Sur la paŝtej-monteto
Sovaĝan krutejon mi vidas en tim’,
ŝtonejon kaj rokan aron,
sed dank’ al Di’! se mi turnas min,
mi povas vidi la maron.
La glima strio en blua hel’,
ho, benu ĝin dia mano;
benita estu ŝipo sub vel’,
benita ĉiu ŝipano.
Sed hu! tiu monta, ŝtoneja fatras’
en krutan deklivon ĵetita, —
kvazaŭas rankora trola amas’
de fulmotondro rompita.
Kaj dorso kaj kapo kaj elstaraĵ’
kaj pintoj en roka rompiĝo,
jen de gigantoj ilia krevaĵ’
post sunhela mateniĝo.
Al dioj kaj anoj de l’ lum’ en atak’
ili hakis kaj korne batalis,
sed laŭ krutejo kun fumo kaj krak’
kiel ŝtonoj malsupren falis.
Kruce kuŝas en roka ostar’
brakoj ĉe korpoj dikaj.
Miksiĝas kunen en mond’ el ŝtonar’
torsoj kaj kapoj rompitaj.
Senondaj sub kruta monto-mur’
jen dormas lagoj bistraj;
perfide gapas el funda obskur’
glimantaj abismoj sinistraj.
Dum sombro sub pluvo la niks’ en vesper’
ellage hurlas pri sorto.
Resonas de l’ nuda mont’ en l’ aer’
aŭgur’ pri baldaŭa morto.
Ho-hu, mi kaptiĝas de ega tim’;
altiras min sorĉ’ en rokaron.
Sed dank’ al Di’! se mi turnas min,
mi povas vidi la maron.
«Dokka»
Ho, Dokka, Dokka, kara vi bovin’;
vi, kiam el okulo fluas larmo,
karesu min per via vanga varmo;
vi sekvas en dekliv’ kaj laŭ ravin’
kaj tiam mi ne sola sentas min.
Vi ĉe mi estas en sopiro-svarmo.
Kaj kara vi, ĉu estas misrezon’,
ke nun do rajtas pensi mi pri Jon? —
Injeto sopiras
Prizorgas ŝi en kuira ej’,
patrin’;
maljuna, griza ĉe l’ forna ej’,
patrin’.
Ke kato estus mi, hejma an’,
kares-premanta sin kiel infan’
al patrin’.
Ŝi serĉas manĝon el sak’ kaj kest’,
patrin’;
kaj ĝin pretigas por hom’ kaj best’,
patrin’.
Ke estus mi kiel dika Brit
en rida babilo ĉe forn’ kaj marmit’
kun patrin’.
Trankvile iras sur hejma ter’
patrin’;
kaj sekvas post la pied’ paser’.
Patrin’!
Ke estus paser’ mi sur ŝia voj’
saltanta dance en vigla ĝoj’
ĉe patrin’.
Ŝi ŝatas sunon sur sulka vang’,
patrin’.
Ŝi ŝatas brizon freŝiga al sang’,
patrin’.
Ke estus mi dolĉa mara vent’,
karesa por la anim’ kaj la sent’
de patrin’.
Sed dorson ŝian atakas dolor’,
patrin’,
pro blovo tra fendojn dum ŝia labor’,
patrin’.
Ke estus mi la malnova pord’,
mi ŝirmus ŝin kontraŭ vento de nord’,
por patrin’.
*
Mi scias bone pri ŝia mens’,
patrin’,
dum staras ŝi ĉe la forn’ en pens’,
patrin’.
Kaj ofte penojn forgesas ŝi,
rigardas elen en tim’ pro mi,
faras patrin’.
Forgesas penon dum biena far’
patrin’,
en tim’ rigardas ŝi al montar’,
patrin’.
«Kiele fartas nun povra Injet’,
kuranta anhele sur rok’ kaj montet’?»
pensas patrin’.
Ke scius mian sopiron vi,
patrin’!
La hejm-paŝtejon ekŝatis mi,
patrin’!
Monteje mi iras dum taga hor’,
kaj endormiĝas vespere en plor’,
ho, patrin’!
Al ĉio sentas mi min fremdul’,
patrin’!
De ĉie gapas nur frida okul’,
patrin’.
Ne estas vivaĵ’ kiun fidu mi,
neniu troviĝas por mi kia vi, —
mia patrin’!
Ke viglus iom la tempa ir’,
patrin’!
