XXXV.
Ik bin de stream, it spoekich berchtme ûntdreaun
Yn keamers, drôf en driigjend, as fen stoarnen;
Griis-skomjend âllet er syn stoarm’ge toanen
Er kroan’t en klaget, wyld fen skaed oerweaun.
Hy boarret paed mank ’t wâld: dy libb’ne kroanen
Weargâlje fen syn sang. It timpre gleon
Siicht twirjend del... for ’t earste hat er preaun
De ljochte blankens fen de himel-troanen.
Nou streamt yn leger oard mids krûd en blommen
Dy berchrivier en bynt al dijende yn,
As wier mei ’t ljocht ek rêst en mymrjen kommen.
Skielk laitsjend yn de koel’re sinne-skyn
Oerdreamt er glimkjend ho’t syn weagen skommen
Yn ’t grize lân fen berte, lang forlyn.