X.
My bin de dagen as dy wûndre weagen,
Dy’t fen myn lân nei dines ivich gean;
Hja rize ûnlijich, sinke djip, en ljeagen
En ljeafde en langst, sa is hjar frjemd bistean.
Ik haw hjar sjoen en yn myn twiivljende eagen
Speegle de glâns fen hjar bitwinkle klean;
Ik haw hjir stien, do’t rûge wolkens teagen
Swart-bôgjende oer de fiere kenings-lean.
In núvre wiksel laket oer de loften:
Sa bûnt en wûnder bin myn deistge skoften.
En jimmer weagen, nea dyn glimkjend strân,
En nea dyn antlit oer dit longrjend lân!
Aloanwer droan’t it wiet en oarglet swier,
Fen wylde langstme, as mines âld en skier.