1597. Spiritus et sanguis a laesa Imaginatione contaminantur, humores enim mutati actiones animi immutant, Piso.
1598. Montani, consil. 22. Hae vero quomodo causent melancholiam, clarum; et quod concoctionem impediant, et membra principalia debilitent.
1599. Breviar. l. 1. cap. 18.
1600. Solent hujusmodi egressiones favorabiliter oblectare, et lectorem lassum jucunde refovere, stomachumque nauseantem, quodam quasi condimento reficere, et ego libenter excurro.
1601. Ab imaginatione oriuntur affectiones, quibus anima componitur, aut turbata deturbatur, Jo. Sarisbur. Metolog. lib. 4. c. 10.
1603. Qui quotis volebat, mortuo similis jacebat auferens se a sensibus, et quum pungeretur dolorem non sensit.
1604. Idem Nymannus orat. de Imaginat.
1605. Verbis et unctionibus se consecrant daemoni pessimae mulieres qui iis ad opus suum utitur, et earum phantasiam regit, ducitque ad loca ab ipsis desiderata, corpora vero earum sine sensu permanent, quae umbra cooperit diabolus, ut nulli sine conspicua, et post, umbra sublata, propriis corporibus eas restitut, l. 3. c. 11. Wier.
1607. Solet timor, prae omnibus affectibus, fortes imaginationes gignere, post amor, &c. l. 3. c. 8.
1608. Ex viso urso, talem peperit.
1609. Lib. 1. cap. 4. de occult. nat. mir. si inter amplexus et suavia cogitet de uno, aut alio absente, ejus effigies solet in faetu elucere.
1610. Quid non faetui adhuc matri unito, subita spirituum vibratione per nervos, quibus matrix cerebro conjuncta est, imprimit impregnatae imaginatio? ut si imaginetur matum granatum, illius notas secum proferet faetus: Si leporem, infans editur supremo labello bifido, et dissecto: Vehemens cogitatio movet rerum species. Wier. lib. 3. cap. 8.
1611. Ne dum uterum gestent, admittant absurdas cogitationes, sed et visu, audituque foeda et horrenda devitent.
1612. Occult. Philos. lib. 1. cap. 64.
1613. Lib. 3. de Lamiis, cap. 10.
1614. Agrippa, lib. 1. cap. 64.
1615. Sect. 3. memb. 1. subsect. 3.
1616. Malleus malefic. fol. 77. corpus mutari potest in diversas aegritudines, ex forti apprehensione.
1617. Fr. Vales. l. 5. cont. 6. nonnunquam etiam morbi diuturni consequuntur, quandoque curantur.
1618. Expedit. in Sinas, l. 1. c. 9. tantum porro multi praedictoribus hisce tribuunt ut ipse metus fidem faciat: nam si praedictum iis fuerit tali die eos morbo corripiendos, ii ubi dies advenerit, in morbum incidunt, et vi metus afflicti, cum aegritudine, aliquando etiam cum morte colluctantur.
1620. Lib. 3. de anima, cap. de mel.
1622. Lib. 1. cap. 63. Ex alto despicientes aliqui prae timore contremiscunt, caligant, infirmantur; sic singultus, febres, morbi comitiales quandoque sequuntur, quandoque recedunt.
1623. Lib. de Incantatione, Imaginatio subitum humorum, et spirituum motum infert, undo vario affectu rapitur sanguis, ac una morbificas causas partibus affectis eripit.
1624. Lib. 3. c. 18. de praestig. Ut impia credulitate quis laeditur, sic et levari eundem credibile est, usuque observatum.
1625. Aegri persuasio et fiducia, omni arti et consilio et medicinae praeferenda. Avicen.
1626. Plures sanat in quem plures confidunt. lib. de sapientia.
1627. Marcelius Ficinus, l. 13. c. 18. de theolog. Platonica. Imaginatio est tanquam Proteus vel Chamaeleon, corpus proprium et alienum nonnunquam afficiens.
