VII.
Stil stiet de Dei en dreamt. Hjar ivich ljocht
Leit as in barnend klaed oer boarst en hânnen;
Yn dream wei sjucht hja leech de fiere strânnen
En wiid de sé, hwaens wyn hjar koelens brocht.
Den fiert in sêfte langst hjar mei; de brânnen
Fen fjûr en gloed dy’t hja it hearlikst tocht,
Hja lôgen mei to fûl, to flikkrjend ljocht:
Ho myld en koel dy djippe leeg’re lânnen!
Sa stiest ek dû yn Middei’s himel-steat:
Omlegen rûz’t myn sé hjar koele sangen
En glimket, nou’t dyn loaits hjar wiidte oerskeat—
Den lûkt it read stil oer dyn blanke wangen,
Den siichstû del—de weagen, griis en great,
Forrize yn sterktme fen hjar loks-forlangen.