
Ienselde heil is hjar en ús hert bean.