1628. Cur oscitantes oscitent, Wierus.
1631. Ser. 35. Hae quatuor passiones sunt tanquam rotae in curru, quibus vehimur hoc mundo.
1632. Harum quippe immoderatione, spiritus marcescunt. Fernel. l. 1. Path. c. 18.
1633. Mala consuetudine depravatur ingenium ne bene faciat. Prosper Calenus, l. de atra bile. Plura faciunt homines e consuetudine quam e ratione. A teneris assuescere multum est. Video meliora proboque deteriora sequor. Ovid.
1634. Nemo laeditur nisi a seipso.
1635. Multi se in inquietudinem praecipitant ambitione et cupiditatibus excaecati, non intelligunt se illud a diis petere, quod sibi ipsis si velint praestare possint, si curis et perturbationibus, quibus assidue se macerant, imperare vellent.
1636. Tanto studio miseriarum causas, et alimenta dolorum quaerimus, vitamque secus felicissimam, tristem et miserabilem efficimus. Petrarch. praefat. de Remediis, &c.
1637. Timor et moestitia, si diu perseverent, causa et soboles atri humoris sunt, et in circulum se procreant. Hip. Aphoris. 23. l. 6. Idem Montaltus, cap. 19. Victorius Faventinus, pract. imag.
1638. Multi ex maerore et metu huc delapsi sunt. Lemn., lib. 1. cap. 16.
1639. Multa cura et tristitia faciunt accedere melancholiam (cap. 3. de mentis alien.) si altas radices agat, in veram fixamque degenerat melancholiam et in desperationem desinit.
1640. Ille luctus, ejus vero soror desperatio simul ponitur.
1641. Animarum crudele tormentum, dolor inexplicabilis, tinea non solum ossa, sed corda pertingens, perpetuus carnifex, vires animae consumens, jugis nox, et tenebrae profundae, tempestas et turbo et febris non apparens, omni igne validius incendens; longior, et pugnae finem non habens—Crucem circumfert dolor, faciemque omni tyranno crudeliorem prae se fert.
1642. Nat. Comes Mythol. l. 4. c. 6.
1643. Tully 3. Tusc. omnis perturbatio miseria et carnificina est dolor.
1644. M. Drayton in his Her. ep.
1645. Crato consil. 21. lib. 2. moestitia universum infrigidat corpus, calorem innatum extinguit, appetitum destruit.
1646. Cor refrigerat tristitia, spiritus exsiccat, innatumque calorem obruit, vigilias inducit, concoctionem labefactat, sanguinem incrassat, exageratque melancholicum succum.
1647. Spiritus et sanguis hoc contaminatur. Piso.
1649. Maerore maceror, marcesco et consenesco miser, ossa atque pellis sum misera macritudice. Plaut.
1650. Malum inceptum et actum a tristitia sola.
1651. Hildesheim, spicel. 2. de melancholia, maerore animi postea accedente, in priora symptomata incidit.
1652. Vives, 3. de anima, c. de maerore. Sabin. in Ovid.
1653. Herodian. l. 3. maerore magis quem morbo consumptus est.
1654. Bothwallius atribilarius obiit Brizarrus Genuensis hist. &c.
1655. So great is the fierceness and madness of melancholy.
1656. Moestitia cor quasi percussum constringitur, tremit et languescit cum acri sensu doloris. In tristitia cor fugiens attrahit ex Splene lentum humorem melancholicum, qui effusus sub costis in sinistro latere hypocondriacos flatus facit, quod saepe accidit iis qui diuturna cura et moestitia conflictantur. Melancthon.
1658. Et metum ideo deam sacrarunt ut bonam mentem concederet. Varro, Lactantius, Aug.
1659. Lilius Girald. Syntag. l. de diis miscellaniis.
1660. Calendis Jan. feriae sunt divae Angeronae, cui pontifices in sacello Volupiae sacra faciunt, quod angores et animi solicitudines propitiata propellat.
