IV.
Skean foel it hjerstich jounljocht troch de twigen
En dounse spoekich oer de wiete groun;
Do is it gien. It stjerrend hôf yn ’t roun
Song sêft de wémoed fen in lêste sigen.
Nou kaem de nacht.... Om eltse roaze woun
De dead in krâns’ fen wylgjend leaf; de rigen
Fen drippende asters stiene wirch to nigen,
Wémoedich-moai, al wier hjar tier fordwoun.
Do seach ik wer ús hûs fen moarmer-stien
Blank glânzgjend ûnder reade klimmerblêdden,
Dêr’t ús de dagen goud’ne feesten wiern’.
Hol klonken yn it rom porteal myn trêdden,
En ’k seach en ’k wist my iensum: dou wierst gien
En ’k wier allinne yn ’t wiid fen winter-mêdden.