WeRead Powered by ReaderPub
Virgilio nel Medio Evo, vol. II cover

Virgilio nel Medio Evo, vol. II

Chapter 13: I. CORRADO DI QUERFURT
Open in WeRead

About This Book

The author traces how medieval writers transformed Virgil into a figure of popular legend, surveying Latin and vernacular texts that borrow, rework, and romanticize ancient models. He distinguishes stages in vernacular poetry—from national epic survivals to compositions shaped by cross-cultural religious and monastic influences—and shows how monasteries mediated transmission and Latinization. The study analyzes the medieval taste for allegory, the privileging of fantasy and marvels, and the habitual retelling of ancient narratives in contemporary forms, arguing that such processes produced fixed types and ideals rather than faithful historical reconstructions.

TESTI DI LEGGENDE VIRGILIANE

I. CORRADO DI QUERFURT

(Ved. vol. II, pag. 24).

Vidimus etiam operosum opus Virgilii Neapolin, de qua nobis mirabiliter Parcarum pensa dispensaverunt, ut muros civitatis eiusdem, quos cantus fundavit et erexit philosophorum, imperialis iussionis mandato destruere deberemus. Non profuit civibus illis civitatis eiusdem imago, in ampulla vitrea magica arte ab eodem Virgilio inclusa, arctissimum habente orificium, in cuius integritate tantam habebant fiduciam, ut eadem ampulla integra permanente, nullum pati posset civitas detrimentum. Quam ampullam sicut et civitatem in nostra habemus potestate, et muros destruximus, ampulla integra permanente. Sed forte quia ampulla modicum fissa est, civitati nocuit. In eadem civitate est equus aereus, magicis incantationibus a Virgilio sic compositus, ut ipso integro permanente nullus equus possit redorsari, cum tamen de vitio naturali sit illi terrae proprium, ut ante equi illius compositionem, et post eiusdem equi quantulamcunque corruptionem, nullus equus sine dorsi fractura possit equitem aliquandiu vehere. Ibidem est porta firmissima, instar castelli aedificata, valvas habens aereas, quas nunc satellites tenent imperiales, in qua constituerat Virgilius muscam aeream, qua integra permanente, nec una musca civitatem potuit introire. Sunt ibidem in castro vicino in supercilio civitatis, undique mari incluso, ossa Virgilii, quae si libertati exponuntur aëris, totius facies aëris obscuratur, mare funditus evertitur, et tumidis aestuat procellis, insperateque consurgit strepitus tempestatis; quod nos vidimus et probavimus. Sunt in vicino loco Baiae quarum meminerunt auctores, apud quas sunt balnea Virgilii... Caeterum ad mentem reducimus quod apud Neapolin est quaedam porta, quae Ferrea nuncupatur, in qua Virgilius omnes serpentes illius regionis inclusit, qui propter aedificia subterranea et cryptas, quae ibi plurimae sunt, abundant, quam solam inter caeteras portas destruere timebamus, ne serpentes inclusi de carcere egredientes terram et indigenas molestarent. Est in eadem civitate macellum, sic a Virgilio constructum, ut caro animalis occisi in ipso per sex hebdomadas maneat recens et incorrupta; si exportetur, foetet et apparet putrida. Est ante civitatem Vesevus mons, ex quo ignis multos involvens cineres foetidos intra decennium semel solet exhalare. Cui Virgilius opposuerat hominem aereum, tenentem balistam tensam, et sagittam nervo applicatam. Quem quidam rusticus admirans, eo quod semper balista tensa nunquam percuteret, impulit nervum. Sagitta prosiliens percussit os montis, et continuo flamma prosiliit, nec adhuc certis vicibus cohibetur.