1661. Timor inducit frigus, cordis palpitationem, vocis defectum atque pallorem. Agrippa, lib. 1. cap. 63. Timidi semper spiritus habent frigidos. Mont.
1662. Effusas cernens fugientes agmine turmas; quis mea nunc inflat cornua Faunus ait? Alciat.
1663. Metus non solum memoriam consternat, sed et institutum animi omne et laudabilem conatum impedit. Thucidides.
1664. Lib. de fortitudine et virtute Alexandri, ubi prope res adfuit terribilis.
1665. Sect. 2. Mem. 3. Subs. 2.
1666. Sect. 2. Memb. 4. Subs. 3.
1667. Subtil. 18. lib. timor attrahit ad se Daemonas, timor et error multum in hominibus possunt.
1668. Lib. 2. Spectris ca. 3. fortes raro spectra vident, quia minus timent.
1670. Sect. 2. Memb. 4. Subs. 7.
1671. De virt. et vitiis.
1672. Com. in Arist. de Anima.
1673. Qui mentem subjecit timoria dominationi, cupiditatis, doloris, ambitionis, pudoris, felix non est, sed omnino miser, assiduis laborius torquetur et miseria.
1674. Multi contemnunt mundi strepitum, reputant pro nihilo gloriam, sed timent infamiam, offensionem, repulsam. Voluptatem severissime contemnunt, in dolore sunt molliores, gloriam negligunt, franguntur infamia.
1675. Gravius contumeliam ferimus quam detrimentum, ni abjecto nimis animo sinius. Plut. in Timol.
1676. Quod piscatoris aenigma solvere non posset.
1677. Ob Tragoediam explosam, mortem sibi gladio concivit.
1678. Cum vidit in triumphum se servari, causa ejus ignominiae vitandae mortem sibi concivit. Plut.
1679. Bello victus, per tres dies sedit in prora navis, abstinens ab omni consortio, etiam Cleopatiae, postea se interfecit.
1680. Cum male recitasset Argonautica, ob pudorem exulavit.
1681. Quidam prae verecundia simul et dolore in insaniam incidunt, eo quod a literatorum gradu in examine excluduntur.
1682. Hostratus cucullatus adeo graviter ob Reuclini librum, qui inscribitur, Epistolae obscurorum virorum, dolore simul et pudore sauciatus, ut seipsum interfecerit.
1683. Propter ruborem confusus, statim cepit delirare, &c. ob suspicionem, quod vili illum crimine accusarent.
1685. Ps. Impudice. B. Ita est. Ps. sceleste. B. dicis vera Ps. Verbero. B. quippeni Ps. furcifer. B. factum optime. Ps. soci fraude. B. sunt mea istaec Ps. parricida B. perge tu Ps. sacrilege. B. fateor. Ps. perjure B. vera dicis. Ps. pernities adolescentum B. acerrime. Ps. fur. B. babe. Ps. fugitive. B. bombax. Ps. fraus populi. B. Planissime. Ps. impure leno, coenum. B. cantores probos. Pseudolus, act. 1. Scen. 3.
1686. Melicerta exclaims, “all shame has vanished from human transactions.” Persius. Sat. V.
1688. Multos vide mus propter invidiam et odium in melancholiam incidisse: et illos potissimum quorum corpora ad hanc apta sunt.
1689. Invidia affligit homines adeo et corrodit, ut hi melancholici penitus fiant.
1691. His vultus minax, torvus aspectus, pallor in facie, in labiis tremor, stridor in dentibus, &c.
1692. Ut tinea corrodit vestimentum sic, invidiae eum qui zelatur consumit.
1693. Pallor in ore sedet, macies in corpore toto. Nusquam recta acies, livent rubigine dentes.
1694. Diaboli expressa Imago, toxicum charitatis, venenum amicitiae, abyssus mentis, non est eo monstrosius monstrum, damnosius damnum, urit, torret, discruciat macie et squalore conficit. Austin. Domin. primi. Advent.
