Een bijna zeventigjarige hoogleraar, gedwongen zijn ambt neer te leggen, ondergaat experimentele transplantatie van dierlijke klieren in de hoop jeugd te herstellen en raakt in een buitengewoon langdurige narcose. Hoewel hartslag en ademhaling normaal blijven, keert zijn bewustzijn niet terug en lijken zijn gelaatstrekken en lichamelijke gesteldheid geleidelijk te verjongen, tot verbijstering van de medische staf. De vertelling gebruikt dit wonderlijke medische geval als aanleiding voor filosofische bespiegelingen over waarheid, ziel en verstand en als kritiek op materialistische opvattingen van de wetenschap. Naast de medische gebeurtenissen onderzoekt het werk de sociale en ethische gevolgen van streven naar eeuwige jeugd en vraagt het naar de ware betekenis van menselijk bestaan.