MASTERS.
For WALING DYKSTRA.
I.
It moarmer wachtet! Hwat ha slomjende bidutsen,
De roazige ieren troch de wite groun?
De master ’t sjocht!—In dream! dy-t paeijend him omwjukke,
Dy hat hy longrjend hearlik wêzen jown.
Der stiet hja nou, de paeijster fen syn jonkheitsjierren!
De flechtigste fen ’t flechtige bistean!
Ja moaijer yet, as do ’t syn geest hjar skôge—
Syn romme kliûwt mei ’n wjukslach as in earn.
De foet op ’t gled roundel en d’eagen yn ’e fjirte,
Is s’as in séfier’s simmerflecht, sa licht, sa blij....,
Jamk flústert mennichien—sjocht nei ’t fortrape blomte:
„Ik ken dy ek, o Lok”, en sucht en giet foarby.
De gloarje omwâlle him as ’t jounljocht sulverhierren,
Syn beitel rêste lang en d’earm forlear de macht;
De riding yn ’e hân fordôve do syn romme,
Hy waerde stil forgetten troch in nij geslacht.
II.
In oare master tsjoent, mar net mei gouden linen,
De ljeafde jowt him yn, hwat hy to sizzen hat;
Syn beitel is in pin, syn moarmer is in sprake,
En tikjend ropt hy, hwat wer libje en bloeije moat.
Dat is de dream, dy ’t yn ’e jonkheit him omwjukke,
En dy ’t syn kinstnersherte longrjend wêzen joech;
Ho mennich blomke, dat yn grienmankstúch forkwynde,
Dat hy net kûstrjend yn bilibbenssinne droech!
’t Ienfâldich famke allyk, sa ljeaflik op ’e pôle,
It pronkje fen it gea, de tsjepste út ’e boun,
Wie him ús sprake—wirden, wjukken fen ús tinken,
En ek yn ’t fryske hert dy ljeafde wjerklank foun.
It moarmer brôzle ôf—de kinstnersnamme stoar,
Hwat is ’t, dat net forwisket stadich ’t jierren-spoar?
De ljeafde fen in Fries for tael en folk en lân!
Syn trouwe soarch for ’t skient, syn jimmerwarb’re hân!
Dy kinstner waerd’ forgetten—mar ’t heitlân kin dat net,
Dyn namme oerlibbet d’ieûwen yn it fryske hert!”
1901.