Minutojn nombras mi en sopir’,
patrin’!
Ke povus paŝi sep-mejle mi,
kaj sidi etan momenton ĉe vi,
mia patrin’!
Mirtelejo
Ho vidu, bluiĝas jen!
Restu nun, ŝaf’ kaj bovino!
Ho hoj, kia bera plen’!
Svarma mirtela senfino.
Egalon ne vidis mi!
Jen bono dum monta vag’!
Mi manĝu ĝis sat’ tie ĉi;
Ni restu ĝis fino de tag’.
Ho nam-nam, kia dolĉaĵ’.
Ho-hoj kiam tiel fariĝas! —
La ej’ estas tuta bluaĵ’!
Por pluraj tagoj sufiĉas.
Tia frand’! ĝi freŝigas min!
Kvazaŭas en reĝa kastel’.
Gusto de bona vin’;
jen kiel en dolĉa fabel’!
Se venus la urs’, la grandul’!
lok’ devus esti por ambaŭ.
Mi cedus por tiu plandul’,
giganta, timiga ja ankaŭ.
«Bonvole,» mi dirus nur,
«ne restu en sinretenem’!
Ja estas nura plezur’;
vi servu vin laŭ la em’»
Se estus la ruza vulp’,
gustigus mi lin per bato;
mortbatus mi lin pro kulp’,
eĉ se estus li frato de l’ papo.
Ŝteliĝas ja kio ajn
far tiu maroda best’!
Li bone kondutas laŭ ŝajn’
sen honto pro senhonest’.
Se estus la lupa poltron’,
malica kiel kasisto,
per mia betulo-baston’
ricevus frapon ŝtelisto.
De mia patrin’ sen hezit’
ŝiriĝis besto kun id’;
mi traktus lin laŭ merit’,
se pelus lin nun avid’.
Sed se la ĝentila junul’
altejen venus tenere,
ricevus li de la inul’
sur buŝon alimaniere.
Babil’! kion pensas mi!
La tago jam pasas al fal’ ...
atendas brutaro ĉi; —
sopiras Dokka pri sal’.
Renkonto
Dimanĉon sidas ŝi en la dekliv’;
kaj pri esperoj dolĉaj ŝi pensadas;
la koro peze en la brust’ frapadas;
vekiĝas revoj al tremanta viv’.
Miraĝo jen sur montokresto ŝvebas;
ŝi arde ruĝas; — jen la knabo venas.
Ŝi foren volas en konfuz’ kaŝiri;
en sorĉ’ ŝi tamen turnas sin al li;
salutas ŝi al li kaj li al ŝi,
kaj staras ne sciantaj kion diri.
Vortumas fine ŝi el sia mir’:
«Sed kara vi ... altkreska kiel vir’!»
Ridetas ruĝa li, streĉante kruron:
«La knab’ ne devas resti malfortul’;
laboru li ja kiel plenkreskul’.»
— «Kaj jen, imagu, vi ricevis barbon!»
«Antaŭe ĝi ja tie estis;
sed eble ĝi nun iomete kreskis.»
Elaste li malantaŭ ŝton’ glitfalas.
El poŝ’ manĝaĵon tiras li kun rid’,
ofertas knabĝenite por divid’:
«Jen ovoj! Ilin mi por vi kunhavas.»
Kun rid’ ŝi ĝuste antaŭ lin sidiĝas;
la brust’ en trem’, l’ okul’ al li fiksiĝas.
Jen sidas ili tiun varman tagon.
Li provŝercante logas ŝin al rid’.
Ŝi ĝojas kiel sur la branĉ’ birdid’,
sed povas ne vigligi babiladon.
Nun kiam ĝustas tempo por feliĉo,
ŝi sidas tie kvazaŭ en fremdiĝo.
Li petas pri rakont’, sed estas for
nun ĉio en vizio vidigita,
perdiĝis tute elen el memor’,
kaj ĉio estas kvazaŭ forgesita.
«Ne troloj! Ili mem prizorgu sin.
Prefere volas mi aŭskulti vin!»
Volonte li pri Skarebrot rakontos.
Elkreskis tie li sur hejma ter’;
ja tie ili kvar bovinojn nutros;
ordigos li laŭ sia manier’.
Ŝi ĉiun opan vorton povas fidi;
demandas ŝi, ŝi ĉion volas scii.
Vagade ili laŭas riveretojn
kun karesema ŝaf’ kaj kun bovin’.
