[294] La diversité des contrées excitait entre eux des dissensions, des haines et des animosités virulentes, et ils se faisaient impudemment les uns aux autres toutes sortes d'affronts et d'insultes. Ils affirmaient que les Anglais étaient buveurs et coués.—Jacques de Vitry, Traduction Guizot, p. 292.
[295] Mirum est quomodo non erubescunt fieri similes jumentis insipientibus, ut videantur animalia caudata; nec sufficit eis honor creacionis, quod est quod inter cetera animalia eas Deus fecit sine cauda. In hoc caudatae contumeliam Deo faciunt, cujus opus imperfectum et insufficiens, quantum in ipsis est ostendunt, dum creacioni suae caudas addunt. Item, mirum est quod non erubescunt esse caudatae, cum Anglici erubescunt caudati vocari.—Tractatus de Diversis Materiis praedicalibus, Société de l'Histoire de France, vol. 60, p. 234.
[296] Tota injuriarum de rege Anglorum et caudatis suis ultio quaeritur; Graeculi enim et Siculi omnes hunc regem sequentes Anglos et caudatos nominabant.—Richard of Devizes, English History Society, p. 20.
[297] Richard Coer de Leon, Weber's Metrical Romances, vol. ii, 31.
[298] P. 83.
[299] Ibid.
[301] P. 95.
[304] Fertur etiam comes Atrabatensis super his dixisse cum cachinno, "Nunc bene mundatur magnificorum exercitus Francorum a caudatis".—Matthew Paris, vol. v, 134.
[305] Comes Atrabatensis rapiens verbum ab ore ejus, more Gallico reboans et indecenter jurans, audientibus multis, os in haec convitia resolvit, dicens, "O timidorum caudatorum formidolositas, quam beatus, quam mundus praesens foret exercitus, si a caudis purgaretur et caudatis".—Id., vol. v, p. 151.
[306] Erimus, credo, hodie, ubi non audebis caudam equi attingere.—Ibid.
[307] According to another account, based on Joinville's narrative, Artois "was slain in the town, and his surcoat with the royal French lilies was exhibited to the Moslems as a proof that the King of the Franks had fallen".—Oman, The Art of War in the Middle Ages, p. 346.
[308] The authorities for this incident are:—
(I) Rishanger, "Tunc accesserunt ad Philippum, Regem Franciae,
quibus grata fuit regni turbatio; et ejus bilem contra Anglicos
commoverunt, dicentes turpe fore sibi, gentique suae, ut a caudatis
taliter tractarentur", p. 130-1.
(II) The Chronicle of Lanercost, "Hoc anno orta est guerra in
Neustria inter Francos et Anglos, apud Depe, dum cives illius loci
inhumane Portuenses nostros caede et rapina afficiunt, occasione unius
rudentis, quinimmo elatione sui principis provocati, videlicet, Karoli
fratris Regis Franciae, qui odium conceperat gentis nostrae, eo quod
non potuit fratrem proprium regno supplantare, Regis Edwardi consilio
fulcitum in hoc parte. Nam, ut virus conceptum evidentius evomeret,
multas peregrinis et scholasticis irrogavit molestias, quosdam etiam
pauperes suspendio trucidavit, et canes vivos, eorum ut reputabat
similes, lateribus eorum appendit", p. 150.
(III) Henri Knighton, "Et cum (Normanni) die quadam sex naves
anglicanas obvias habuissent, easdem hostiliter aggressi, duas ex
ipsis continuo perimerunt, suspendentes homines in navibus ad trabes
navium suarum, et sic per mare navigantes, nullam faciebant
differentiam inter canem et Anglicum", vol. i, p. 336.
[310] Wright, Political Poems and Songs (Rolls Series), vol. i.
[313] "Arriére, Englois coués, arriére." The poem was discovered by M. Paul Meyer, and published in Romania, 1892, p. 51.
(Les Anglais) s'en alérent à Rouen par eaue et par terre. Et a leur département, firent lesdiz Parisiens grand huée, en criant: "A la Keuwe!"—Chap. 198: De l'an 1436.
[320] Œuvres, vol. v, p. 48.
[321] Œuvres, vol. v, p. 80.
[325] Je scay que je suis monstré au doigt par les rues
depuis que je chargeay si bien les Anglois couez qui descendoient et prenoient terre à Dieppe.
—Act II, sc. 6.
[327] La plupart des Anglais ont le bout de l'os sacrum, que l'on nomme coccyx, qui leur avance, ce qui fait une espéce de queue.—Quoted by Godefroy sub voce coé.
