WeRead Powered by ReaderPub
The Ethics of Diet / A Catena of Authorities Deprecatory of the Practice of Flesh Eating cover

The Ethics of Diet / A Catena of Authorities Deprecatory of the Practice of Flesh Eating

Chapter 58: IV. OVID.
Open in WeRead

Explore more books like this:

About This Book

A curated collection of quotations, essays, and historical excerpts that assemble philosophical, religious, medical, and moral arguments against the consumption of animal flesh. The work surveys voices from antiquity to the modern era to illustrate claims about animal suffering, public health and sanitary risks, economic waste, and spiritual implications, while documenting traditions of abstention and examples of practicable alternative diets. By juxtaposing diverse authorities and evidence, the compilation seeks to make a cumulative case for reforming dietary habits toward humane, non‑flesh-based living.

IV.
OVID.

THE original (the peculiar beauties of which cannot easily be represented in a modern idiom) of the English version already given in this work, with the concluding verses omitted in that translation, is here subjoined:—

Primusque animalia mensis
Arcuit imponi: primus quoque talibus ora
Docta quidem solvit, sed non et credita, verbis:—
“Parcite, mortales, dapibus temerare nefandis
Corpora. Sunt Fruges; sunt deducentia ramos
Pondere Poma suo, tumidæque in vitibus Uvæ.
Sunt Herbæ Dulces; sunt, quæ mitescere flammâ,
Mollirique queant. Nec vobis lacteus Humor
Eripitur, nec Mella thymi redolentia florem.
Prodiga divitias alimentaque mitia Tellus
Suggerit: atque epulas sine Cæde et Sanguine præbet.
Carne Feræ sedant jejunia; nec tamen Omnes.
Quippe Equus, et Pecudes, Armentaque gramine vivunt.
At quibus ingenium est immansuetumque ferumque—
Armeniæ Tigres, iracundique Leones,
Cumque Lupis Ursi—dapibus cum sanguine gaudent.
Heu quantum Scelus est—in viscera viscera condi,
Congestoque avidum pinguescere corpore corpus,
Alteriusque animantem animantis vivere leto!
Scilicet in tantis opibus, quas optima Matrum
Terra parit, nil to nisi tristia mandere sævo
Vulnera dente juvat, ritusque referre Cyclopum?
Nec, nisi perdideris alium, placare voracis
Et male morati poteris jejunia ventris?
At vetus illa Ætas, cui fecimus Aurea nomen,
Fœtibus arboreis et, quas humus educat, Herbis
Fortunata fuit: nee polluit ora Cruore.
Tunc et Aves tutas movere per aëra pennas,
Et Lepus impavidus mediis erravit in agris:
Nec sua credulitas piscem suspenderat hamo.
Cuncta sine insidiis, nullamque timentia Fraudem,
Plenaque Pacis erant. Postquam non utilis auctor
Victibus invidit (quisquis fuit ille virorum),
Corporeasque dapes avidam demersit in alvum.
Fecit iter sceleri; primâque e cæde Ferarum
Incaluisse putem maculatum sanguine ferrum.
Idque satis fuerat; nostrumque petentia letum
Corpora missa neci, salvâ pietate, fatemur:
Sed quàm danda neci, tàm non epulanda, fuerunt.
 *   *   *   *   *   *   *   * 
Quid meruistis, Oves, placidum pecus, inque tuendos
Natum homines, pleno quæ fertis in ubere nectar?
Mollia quæ nobis vestras velamina Lanas
Præbetis, Vitâque magis quàm morte juvatis.
Quid meruêre Boves—animal sine fraude dolisque
Innocuum, simplex, natum tolerare labores?
Immemor est demùm, nee Frugum, munere dignus,
Qui potuit, curvi dempto modo pondere aratri,
Ruricolam mactare suum: qui trita labore
Illa, quibus toties durum renovaverat Arvum,
Tot dederat messes, percussit colla securi.
“Nec satis est quòd tale nefas committitur: ipsos
Inscripsêre Deos sceleri, numenque Supernum
Cæde Laboriferi credunt gaudere Juvenci!
Victima labe carens, et præstantissima formâ,
(Nam placuisse nocet), vittis præsignis et auro,
Sistitur ante aras, auditque ignara precantem:
Imponique suæ videt, inter cornua, fronti
Quas coluit fruges, percussaque sanguine cultros
Inficit in liquidâ prævisos forsitan undâ.
Protinus ereptas viventi pectore fibras
Inspiciunt: mentesque Deûm scrutantur in illis![290]
“Unde fames Homini vetitorum tanta ciborum?
Audetis vesci, genus O Mortale! Quod, oro,
Ne facite: et monitis animos advertite nostris.
Cumque Boûm dabitis cæsorum membra palato
Mandere vos vestros scite et sentite Colonos.
 *   *   *   *   *   *   *   * 
“Neve Thyestêis cumulemur viscera mensis.
Quàm male consuescit, quàm se parat ille cruori.
Impius humano, Vituli qui guttura cultro
Rumpit, et immotas præbet mugitibus aures!
Aut qui vagitus similes puerilibus Hœdum
Edentem jugulare potest; aut Alite vesci
Cui dedit ipse cibos—Quantum est, quod desit in istis
Ad plenum facinus! Quò transitus inde paratur!
“Bos aret, aut mortem senioribus imputet annis:
Horriferum contra Borean Ovis arma ministret;
Ubera dent saturæ manibus præstanda Capellæ.
Retia cum pedicis, laqueosque, artesque dolosas
Tollite: nec Volucrem viscatâ fallite virgâ,
Nec formidatis Cervos eludite pinnis,
Nec celate cibis uncos fallacibus hamos.
Perdite, si qua nocent: verùm hæc quòque perdite tantùm:
Ora vacent epulis, alimentaque congrua carpant.”
Metamorphoseon, Lib. xv. 72–142, 462–478.