Pri greg’ senzorgaj sentas ili sin.
Permane kaptas ili la fiŝetojn,
kaj roste fritas ilin sur ardaĵ’,
kaj malplenigas sakon da nutraĵ’.
Ho feliĉeg’! — se tio nur ne estus,
ke nek la knabo nek la junulin’
kuraĝas en liber’ rigardi sin;
ĝeniĝas li, sed viro esti devus.
Se ilin ne aparte tenus tio,
ho, kiel bona povus esti ĉio!
Nubiĝas nigre, pluvas sur paŝtej’.
Bruegas tondroj sur la monta kresto.
Sin ŝirmi volas ĉiu hom’ kaj besto;
en roka kavo estas rifuĝej’.
Ne granda estas ĝi sed vizitinda.
Ĝin ili trovas loko ensidinda.
Kaj jen vesperon je la sun-ekkuŝ’
pli kunen ilin la sopiro pelas;
impulse juna brak’ al kolo celas;
kuniĝas sentoplene buŝ’ al buŝ’,
kaj kapturnige ĉio sin transformas;
feliĉa ŝi en lia brako dormas.
Kaprida danco
Ho hipp kaj hoppe
kaj tipp kaj toppe
en tago ĉi;
kaj nipp kaj nappe,
kaj tripp kaj trappe
en rondo ĉi.
Kaj estas am-en-sun’,
kaj estas flam-en-sun’,
kaj estas tril-en-val’,
kaj estas bril-en-val’,
kaj en ludemo
kaj kriegemo
en tago ĉi.
Kaj tir’ ĉe nuko
kaj fal’ sur ŝtupo,
pied’ sur ej’;
kaj formu ringon
kaj ekan svingon
jen en herbej’.
Kaj estas ĝu-en-sun’,
kaj estas tju-en-sun’,
kaj estas glim-en-val’,
kaj estas mim-en-val’,
kaj estas tirlo
kaj roja lirlo
kaj paca ej’.
Ho tapp kaj tapo
kaj puŝ’ en kapo,
ĝin havu vi.
Kaj snipp kaj snufo
kaj kis’ sur buŝo,
ĝin prenu vi.
Kaj estas rul-en-ring’,
kaj estas sul-en-sving’,
kaj estas salt-en-danc’
ne estas halt-en-danc’,
kaj estas hej-hoj,
kaj estas salt-hoj
kaj tra-la-ti.
Amo
La vigla knab’ sorĉe min amigis,
min kvazaŭ birdon enkatenigis.
Triumfas knabo en amfier’,
kaj min allogas ne plu liber’.
Min ligu firme per ŝnur’ el fero.
Subigu ĉene min al sufero.
Ja, tiel premu min nun al vi,
ke l’ tuta mond’ iĝos for por mi.
Se majstrus mi sorĉkapablon mian,
mi kreskus tuj en animon vian.
Mi volus kreski, karul’, en vin,
por ĉiam esti nur via in’.
*
Vi loĝas ene en mia koro.
Vi regas sola en la memoro.
Pensetoj ĉiuj, la tuta mi,
susuras nure pri vi, pri vi.
Se suno brilas de la ĉielo,
mi pensas vi estas ĝia celo.
Se vesperiĝas, tag’ velkas for,
ĉu Injon havas vi en memor’?
Se vent’ alteje vagade blovas,
hararon vian ĝi taŭzi povas.
Se gutas pluv’ kiel kaŝa plor’,
vin malsekigas ĝi dum labor’.
Ho ke la horoj rapide pasu!
Ke tempo tagojn forpele ĉasu!
Ĝojkantas tamen mi pli kaj pli.
Hura, dimanĉon ja venos li!
Arbar-ĝoja
Ho, povra vi leporo,
vestiĝis silke vi,
pri via tim-angoro
nur scias nia Di’.
Laŭ kia cel’ saltadas
vi, eta senpensul’?
Vi kion postkuradas
kontuze al betul’,
povra ul’?
Somero nun boniĝas
kun dom’ en arbustej’;
burĝonoj ŝvelaj iĝas
en via leporej’.
Ni estu ambaŭ gajaj
dum nuna suntempet’;
kaj ambaŭ pigre ĝojaj
ni kuŝu en bosket’
por dormet’.
Vi estas ĉarme bruna
en la somera rob’;
sed estas vi tro juna
por esti mia knab’.
