Caput septimum.
Praeda ingēns. — Dēest rēs māximē necessāria. — Vōta irrita. — Ambulātiō. — Natātiō. — Rēs variae.
Rōbinson, cum sōlis aestus in īnsulā interdiū esset fervidissimus, mātūtīnum inprīmīs aut vespertīnum tempus operī impendere solēbat. Itaque prīmō māne surrēxit, cumque ligna super focō reposuisset, dīmidiam cocossae nucem, quae dē hesternīs epulīs reliqua erat, comēdit. Quō factō, cum aliam lamae partem verū affīgere vellet, carnem jam putrēscere, propter nimium calōrem, sēnsit. Carendum igitur hodiē fuit voluptāte, quam ex edendā carne percēpisset.
Deinde, umerīs pērā vēnātōriā cīnctīs, ad lītus sē contulit, ostreās collēctūrus. Ibi vērō prō ostreīs, quārum mīra paucitās erat, aliud alimentī genus Rōbinsōnī contigit invenīre, quod certē ūtilitāte ostreās vinceret ; animal cui tēctum ipsa composuit nātūra, quod sēcum quōcumque libuerit gestat, testūdinem nīmīrum, tantāque illam magnitūdine, quantā in hīs regiōnibus rārō reperiunt : quippe lībrārum ferē quīnquāgintā pondus aequābat.
Saepe Rōbinson audierat carnem testūdinis jūcundam esse, eamdemque salūbrem. Praedam igitur umerīs impositam Rōbinson lentē domum dēportat. Tum secūrī suā īnferiōrem partem conchae percutit repetītō ictū, dōnec frangerētur ; et sīc testūdine potītus, opīmam ejus partem assandam resecuit. Quam cum verū affīxisset, ut magnam famem labōrandō contrāxerat, vix exspectāre potuit, dōnec esset rīte cocta.
Interim dum sedet assam versāns, sēcum reputat, quid dē reliquā testūdine sit faciendum, nē putrēdine corrumperētur. Ad illam enim muriā condiendam et patinā et sale carēbat. Quōmodo sē inde expediat ?
Aegrē enim praevīdit ēgregiam illam testūdinem, quae sibi vel octo et amplius diērum vīctum praebuisset, posterā diē putridam fore ; neque tamen animum subiit, quā ratiōne illam condīret. Ac subitō haec eī cōgitātiō in mentem vēnit. Superior testūdinis crusta mactrae similitūdinem aptissimē referēbat. « Haec erit, ait ille sēcum, prō patinā. Unde autem salem petam ? Ō mē stupidum ! ait, fronte simul percussā. Nōnne mihi est in potestāte carnem aquā marīnā irrigāre, quae quidem idem prōrsus aut ferē praestābit ac sī sale esset condīta ? Optimē, ēgregiē, » iterum iterumque exclāmat ; atque ille laetitiā gestiēns verū celerius versāre.
Et nunc carō rīte assāta est. Cum ēsculentum quoddam ejus frustulum gustāsset, « Āh ! sī modo, ait ille suspīrāns, fragmentum pānis vel minūtissimum mihi nunc contingat ! Quam stultus ego fuī, quī puer nōn intellēxerim, quantum Deī ergā hominēs beneficium pānis sit ! Tunc temporis, ut satis mihi fieret, addendae erant aliquae dēliciae. Ō utinam nunc mihi adsit fragmentum quodlibet pānis illīus quem tunc ad canem nostrum hortī cūstōdem prōjiciēbam ! Quam mē fēlīcem nunc praedicārem ! »
Rōbinson igitur quam lautissimē posset, epulātus est. Deinde, fervidissimō diēī tempore, paululum in strātō recubuit, ut sēcum meditārētur, quodnam potissimum opus susciperet, cum remissō calōre licēret operam in aliquid cōnferre.