Nor is this the only passage in his writings in which the Pagan poet proves himself to have been not without that humaneness and feeling so rare alike in non-Christian and in Christian poetry. In the charming story of the visit of the disguised and incarnate Celestials to the cottage of the pious peasants, Philemon and Baucis, Ovid takes the opportunity to present an alluring picture of the innocent fruits which were placed before the divine guests—a picture which, probably, was present to Milton in recording the similar hospitality of Eve.

Among the fragrant dishes—“savoury fruits, of taste to please true appetite”—appear Figs, Nuts, Dates, Plums, Grapes, Apples, Olives, Radishes, Onions, and Endive, with Honey, Eggs, and Milk:—

“Ponitur hìc bicolor sinceræ bacca Minervæ,
Conditaque in liquidâ Corna autumnalia fæce:
Intubaque et Radix, et Lactis massa Coacti:
Ovaque, non acri leviter versata Favillâ.
 *   *   *   *   *   *   *   * 
Hìc Nux, hìc mista est rugosis Carica Palmis,
Prunaque, et in patulis redolentia Mala canistris,
Et de purpureis collectæ vitibus Uvæ.
Candidus in medio Favus est: super omnia vultus
Accessêre boni.” *   *   *   *

We are not surprised, however, that, notwithstanding all this variety of sufficient foods, ignorant peasants, imitating the vicious examples of their rich neighbours, thought it due to “hospitality” to sacrifice life; and they were on the point of slaughtering the only non-human being belonging to them—a Goose, the “guardian of the cottage”—when the heavenly visitants intervene, and forbid the unnecessary barbarism:—

“Unicus anser erat, minimæ custodia villæ,
Quem Dîs hospitibus domini mactare parabant.
Ille celer pennâ tardos ætate fatigat,
Eluditque diu. Tandemque est visus ad ipsos
Confugisse Deos. Superi vetuêre necari:
‘Dîque sumus,’” &c.

When the rest of the inhabitants of Phrygia, were, for their wickedness, destroyed by indignant Heaven, the two old peasants, we may add, found safety from the general Deluge. (Metam. viii. 664–688).[291]

It may be noted in this place that the great “Epicurean” poet, Horace (Ovid’s contemporary), bon-vivant though he was, and apparently uninspired by humanitarian feeling, yet now and again expresses his conviction of the superiority of the Fruit to the Flesh banquet, and of the greater compatibility of the former with the poetic genius. E.g. Carmina I., 31. Ad Apollinem:—

Me pascunt Olivæ
Me Cichorea levesque Malvæ.
(“Olives, Endives, and easily-digested Mallows are my fare.”)

Satire II. 2. “Frugality.:”—

“Quæ virtus et quanta, boni, sit vivere Parvo,
 *   *   *   *   *   *   * 
Discite non inter lances mensasque nitentes,
Cum stupet insanis acies fulgoribus, et cum
Acclinis falsis animus meliora recusat,
Verum hic impransi mecum disquirite—
Male Vervum examinat omnis
Corruptus judex.
 *   *   *   *   *   *   * 
Cum labor extuderit fastidia, siccus, inanis
Sperne cibum vilem: nisi Hymettia mella Falerno
Ne biberis diluta. . . .
Cum sale Panis
Latrantem stomachum bene leniet. . . .
Non in caro nidore voluptas
Summa sed in te ipso. Tu pulmentaria qucere
Sudando: pinguem vitiis albumque neque ostrea,
Nec scarus aut poterit peregrina juvare lagois.
 *   *   *   *   *   *   * 
Num vesceris istâ
Quam laudas, plumâ? Cocto num adest honor idem?
 *   *   *   *   *   *   * 
At vos
Præsentes Austri, coquite horum obsonia.
 *   *   *   *   *   *   * 
Ergo
Si quis nunc mergos suaves edixerit assos,
Parebit pravi docilis Romana juventus.
 *   *   *   *   *   *   * 
Accipe nunc, victus tenuis quæ quantaque secum
Afferat. Imprimis valeas bene. . . . .”

His arraignment of the rich glutton, who obliges and allows the poor man to starve in the midst of plenty, is worthy of the morality of Seneca:—

“Ergo,
Quod superat, non est melius quo insumere possis?
Cur eget indignus quisquam te divite?