Ho, ke vi min ĝojigu
saltante en dekliv’,
kaj ambaŭ amikiĝu
ni dum la tuta viv’,
tuta viv’.
Demando
Li lante tabakon maĉas,
la maljunulo en Skar’:
«Stranguloj nur babilaĉas
pri trolo kaj sorĉa far’.
Se tio, laŭ ili reala
malbono kaj mava mister’,
ekzistus kun forto fatala,
ne eblus vivi sur ter’.
Sorĉiĝus ni suben kaj norden,
malsanaj en kapo kaj brust’,
subiĝus al ili ni horden
sur tuta la tera krust’.»
La tuje parola edzino
respondis al li en rapid’:
«Permesu ridon je l’ fino,
ĉar estas nun tempo por rid’.
Vi viroj ĉiam ŝajnigas
ke ĉion komprenas vi;
sed ĉion mikskonfuzigas
vi, spite al via sci’.
La troloj devige sklavas
kiel gnomoj en ter’ kaj sur fjord’;
ne timu, — mi certe pravas, —
kvankam estus grandega la hord’.
Eĉ se multaj samkiel herboj
kaj kun forto de akvofal’,
tro kadukas iliaj cerboj
por atenci al ni per batal’.
Atentas ili malmulte
dum sia brua kriad’.
Kondutas ili stulte,
sen ajna kuna agad’.»
Bovin-voko
Bovino bela, ho mia bovin’!
Vagad’ somera ĝojigas nin;
plej bonas herbo sur monta ter’;
en val’ torente fluas river’.
La vent’ blovtuŝas kun milda ben’;
susuras ĝi de la mont-seren’.
Bovino bona, ho mia bovin’!
Deklive vi sentos komforta vin;
lirladas akvo en fonta fluej’,
kaj milde ombriĝas sur mola herbej’.
Paŝtadas huldro en tiu dekliv’;
kaj al ni ambaŭ ĝueblas viv’.
Bovino dolĉa, ho mia bovin’;
tempet’ plezura favoru nin!
Serpenton mordantan forĉasos mi,
kaj muŝojn kaj kulojn mi pelos de vi.
Kaj pasos valse facile la tag’;
vin gratos mi dum ripoz’ post vag’.
Tintilo via je sun-subir’,
nin loge gvidas dum hejmenir’.
Plenmama venos vi al hejma ej’,
salŝtonon lekos vi ĉe l’ kuirej’.
Melkita kuŝos vi por rea maĉ’;
kaj sonĝe dormos en fid’ kaj pac’.
Bovino bela, ho mia bovin’!
Prisonĝu paŝtejon kaj ankaŭ min!
Feliĉaj ni kantos dum tuta somer’;
aŭtuna paŝtej’ estos hejma ter’.
Jen venos bienen vi kiel reĝin’,
kaj ĉiuj krias: Ho kia bovin’!
Malbona tago
Ŝi nombras tagojn ĝis sabat-vesper’;
dimanĉo venas; li promesis ĵure,
ke eĉ se pluvus ŝtonoj el la sfer’,
li al paŝtejo tamen venus kure.
Dimanĉ’ forpasas en nebul’ kaj pluv’;
en plor’ ŝi sidas sola sur la tuf’.
Neniam li perfidos, scias ŝi,
eĉ se la malfeliĉo ilin provus,
ĉar tiam ŝi ne plue vivi povus,
sed sinkus, kaj ŝin morta trovus li.
Sed peza estas ŝia juna koro,
kaj haltas ne la larmoflu’ dum ploro.
Ŝi hejmen venas en aŭtun-vesper’.
Pro timo preskaŭ ŝia koro krevis.
La tutan tagon estis pluv-veter’,
kaj kvazaŭ en inund’ ŝi vadi devis.
Kuŝejen nur rapidas ŝi sen son’;
ripozi lite estas nun bezon’.
Sed ĵus la avo venis de l’ preĝejo;
kaj nun kun pip’ en buŝ’ rakontas li:
«Feliĉos Jon se nun fariĝos ŝi
la lia, tiu in’ de bonstatejo.»
Ŝi sentas pikon en la brust’, Injet’,
kaj svene ŝi ŝancelas al benket’.
Ŝi aŭdas pli ol kion ŝi deziris;
ŝi aŭdas ke la knabo, ŝia stel’,
logata de alia dolĉa cel’,
kun ajnaj belaj inoj flirte iris.
