III.
Mar om dyn holle wier in krâns’ dy’t ljochte,
En oer dyn antlit laei de glâns fen rêst;
Sa gyngst myn grize leanen troch, en nêst
My stiest, en seinest my, de hjerst-bitochte.
Myn dreamen, dy’t aloan dyn eagen sochten,
Binne yn dyn wijinge op hjar rykst en bêst,
En glânzgje fen in wûndre glâns, dy’t fêst
Dyn mylde loaitsen oer hjar earmens brochten.
Ik wier in bern det troch de hjerstjoun roun,
Yn bidlersklean, de koartsgloede op de wangen;
Dou kaemst, in prins sa ryk, yn seine stoun
En twongst it sike bern om liet en sangen—
En mijen song it, sòng ’t: fen ien dy’t foun,
Fen ien dy’t joech hwernei it tiden lange.