IV.
Ik hoedzje yn myn herte it frjeonskips-fjûr
Fen âlde goaden my bitroud; de wyn
Bliest rou en kâld myn froast’ge noasters yn
En gounzet om myn herte, oerginstich, njoer—
Mar sterker is myn herte as stiel, gjin kloer
Tobrekt syn doar, gjin froastwyn krûpt it yn;
Yn iiv’gens waermjend hoedet it de skyn
Fen ’t hillich ljocht, bitroud fen ’t Albistjûr.
Sêft barnt dit fjûr, in wite lampe lyk
By jountiid strieljend efter read gerdyn,
Sa skynt it yn myn herte, feilich, frij—
En ’t skynt myn swakten sterk, myn earmoed ryk,
Mar sims, as bûten gûlt in boazer wyn,
Den, efkes, flikkret it en skroeit it my.