FREYA
I. OM UTENS.
FOR SIM
I.
De reade Dei is dea; en d’ ingel Joun
Stiet nêst syn bliedend lyk yn frjemde dreamen;
’t Skaed fen hjar wjukken bevet oer de streamen
Fen ’t barnend bloed det út syn boarsten roun.
En d’ Ierde, wirch, sinkt del yn slomme, omwoun
Fen bleke roazen; oer hjar diiz’ge seamen
Glûpt stil de wyn en núndret nea to neamen
Foreale lieten oan syn ljeafste, Joun.
Wé my! myn siele lústret, tear en fyn,
Hjar klearste sangen oan de ljeafste, en freget
Hjar súvre ginst, en fielt de frede as skyn....
Mar ’t bliuwt sa einleas stil, en inkeld weget
De heimige Ingel sêft hjar wjuk; de wyn
Sjongt yet omdôch syn sang, dy’t twingt en freget.