Sed nun li iras ruze por la svat’
al tiu in’ en Os en riĉa stat’.
Kaj tiu faras sin al Jon aminda;
ŝi logas lin malkaŝe kaj sen hont’.
Li, kiel ĉiuj, scias laŭ rakont’,
ke laŭ havaĵ’ ŝi estas preferinda.
Kaj jen kun tiu ino sole dancas li,
kaj por aliaj inoj ne plu ŝancas li.
Injeto — bird’ vundita sub flugil’ —
kun sang’ gutanta kiel brula larmo, —
sin treme kaŝas per la lit-kovril’,
kaj febre tordas sin en plora varmo.
Kaj brulas vang’; ŝiriĝas korradik’.
Nur restas mort’; perdiĝis la amik’.
Ĉe la paŝteja rojo
Lirlanta, vi roj’,
kirlanta, vi roj’!
En valo vi glitas en klara blu’.
Sur spegula fund’,
super ŝtona grund’
kun loga murmur’,
kantanta susur’,
kaj glimas sub sun’ via onda flu’.
— Ho, jen mi ripozu, ripozu.
Brilanta, vi roj’,
glitanta, vi roj’,
deklive vi fluas sub suna bril’.
Kun kluk’ kaj gluglad’,
kun kant’ kaj ĝemad’
kun rid’ kaj ploret’
tra betularbaret’
dormigas en sonĝon via babil’.
— Ho, jen mi sonĝu, mi sonĝu.
Zumanta, vi roj’,
klukanta, vi roj’,
vi havas liton en musk’ dum ir’.
En ĉi milda sin’
forgesas vi vin
pro flustra babil’
pri granda trankvil’;
mildiĝas anime la prema spir’.
— Ho, jen mi memoru, memoru.
Plaŭdanta, vi roj’,
fluanta, vi roj’,
dum longa voj’ kion pensis vi?
Tra dezerta ej’?
ĉe arbust’ kaj florej’?
Dum subtera flu’?
Sub ĉiela blu’?
Ĉu iu plie solecas ol mi?
— Ho, jen mi forgesu, forgesu.
Siblanta, vi roj’,
flustranta, vi roj’,
kantete ludas vi en arbar’.
Al suno ridet’
kaj rid’ en fluet’
kaj longa la vag’
por rivelo al tag’ —
ne kantu pri mia pens’ en amar’.
— Ho, ke mi ekdormu, dormu.
- - - - - - - - - - - - - - - - - -
Dolĉe kiel plor’
sonas harp-sonor’;
logas ama sent’
en somera vent’,
en la milda lul’,
en la flua rul’
dormas for ĝi en trankvilo;
vekiĝas el silent’,
ŝvelas en potenc’,
kiel ŝaŭm-susur’
en la mar-murmur’;
el la dorma ĉarm’
ŝvebas tona svarm’
amovarma, dolĉa trilo ...
. . . . . . . . . . . . . .
Kun arĝentaĵo ĉe harar’ ondanta,
kun broĉ’ vibranta ĉe la mamoj rondaj,
ruband’ arĝenta sur la brakoj bronzaj,
jen huldro ĉe betulo flaviĝanta.
«Pro perd’ de perfidul’ ne ploru vi,
kaj ne plu iru kun amara penso;
memoros ĉiam li per sia menso,
kaj pro konduto fia pentos li.
Ĉagren’ plej peza fine eĉ venkiĝos;
sur bela suna mont’ vi renkontiĝos.
Sed kiu en aflikto post perfid’
en sia kor’ sopiras en doloro,
ŝi scias kiom longa estas horo; —
vi sekve ne plu restu en rigid’.
La kordojn ofte aŭdis vi sonori;
amik’ sopire devas pro vi plori.
Deziras al vi bonon mia frat’;
kaj nokte lia kant’ en val’ plendadas;
mizeranime tagojn li vagadas,
sopire vin serĉante pro la ŝat’.
Ne devas vi forturni vin en frido
de tiu kiu amas vin en fido.
Jen kiam vintrostelo montros sin,
ni Antaŭ-Julon estos festenantaj,
kaj nevideble monten levos vin;
ne timu, ĉiuj estas vin ŝatantaj.
Pri tio scias ne la vilaĝaro.
Amik’ reportos vin el la montaro.»
La huldro velkas for en ĉeaj pratoj.
Vekiĝas el duona dorm’ Injet’,
kaj flugas sammomente for videt’
per de lagopo bruna flugilbatoj.