1695. Ovid. He pines away at the sight of another's success——it is his special torture.
1696. Declam. 13. linivit flores maleficis succis in venenum mella convertens.
1697. Statuis cereis Basilius eos comparat, qui liquefiunt ad praesentiam solis, qua alii gaudent et ornantur. Muscis alii, quae ulceribus gaudent, amaena praetereunt sistunt in faetidis.
1698. Misericordia etiam quae tristitia quaedam est, saepe miserantis corpus male afficit Agrippa. l. 1. cap. 63.
1699. Insitum mortalibus a natura recentem aliorem felicitatem aegris oculis intueri, hist. l. 2. Tacit.
1700. Legi Chaldaeos, Graecos, Hebraeos, consului sapientes pro remedio invidiae, hoc enim inveni, renunciare felicitati, et perpetuo miser esse.
1701. Omne peccatum aut excusationem secum habet, aut voluptatem, sola invidia utraque caret, reliqua vitia finem habent, ira defervescit, gula satiatur, odium finem habet, invidia nunquam quiescit.
1702. Urebat me aemulatio propter stultos.
1705. Invidit privati nomen supra principis attolli.
1706. Tacit. Hist. lib. 2. part. 6.
1707. Periturae dolore et invidia, si quem viderint ornatiorem se in publicum prodiisse. Platina dial. amorum.
1708. Ant. Guianerius, lib. 2. cap. 8. vim. M. Aurelii faemina vicinam elegantius se vestitam videns, leaenae instar in virum insurgit, &c.
1709. Quod insigni equo et ostro veheretur, quanquam nullius cum injuria, ornatum illum tanquam laesae gravabantur.
1710. Quod pulchritudine omnes excelleret, puellae indignatae occiderunt.
1711. Late patet invidiae foecundae pernities, et livor radix omnium malorum, fons cladium, inde odium surgit emulatio Cyprian, ser. 2. de Livore.
1712. Valerius, l. 3. cap. 9.
1713. Qualis est animi tinea, quae tabes pectoris zelare in altero vel aliorum felicitatem suam facere miseriam, et velut quosdam pectori suo admovere carnifices, cogitationibus et sensibus suis adhibere tortores, qui se intestinis cruciatibus lacerent. Non cibus talibus laetus, non potus potest esse jucundus; suspiratur semper et gemitur, et doletur dies et noctes, pectus sine intermissione laceratur.
1714. Quisquis est ille quem aemularis, cui invides is te subterfugere potest, at tu non te ubicunque fugeris adversarius tuus tecum est, hostis tuus semper in pectore tuo est, pernicies intus inclusa, ligatus es, victus, zelo dominante captivus: nec solatia tibi ulla subveniunt; hinc diabolus inter initia statim mundi, et periit primus, et perdidit, Cyprian, ser. 2. de zelo et livore.
1716. Rama cupida aequandi bovem, se distendebat, &c.
1717. alit ingenia: Paterculus poster. Vol.
1718. Grotius Epig. lib. 1. “Ambition always is a foolish confidence, never a slothful arrogance.”
1719. Anno 1519. between Ardes and Quine.
1722. Johannes Heraldus, l. 2. c. 12. de bello sac.
1723. Nulla dies tantum poterit lenire furorem. Aeterna bella pace sublata gerunt. Jurat odium, nec ante invisum esse desinit, quam esse desiit. Paterculus, vol. 1.
1724. Ita saevit haec stygia ministra ut urbes subvertat aliquando, deleat populos, provincias alioqui florentes redigat in solitudines, mortales vero miseros in profunda miseriarum valle miserabiliter immergat.
1725. Carthago aemula Romani imperii funditus interiit. Salust. Catil.
1729. Ira et in moeror et ingens animi consternatio melancholicos facit. Areteus. Ira Immodica gignit insaniam.
1730. Reg. sanit. parte 2. c. 8. in apertam insaniam mox duciter iratus.
1731. Gilberto Cognato interprete. Multis, et praesertim senibus ira impotens insaniam fecit, et importuna calumnia, haec initio perturbat animum, paulatim vergit ad insaniam. Porro mulierum corpora multa infestant, et in hunc morbum adducunt, praecipue si que oderint aut invideant, &c. haec paulatim in insaniam tandem evadunt.