« Quid nunc prius agam ? optimum erit ad vēnandōs aliquot lamās proficīscī. Quid autem prōderit tanta carnis cōpia ? » Cum sīc sēcum reputāret, incidit in cōgitātiōnem novam, cūnctīsque priōribus longē praestantiōrem. Scīlicet animālia quaedam domestica cicurāre et mānsuēfacere dēcrēvit, quae sibi vīctum simul et societātem praestārent. Lamae autem cum jam mānsuētissimī generis vidērentur, spērāvit fore ut facilī negōtiō nōnnūllōs ex iīs vīvōs exciperet. Statuit fūniculum ita aptāre, ut esset prō laqueō, tum autem post arborem īnsidiārī, et lamae capitī, quī prīmus appropinquāret, laqueum injicere. Hāc mente fūnem satis crassum contorquet ; atque intrā aliquot hōrās cūncta cōnfecta sunt. Tum nōn semel omnia expertus, vīdit rem bene fore.
Quoniam vērō locus ille quā lamae ad aquam dēvenīre solēbant, satis remōtus erat, nec cōnstābat num ūnōquōque vespere eō ventūrī essent, rē ad crāstinam diem dīlātā, interim cētera ad iter faciendum necessāria parāvit. Tum resectō testūdinis frustō, quod et vespertīnae et crāstinae cēnae sufficeret, reliquam partem aquā marīnā irrigāvit.
Quō factō foveam mediocrem in solō fōdit, quae sibi ad tempus cellae vicem praestāret ; atque in eā concham testūdinis carne replētam condidit, ōstiō cellae intextīs rāmālibus occlūsō.
Reliquum ā merīdiē tempus jūcundae ambulātiōnī impendit, ut animum recreāret ; quam ob causam ad lītus maris sē contulit, unde suāvis aura spīrābat, quā āeris aestus paululum temperābātur. Ibi dum sēcum spatiātur, valdē dēlectātus est adspectū maris immēnsī, cujus plāna faciēs flūctibus sēsē invicem lēnī lāpsū pellentibus vix crispābātur. Hīc animō affectus, oculōs in eam terrārum partem convertit in quā sita erat cāra sibi patria ; cumque haec optimōrum parentum memoriam dēsīderiumque renovārent, nōnnūllae obortae sunt lacrimae.
Atque sīc obambulantī vēnit in mentem, sibi nōn male fore, sī corpus ablueret, ad squālōrem dētergendum. Vestem igitur dēposuit. Ut vērō stupuit adspectō indūsiō quod ūnicum habēbat ! Quoniam in regiōne tam calidā numquam illud exuerat, vix cernī poterat linteum albī colōris ōlim fuisse.
Prīmō igitur statuit sēdulō indūsium lavāre. Quō quidem ex arbore suspēnsō, ipse in aquam dēsiliit.
Cum autem puer natandī artem didicisset, placuit ex eō locō, ubi in aquam dēscenderat, natandō pervenīre ad tractum quemdam terrae satis longō spatiō in mare prōcurrentem, quem nōndum adierat.
Illud quoque Rōbinsōnis nostrī cōnsilium faustissimum fuit. Vīdit nīmīrum hunc terrae tractum aquīs subeuntibus inundārī, recurrentibus vērō magnam cōpiam testūdinum, ostreārumque in siccō dēstituī.
Maris ille locus quem Rōbinson circumnatāvit, adeō piscibus abundābat, ut ferē manibus capī possent. Quod sī rēticulō īnstrūctus fuisset, multa facile cēpisset mīlia. Hōc autem adhūc carēbat. Cum tamen omnia suscepta prōsperē eī hāctenus cessissent, spērāvit fore ut aliquandō piscātōrium rēte sibi cōnficeret.
Hīs rēbus jūcundissimīs laetus Rōbinson ex aquā ēmergit, cum hōram ferē integram natandō cōnsūmpsisset. Indūsium quoque āeris calor penitus siccāverat : tum ille voluptāte linteī mundī induendī fruitur.
Cum vērō nunc cōnsuēvisset cūncta attentē meditārī, cōgitāvit hanc voluptātem nōn fore diuturnam, sī quidem hōc ūnicō indūsiō sibi nunc ūtendum esset, quō semel attrītō nūlla suppeteret ratiō quā aliud comparāret. Quae cōgitātiō gaudium maerōre miscuit. Attamen, animō mox cōnfirmātō, domum reversus est, cēnam sūmpsit ; cumque Deum piē ōrāvisset, placidē sē in lectō composuit.