Ŝi gapas per l’ okul’ en sonĝo ĉi.
Memoroj hejmaj tuj forgesis ŝi.
SUR TROLA MONTO
Vekiĝas
Velkas luno post volba ir’
sude en horizont’;
steloj en sorĉa, svarma delir’
falas el stelara pont’.
Blovas el nordo la vintra spir’
super la montoj.
Nigra nokto vastigas sin,
vindas la teron en brum’;
elen el fendoj kaj el ravin’
flagras blua vaglum’.
Rid’ resonas laŭ roka spin’
super la montoj.
Tranĉe ŝira trumpeta signal’
krias de l’ monta pint’;
viglas kurbuloj en kruta val’,
rampas el rok-labirint’
subteruloj al festival’
super la montoj.
Vintra lumo vekiĝas en nord’,
streĉas la verdajn arkojn,
pelas susure sub volba pord’
antaŭen frostajn sparkojn;
brilas arĝente la flamo-hord’
super la montoj.
Treme pafiĝas la flama glim’
super la alta montej’;
ŝtale frida glacia senfin’
radias sur kruta rokej’
vibre en danc’ sur roka spin’
super la montoj.
Streĉas sin lum’ super pint-kulmin’,
ligas radiojn en nodon,
ŝutas sin dise vibra glim’,
formas tendan volbon.
Staras jen hal’ el radi-gobelin’
super la montoj.
*
Kiam ordiĝis tiu pulul’;
kraĉas trumpeto sonegon; —
venas bruege la nigra ul’,
eksidas li sur la Ŝtonegon.
Fajre ardas lia okul’
super la montoj.
Jen alvenas draŭgoj,
klakas krur’ kaj brak’;
donis sin ili al Hida Ul’;
sekvis eterna plag’.
Fride susuras kant’ el tumul’
super la montoj.
Venas saltanta kaprulo,
fulga nano kaj gnom’,
nikso, draŭgo kaj reaperant’
el sia enmonta dom’,
ĉiu sepmejloj-paŝa kurant’
super la montoj.
Venas trol’ kaj trolino
tra dezertaj altejoj,
rajde sur balail’ kaj baston’
sorĉante per akraj blasfemoj.
Terure ululas la galdra ton’
super la montoj.
Kolektiĝis la greganar’,
praaj kaj ankaŭ novaj:
grake grincas el trola ar’,
el ĉiuj gorĝoj gnomaj.
Ridoj salute ruliĝas de l’ ar’
super la montoj.
Kiel sur ŝaŭma maro ŝtorm’
la nigra kanto vekiĝas;
per tonoj el la tombeja dorm’
glore la reĝ’ salutiĝas;
kreske, disflue ĝi velkas for
super la montoj ...
Ili salutas sian estron
Sidu vi en prosper’,
Altulo en Infer’,
reĝo de l’ ter’!
Estu potenca vi!
Venke progresu vi!
Mondon suben premu vi
de la sud’ al nord’!
Per via anatem’
sob malamik’ en ĝem’,
en trem’ kaj tim’!
Sed via sindonant’,
senbrida diboĉant’,
laŭ sia voj’ de mensogant’
estu en estim’!
Per la satana nom’
blasfemu ĉiu hom’
tri fojojn tri.
Vi fojojn tri kaj tri
nin estros jen kaj ĉi;
havas nin ĉiujn vi
ĝis la tempa fin’!
Ekzameno
Skribas kun libro genue Satan’
per ruĝa sango la nomojn;
li kripte listigas per krifa man’
vivajn kaj mortajn homojn.
Laste ĉiu nova an’
en la gregon.
Preĝon antaŭ la nigra ul’
ili starante raŭkas.
Por ĉiu junulo kaj eĉ oldul’
Diablo la gorĝon faŭkas.
«Ĉu volas vi nun je Antaŭ-Jul’
en la gregon?»
Unuanime per jesa dir’
kriĉas la kongregacio.
Vice ordigas sin in’ kaj vir’
kvazaŭ por konfirmacio.
Prov’ postuliĝas antaŭ enir’
en la gregon.
La nigra katekismo
«Ordono unua, kia ĝi?»
— Laŭ aliuloj kondutu vi.
«Kaj pri la dua, ĉu havas vi konon?»
— Malbenu en koro Dion kaj homon.
«Ĉu scias vi mian trian okupon?»