1732. Saeva animi tempestas tantos excitans, fluctus ut statim ardescant oculi os tremat, lingua titubet, dentes concrepant, &c.
1735. Infensus Britanniae Duci, et in ultionem versus, nec cibum cepit, nec quietem, ad Calendas Julias 1392. comites occidit.
1736. Indignatione nimia furens, animique impotens, exiliit de lecto, furentem non capiebat aula, &c.
1737. An ira possit hominem interimere.
1739. As Troy, saevae memorem Hunonis ob iram.
1740. Stultorum regum et populorum continet astus.
1741. Lib. 2. Invidia est dolor et ambitio est dolor, &c.
1742. Insomnes Claudianus. Tristes, Virg. Mordaces, Luc. Edaces, Hor. moestae, amarae, Ovid damnosae, inquietae, Mart. Urentes, Rodentes. Mant. &c.
1743. Galen, l. 3. c. 7. de locis affectis, homines sunt maxime melancholici, quando vigiliis multis, et solicitudinibus, et laboribus, et curis fuerint circumventi.
1745. Omnia imperfecta, confusa, et perturbatione plena, Cardan.
1746. Lib. 7. nat. hist, cap. 1. hominem nudum, et ad vagitum edit, natura. Flens ab initio, devinctus jacet, &c.
1747. (Greek: Dakru cheon genemin, kai dakrutas epithukoko, to genos anthropon poludakruton, asthenes hoikzoun.) Lachrymans natus sum, et lachrymans morior, &c.
1750. Initium caecitas progressum labor, exitum dolor, error omnia: quem tranquillum quaeso, quem non laboriosum aut anxium diem egimus? Petrarch.
1751. Ubique periculum, ubique dolor, ubique naufragium, in hoc ambitu quocunque me vertam. Lipsius.
1752. Hom. 10. Si in forum iveris, ibi rixae, et pugnae; si in curiam, ibi fraus, adulatio: si in domum privatam, &c.
1754. Multis repletur homo miseriis, corporis miseriis, animi miseriis, dum dormit, dum vigilat, quocunque se vertit. Lususque rerum, temporumque nascimur.
1755. In blandiente fortuna intolerandi, in calamitatibus lugubres, semper stulti et miseri, Cardan.
1756. Prospera in adversis desidero, et adversa prosperis timeo, quis inter haec medius locus, ubi non fit humanae vitae tentatio?
1757. Cardan. consol. Sapientiae Labor annexus, gloriae invidia, divitiis curae, soboli solicitudo, voluptati morbi, quieti paupertas, ut quasi fruendoriun scelerum causa nasci hominem possis cum Platonistis agnoscere.
1758. Lib. 7. cap. 1. Non satis aestimare, an melior parens natura homini, an tristior noverca fuerit: Nulli fragilior vita, pavor, confusio, rabies major, uni animantium ambitio data, luctus, avaritia, uni superstitio.
1759. Euripides. “I perceive such an ocean of troubles before me, that no means of escape remain.”
1760. De consol. l. 2. Nemo facile cum conditione sua concordat, inest singulis quod imperiti petant, experti horreant.
1761. Esse in honore juvat, mox displicet.
1763. Borrheus in 6. Job. Urbes et oppida nihil aliud sunt quam humanarum aerumnarum domicilia quibus luctus et moeror, et mortalium varii infinitique labores, et omnis generis vitia, quasi septis includuntur.
1764. Nat. Chytreus de lit. Europae. Laetus nunc, mox tristis; nunc sperans, paulo post diffidens; patiens hodie, cras ejuians; nunc pallens, rubens, currens, sedens, claudicans; tremens, &c.
1765. Sua cuique calamitas praecipua.
1767. Epist. 9. l. 7. Miser est qui se beatissimum non judicat, licet imperet mundo non est beatus, qui se non putat: quid enim refert qualis status tuus sit, si tibi videtur malus.
