II.
Nou rêst hwet út: faek wier Jins dei sa drok!
De jierren wierne as weagen yn it wide,
Fol krêft en preal en diigre striid; Jo bide
Great, weardich wirk, gjin sêft-swiet dreame-lok.
Sims wier Jins soarch in pleach, Jins ljeafde in jok—
Nea twiivlen Jy, Jins hert hat nea binide;
Sa rêst dizz’ dei hwet út fen bann’ger tiden,
In blide lins, in skoft fen oantins-lok.
Ja, ’t libben easke krêft fen Jo, dy’t hiel
Allinne yn wide romten stridend stiene,
Fen neat skewield, de iens’mens as Jins diel.
Mar hwet Jins warbre hannen diger diene,
Jins bern forjit it ninter; yn syn siel
Bliuwt al Jins soarch yn oantins fêst foriene.