— Dimanĉon soru preĝejan ŝtupon.
«Kaj nomu ankaŭ al mi la kvaran!»
— Subtenu ĉiam la plej altstaran.
«La kvina?»
— Se antaŭas iu,
neniam indulgu mi al tiu.
«La sesa?»
— Estu interne fiulo,
tamen ekstere bela brilulo.
«La sepa?»
— Estas la trola feliĉo
kaŝe ŝteli, kaj vivi en riĉo.
«La oka?»
— Plej bona defendo
estas mensoga pretendo.
«La naŭa?»
— Vi estu rapida ruzul’
je flar’ de bieno de aliul’.
«La deka ordon’?»
— Al najbar’ perfid’.
Vi ŝatu gajni per ruza insid’.
«La fundon de l’ saĝo, memoru ĝin ĉiam!»
— Forgesi la akran malamon neniam.
«Kion vi kredas?»
— Ĉiam fripono
venkas super atencoj de bono.
«Kion vi preĝas?»
— Ke fariĝu
tiel ke l’ mondo neniam boniĝu.
«Kion plej kore vi deziras?»
— Posedi la mondon mi sopiras.
«Ĉu tiu volo vin tute plenigas?»
— Per sango servute al vi mi min ligas.
«Kaj poste?»
— Ke l’ pakto ĉiujn jarojn
validu, vizitu mi vian altaron.
*
Genuas nun la nova trol’;
eksonas ĝoja kri’;
Ŝtormas hurlo de l’ tuta popol’,
kreskante pli kaj pli.
«Li fidas! Li estas de nia skol’!
En la gregon!»
Por ĵuro je la sennoma grandul’
krifojn Satano eklevas.
«El mia potenc’ estu vi potencul’;
mi ĵure tion promesas.
Eterne mi prenas vin mia subul’,
en la gregon!»
Stela falo
Paŝas antaŭen olduloj,
inoj kaj poste viroj;
Ĉiu raportas el vilaĝar’,
pri siaj malicaj iroj;
kontenta Satano pri tia far’
ridas al ĉiuj.
*
Laponino
Malsanaj mi sorĉas bestojn kaj homojn
kaj sendas la muŝojn flavajn;
rompas mi pacon, vekas ŝtormojn,
fidiras vortojn malpravajn.
Vagantino
Ŝteliston malŝlosi lernigas mi,
trankvilon dum murd’ al murdisto;
la lakton al sango sorĉigas mi,
mortfalu la best’ ĉe l’ melkisto.
Ore vestita virino
Kreskigas mi inter knabo kaj in’
malfidon per fia vortero;
ja kiam kverelas edz’ kaj edzin’,
forvelkas herbo sur tero.
Malgrasulino
Malicon ĉe viroj vekas mi,
per pens’, kiu fidon detruas;
mi scias ke kiam ekflamas envi’
facile mi mavon instruas.
Ĝibulino
Ĝentilajn virojn kun firma sinten’
kaj fid’ je si mem mi ne ŝparas;
malkuraĝigas mi per venen’,
kaj ilin perfidaj faras.
Strabulino
Transturnas mi vidon de dolĉa in’;
kontenton neniam ŝi sentu;
al trol’ kaj vagul’ ŝi forĵetu sin,
en morton sin tiel lamentu.
La viv’ aridiĝas en frida mens’,
kaj suben la dorso kurbiĝas;
la koro fariĝas glacio sen sens’,
kaj ĉio pri ŝi malsaniĝas.
Sorĉ-kuiristino
Se bebon naskas in’ post perfid’,
pro mia sorĉ’ ŝi deliros.
Kaŝe al morto velkos la id’.
Por Julo mi ĝin kuiros.
Duone nuda trolino
Kuras sorĉita knab’ kun mi
ĝis karno kaj cerb’ moliĝas;
fine bebe vindita li
solece, putre foliĝas.
Virino kun okulvitroj
Mi volas ke velku la viv’ en burĝon’;
per tio ĝis nun ni altiĝis;
mi vekis la inon el stat’ de sindon’,
kaj ŝin postuli lernigis.
Ŝi fortas en sia eltrudem’,
ŝi ĉion parceligos;
kaj se la vir’ ne naskas mem,
ŝi ne sin edzinigos.
Sorĉisto kun bovlo
Se viron ni ligu al obeem’,
ne ŝparu ni freŝan bieron;
lamiĝu per ĝi lia estra em’;
dormigos ni lian fieron.