1769. Hor. Ser. 1. Sat. 1.
1770. Lib. de curat. graec. affect. cap. 6. de provident. Multis nihil placet atque adeo et divitias damnant, et paupertatem, de morbis expostulant, bene valentes graviter ferunt, atque ut semel dicam, nihil eos delectat, &c.
1771. Vix ultius gentis, aetatis, ordinis, hominem invenies cujus felicitatem fortunae Metelli compares, Vol. 1.
1772. P. Crassus Mutianus, quinque habuisse dicitur rerum bonarum maxima, quod esset ditissimus, quod esset nobilissimus, eloquentissimus, Jurisconsultissimus, Pontifex maximus.
1773. Lib. 7. Regis filia, Regis uxor, Regis mater.
1774. Qui nihil unquam mali aut dixit, aut fecit, aut sensit, qui bene semper fecit, quod aliter facere non potuit.
1775. Solomon. Eccles. 1. 14.
1779. Boethius, lib. 1. Met. Met. 1.
1780. Omnes hic aut captantur, aut captant: aut cadavera quae lacerantur, aut corvi qui lacterant. Petron.
1781. Homo omne monstrum est, ille nam susperat feras, luposque et ursos pectore obscuro tegit. Hens.
1782. Quod Paterculus de populo Romano durante bello Punico per annos 115, aut bellum inter eos, aut belli praeparatio, aut infida pax, idem ego de mundi accolis.
1783. Theocritus Edyll. 15.
1784. Qui sedet in mensa, non meminit sibi otioso ministrare negotiosos, edenti esurientes, bibenti sitientes, &c.
1785. Quando in adolescentia sua ipsi vixerint, lautius et liberius voluptates suas expleverint, illi gnatis impenunt duriores continentiae leges.
1786. Lugubris Ate luctuque fero Regum tumidas obsidet arces. Res est inquieta felicitas.
1787. Plus aloes quam mellis habet. Non humi jacentem tolleres. Valer. l. 7. c. 3.
1788. Non diadema aspicias, sed vitam afflictione refertam, non catervas satellitum, sed curarum multitudinem.
1789. As Plutarch relateth.
1790. Sect. 2. memb. 4. subsect. 6.
1791. Stercus et urina, medicorum fercula prima.
1792. Nihil lucrantur, nisi admodum mentiendo. Tull. Offic.
1794. Rarus felix idemque senex. Seneca in Her. aeteo.
1795. Omitto aegros, exules, mendicos, quos nemo audet felices dicere. Card. lib. 8. c. 46. de rer. var.
1796. Spretaeque injuria formae.
1798. Attenuant vigiles corpus miserabile curae.
1800. Haec quae crines evellit, aerumna.
1801. Optimum non nasci, aut cito mori.
1802. Bonae si rectam rationem sequuntur, malae si exorbitant.
1803. Tho. Buovie. Prob. 18.
1805. Tract. de Inter. c. 92.
1806. Circa quamlibet rem mundi haec passio fieri potest, quae superflue diligatur. Tract. 15. c. 17.
1807. Ferventius desiderium.
1808. Imprimis vero Appetitus, &c. 3. de alien. ment.
1810. Per diversa loca vagor, nullo temporis momento quiesco, talis et talis esse cupio, illud atque illud habere desidero.
1811. Ambros. l. 3. super Lucam. aerugo animae.
1812. Nihil animum cruciat, nihil molestius inquietat, secretum virus, pestis occulta, &c. epist. 126.
1814. Nihil infelicius his, quantus iis timor, quanta dubitatio, quantus conatus, quanta solicitudo, nulla illis a molestiis vacua hora.
1815. Semper attonitus, semper pavidus quid dicat, faciatve: ne displiceat humilitatem simulat, honestatem mentitur.
1816. Cypr. Prolog. ad ser. To. 2. cunctos honorat, universis inclinat, subsequitur, obsequitur, frequentat curias, visitat, optimates amplexatur, applaudit, adulatur: per fas et nefas e latebris, in omnem gradum ubi aditus patet se integrit, discurrit.
