III.
Ik bin de frjeon fen de swiermoed’ge Prins
Dy’t tinzenleas fier doarmet nêst it wiet,
Dêr’t menn’ge stoarm oermoedich âljend stiet,
En ’t skom-wiet spat, al-ivich, sûnder lins;
Dy’t sliepleas rêst, safaek de deitiids-grins
De swarte nacht fen bleke jountiid skiedt,
En dreamend sjongt in al to frjemd fortriet
Fen fiere langsten, sûnder doel en tins;
Dy’t húvret oer syn kliene lea, safaek
Mei eage-ljocht fen fjûr en rou gelaek
It reade minster fen de hertstocht riist;
’k Bin frjeon fen de swiermoed’ge Prins, hwaens each,
Hjel-blau en drôf, to djip yn ’t hert my seach
En my yn greate ljeafde en twivel tiist.