Nuda sorĉisto
La progresema hom’ en labor’
malfacile kaptiĝas; —
sed per sia perlaborita or’
de mi al luks’ li logiĝas.
Sorĉisto kun hakilo
Bonstatajn vilaĝojn incitas mi
al inter-batalado;
okjara rikolt’ disipiĝas pro ĝi
per nura oktaga luktado.
Sorĉisto senzorgema
Senpova la ul’ kripliginte sin
hakinte for la pugnon;
predikas mi pacon al la kokin’
antaŭ ol ligi la vulpon.
Sorĉisto kun vergo
Etulojn en monton mi sorĉas sen hont’,
kaj sklavaj ilin vestigas;
ne vidos ili ekster la mont’;
per libro l’ okuloj kovriĝas.
Sorĉisto kun sako
Sako plena je pek’ kaj horor’
pezigas la ŝultran paron;
per serur’ kaj katen’ el arĝent’ kaj or’
mi sorĉis la tutan homaron.
Delire misvoje iras povrul’,
l’ animon turmentas plagoj;
sur mola lito tordiĝas riĉul’,
putrigas lin bonaj tagoj.
Sorĉisto kun skurĝo
Estru mi laŭ propra vol’,
kaj pensu mi por ĉiuj;
antaŭas mi, kaj sekvu popol’;
kiel mi gloradu neniuj.
Duvizaĝa sorĉisto
Mi sorĉas la rojon; ne fluu ĝi;
krepusko regu la vivon;
antaŭen kaj reen volas mi;
kaj dekstren samtempe kun liven.
Statas kampar’ kiel morta lag’
kie strangaj bestoj putriĝos;
nenio instigas je nokt’ aŭ tag’,
marĉo ĝi baldaŭ estiĝos.
Ĉeval-ĥirurgo
Spacan ejon havu etul’
kaj estru etulmaniere;
sobigas ĉion tiu ul’,
kaj iĝos en mondo mizere.
Kiu kreiĝis al granda afer’,
sidu stulte ĝentile;
mi tranĉas, kaj sen sia vira ekster’
laboros li poste ŝpinile.
Insidanta sorĉisto
Ofte fatalon spertis mi;
nun ruze per sorĉ’ agitas;
mi inter-malicon vekas per fi’,
kaj perfide erarigas.
Se gajnas vi ne per honesta far’,
vi certe fiule prosperos;
mi tion instruis en vilaĝar’;
per tio ĝi multe suferos.
Viro kun buŝumo
Lernigas mi homojn pri kaŝa perfid’
kaj prefero de trompa konduto;
similas al mi pli ol unu homid’
akceptanta maljuston en muto.
Nigramanteluloj
Psalmojn kaj preĝojn mi en murmur’
remaĉas kun evangelio,
ĝis homoj kredas: Jen voj’ de l’ natur’!
— kaj forgesas la volon de l’ vivo.
Sorĉistego
Altule mi paŝas tra l’ vilaĝar’,
postlasas neniun faregon,
ke tiu lerninte laŭ mia far’,
ne fidu plu iun grandegon.
Eta sorĉisto
Mi havas ilon en mia malfort’:
Se iu distingiĝas,
mi klaĉon per ruza, venena vort’
sekrete disvastigas.
Etuloj ĝojas en sia atend’,
pensantaj etul-malice;
grandecon kotŝmiras mi per ofend’,
kaj sekvos min ili laŭvice.
Skeleto
Ĉiujn ulojn inklinajn al ced’
venene mi senfortigas;
laciĝas ili pri ĉio en ted’;
por morti sin ili kuŝigas.
- - - - - - - - - - - - - - - - - -
- - - - - - - - - - - - - - - - - -
*
Satano kun kontenta rid’
ĝoje donas inspiron:
«Se pluen daŭros vi en hid’,
la vivo atingos subiron.»
Laŭdas li pro sindona fid’
al ĉiuj.
Ricevas ili al roba rand’
Longvost-ordenon honoran;
signifas tiu sulfur-ruband’
la atingaĵon plej gloran;
Nigrulo signas per kap’ kaj man’
al ĉiuj.
Honoro estu al meritul’;
laŭ aga efik’ vi altiĝu;
kavalir’ aŭ nobel-rangul’,
aŭ eĉ «pavego» nomiĝu;
krife salutas Diabla ul’
al ĉiuj.