1817. Turbae cogit ambitio regem inservire, ut Homerus Agamemnonmem querentem inducit.
1818. Plutarchus. Quin convivemur, et in otio nos oblectemur, quoniam in promptu id nobis sit, &c.
1819. Jovius hist. l. 1. vir singulari prudentia, sed profunda ambitione, ad exitium Italae natus.
1820. Ut hedera arbori adhaeret, sic ambitio, &c.
1821. Lib. 3. de contemptu rerum fortuitarum. Magno conatu et impetu moventur, super eodem centro rotati, non proficiunt, nec ad finem perveniunt.
1823. Ambitio in insaniam facile delabitur, si excedat. Patritius, l. 4. tit. 20. de regis instit.
1824. Lib. 5. de rep. cap. 1.
1825. Imprimis vero appetitus, seu concupiscentia nimia rei alicujus, honestae vel inhonestae, phantasiam laedunt; unde multi ambitiosi, philauti, irati, avari, insani, &c. Felix Plater, l. 3. de mentis alien.
1826. Aulica vita colluvies ambitionis, cupiditatis, simulationis, imposturae, fraudis, invidiae, superbiae Titannicae diversorium aula, et commune conventiculum assentandi artificum, &c. Budaeus de asse. lib. 5.
1828. Plautus Curcul. Act. 4. Sce. 1.
1829. Tom. 2. Si examines, omnes miseriae causas vel a furioso contendendi studio, vel ab injusta cupiditate, origine traxisse scies. Idem fere Chrysostomus com. in c. 6. ad Roman. ser. 11.
1831. Ut sit iniquus in deum, in proximum, in seipsum.
1832. Si vero, Crateva, inter caeteras herbarum radices, avaritiae radicem secare posses amaram, ut nullae reliquiae essent, probe scito, &c.
1833. Cap. 6. Dietae salutis: avaritia est amor immoderatus pecuniae vel acquirendae, vel retinendae.
1834. Ferum profecto dirumque ulcus animi, remediis non cedens medendo exasperatur.
1835. Malus est morbus maleque afficit avaritia siquidem censeo, &c. avaritia difficilius curatur quam insania: quoniam hac omnes fere medici laborant. Hib. ep. Abderit.
1836. Qua re non es lassus? lucrum faciendo: quid maxime delectabile? lucrari.
1837. Extremos currit mercator ad Indos. Hor.
1838. Hom. 2. aliud avarus aliud dives.
1839. Divitiae ut spinae animum hominis timoribus, solicitudinibus, angoribus mirifice pungunt, vexant, cruciant. Greg. in hom.
1840. Epist. ad Donat. cap. 2.
1842. Lib. 9. cap. 4. insulae rex titulo, sed animopecuniae miserabile mancipium.
1844. Danda est hellebori multo pars maxima avaris.
1845. Luke. xii. 20. Stulte, hac nocte eripiam animam tuam.
1846. Opes quidem mortalibus sunt dementia Theog.
1847. Ed. 2. lib. 2. Exonerare cum se possit et relevare ponderibus pergit magis fortunis augentibus pertinaciter incubare.
1848. Non amicis, non liberis, non ipsi sibi quidquam impertit, possidet ad hoc tantum, ne possidere alteri liceat, &c. Hieron. ad Paulin. tam deest quod habet quam quod non habet.
1849. Epist. 2. lib. 2. Suspirat in convivio, bibat licet gemmis et toro molliore marcidum corpus condiderit, vigilat in pluma.
