IV.
Myn ljeafde is lyk in liet fen lûde weagen,
Dy’t rûzje en gûle yn twiljocht fen ’e nacht,
As wiffe twinkelglâns fen silvren pracht
Bevet oer ’t wiet, yn freedsum-wite reagen.
Dou bliuwste en stieste as stien, dy’t fûle fleagen
En gjalpen brekt, en d’ earme deadeklacht,
Dy’t út de weagen riist, net heart, en ’t ljacht
Det oer hjar wier, biachtet lyk in ljeagen.
Myn ljeafde tinkt: in jountiidsfûgel klaget,
Dou biste it wâld, hwertroch ienlûdich-sêft
In rûzjen giet, as sinne dûkt en ’t daget.
O ljeavje my, en jow my treast en krêft!
...Dou lakest súntsjes eft myn leed dy haget,
En om myn wente rint sa’n wide grêft...