XXXVII.
In iepen mêd mei stâllen brún en heech
Mei blomte, lyts fen blêd en giel fen herte,
Mei griene raeijen dy’t ta sie hjar sette,
Forjit-my-net yn fûrge en delwâl leech,
Mei lûde ljurke-sangen, nea forgetten,
Fen migge-gûd it bûnt en bliid forweech,
Mei ’t galmjend lûd út toerren, fier en dreech,
Fordrifkjend eltse tins fen ierdske smerte:
Net oars myn siel, dy’t simmersk-sintsjend leit
Wylst fen dyn ljeafde in goudne glâns s’oerstrielet,
En dimm’ne wyn dyn langstme lústrjend seit,
Dy’t yn hjar sêfte dreame-tsjoen yet prielet
As hiel dit laech yn ’t grêf forgetten leit,
Dy’t ivich stiet, fen Ljeafde aloan skewiele.