1850. Angustatur ex abundantia, contristatur ex opulentia, infelix praesentibus bonis, infelicior in futuris.
1851. Illorum cogitatio nunquam cessat qui pecunias supplere diligunt. Guianer. tract. 15. c. 17.
1852. Hor. 3. Od. 24. Quo plus sunt potae, plus sitiunter aquae.
1853. Hor. l. 2. Sat. 6. O si angulus ille proximus accedat, qui nunc deformat agellum.
1854. Lib. 3. de lib. arbit. Immoritur studiis, et amore senescit habendi.
1855. Avarus vir inferno est similis, &c. modum non habet, hoc egentior quo plura habet.
1856. Erasm. Adag. chil. 3. cent. 7. pro. 72 Nulli fidentes omnium formidant opes, ideo pavidum malum vocat Euripides: metuunt tempestates ob frumentum, amicos ne rogent, inimicos ne laedant, fures ne rapiant, bellum timent, pacem timent, summos, medios, infinos.
1858. Agellius, lib. 3. cap. 1. interdum eo sceleris perveniunt ob lucrum, ut vitam propriam commutent.
1860. Omnes perpetuo morbo agitantur, suspicatur omnes timidus sibique ob aurum insidiari putat, nunquam quiescens, Plin. Prooem. lib. 14.
1861. Cap. 18. in lecto jacens interrogat uxorem an arcam probe clausit, an capsula, &c. E lecto surgens nudus et absque calceis, accensa lucerna omnia obiens et lustrans, et vix somno indulgens.
1862. Curis extenuatus, vigilans et secum supputans.
1863. Cave quenquam alienum in aedes intromiseris. Ignem extinqui volo, ne causae quidquam sit quod te quisquam quaeritet. Si bona fortuna veniat ne intromiseris; Occlude sis fores ambobus pessulis. Discrutior animi quia domo abeundum est mihi: Nimis hercule invitus abeo, nec quid agam scio.
1864. Ploras aquam profundere, &c. periit dum fumus de tigillo exit foras.
1866. Ventrocosus, nudus, pallidus, laeva pudorem occultans, dextra siepsum strangulans, occurit autem exeunti poenitentia his miserum conficiens, &c.
1869. In Oeconom. Quid si nunc ostendam eos qui magna vi argenti domus inutiles aedificant, inquit Socrates.
1870. Sarisburiensis Polycrat. l. 1. c. 14. venatores omnes adhuc institutionem redolent centaurorum. Raro invenitur quisquam eorum modestus et gravis, raro continens, et ut credo sobrius unquam.
1871. Pancirol. Tit. 23. avolant opes cum accipitre.
1872. Insignis venatorum stultitia, et supervacania cura eorum, qui dum nimium venationi insistunt, ipsi abjecta omni humanitate in feras degenerant, ut Acteon, &c.
1873. Sabin. in Ovid. Metamor.
1874. Agrippa de vanit. scient. Insanum venandi studium, dum a novalibus arcentur agricolae subtrahunt praedia rusticis, agricolonis praecluduntur sylvae et prata pastoribus ut augeantur pascua feris.—Majestatis reus agricola si gustarit.
1875. A novalibus suis arcentur agricolae, dum ferae habeant vagandi libertatem: istis, ut pascua augeantur, praedia subtrahuntur, &c. Sarisburiensis.
1876. Feris quam hominibus aequiores. Cambd. de Guil. Conq. qui 36 Ecclesias matrices depopulatus est ad forestam novam. Mat. Paris.
1877. Tom. 2. de vitis illustrium, l. 4. de vit. Leon. 10.
1878. Venationibus adeo perdite studebat et aucupiis.
1879. Aut infeliciter venatus tam impatiens inde, ut summos saepe viros acerbissimis contumeliis oneraret, et incredibile est quali vultus animique habitu dolorem iracundiamque praeferret, &c.
1880. Unicuique autem hoc a natura insitum est, ut doleat sicubi erraverit aut deceptus sit.
1881. Juven. Sat. 8. Nec enim loculis comitan tibus itur, ad casum tabulae, posita sed luditur arca Leinnius instit. ca. 44. mendaciorum quidem, et perjuriorum et paupertatis mater est alea, nullam habens patrimonii reverentiam, quum illud effuderit, sensim in furta delabitur et rapinas. Saris, polycrat. l. 1. c. 5.