[329] Venit exercitus multus a rege Scotorum missus,
mille quingenti equitantium et XL millia peditum, per clivum montis
descendens ex opposito de Dunbar, praeparatus ad bellum per turmas
suas. Quod cum vidissent novi castrenses, et ex visione tali jam
laeti effecti, mox eorum vexilla in propugnasculis castri
erexerunt, clamantes ad nostras et eos probrose vocantes canes
caudatos et talia quaeque, insuper comminantes in mortem et caudarum abscisionem.
—Hemingburgh, II, 103.
[330] Cumque venissent in mora juxta Anandiam, ecce incolae
ejusdem provinciae adunati venientes improperabant eis, vocantes eos
canes caudatos, et prae paucitate eos contemnentes, eo quod pedestres
sui longe fuerant ab eis separati.
—Id., II, 146-7.
[331] (Scoti) quasi securi, non posuerunt de nocte vigiles, sed cum jocunditate vinum bibentes, propter paucitatem partis adversae eam parvipendio habuerunt, depromentes cantus et dicentes quod—
De caudis eorum, ut dixerunt, funes sibi facerent ad seipsos Anglos in crastino vinciendos.—Bower, II, 304-5. The Book of Pluscarden represents the Scots as saying "quod Anglicos caudatos per eorum caudas ad suspendium traherent".—Lib. ix. cxxvii.
[332] Bower, loc. cit.
[334] Ross, The Book of Scottish Poems, vol. i, p. 173.
[336] Skelton, vol. iii, p. 186 et seq.
[337] See above, p. 262.
[338] Illo tempore baronibus illuxerat dies sanctificatus, ibi quicunque fugerat Anglicus est caudatus, plenus versutiis, fallax et instabilis et exanimatus.—P. 223.
[339] See above, p. 266.
[340] Anglici enim, sicut ingratissimi homines, ... consuetam trahentes caudam, et villam dictam spoliare cupientes et sibi resistentes trucidare, eam in quatuor locis, quasi in quatuor angulis, incenderunt, ut sic Gandenses nitentes ignem exstinguere, circa custodiam bonorum suorum essent minus cauti.—P. 7.
[341] Prostrati sunt autem omnes Scotti et per undique sparsi ac desolati, decollati, incarcerati, suspensi, distracti, destructi, membratim separati, nisi ille solus fugitivus Robertus le Bruys, qui in latibulis circumvagat, sicut latro vel vispilio. Rex vero de eo nihil curans ipsum permittit errare ubicumque melius vitam suam possit salvare, quia cauda sua penitus amputatur.—Vol. iii, p. 191.
[342] As Goscelin is the first writer in whom there occurs mention of the insult offered to St. Augustine and of its punishment, and as it consequently seems to be with him that the "tail" myth originated, both his versions of the incident are here given:—"Hinc divertens dux verbi Domini, successit tandem cuidam profanae villulae in Provincia quae dicitur Dorseta; ubi daemoniaca plebicola Sanctos Dei omnibus opprobriis ac ludibriis dedecoravere; adeo ut (quod etiam referri injuria est) productas piscium caudas ingererent. Unde indignatus Spiritus Domini in hujus auctores sceleris et in omnem progeniem illorum suum dedecus per os Augustini vatis perpetualiter sententiavit; et pravis propriam ignominiam, Sanctis vero perennem gloriam refudit" (Anglia Sacra, II, p. 67).—"Cumque (Augustinus) provinciam quae Dorsete appellatur, attigisset, et ubique ut Angelus Domini reciperetur, simulque auditorum fide quos pasceret pasceretur, incidit in quamdam villam, velut in tartaream Plutonis sedem. Ibi plebs impia, tenebris suis excaecata, et divinam lucem exosa, non solum audire nequibat vivifica documenta, verum tota ludibriorum et opprobriorum tempestate in Sanctos Dei debacchata, longe proturbat eos ab omni possessione sua; nec manu pepercisse creditur effraenis audacia. At Dei nuntius, juxta Dominicum praeceptum et apostolorum exemplum, excusso etiam pulvere pedum in eos, dignam suis meritis sententiam (non maledicentis voto, quia omnium salutem optabat; sed divino judicio et Eliae typo) atrocibus injecit, quatenus Sanctorum contemptores tam in ipsis quam in omnibus posteris suis, debita poena redargueret, qui vitae mandata repulissent. Fama est, illos effulminandos, prominentes marinorum piscium caudas Sanctis appendisse; et illis quidem gloriam sempiternam peperisse, in se vero ignominiam perennem retorsisse, ut hoc dedecus degeneranti generi, non innocenti et generosae imputetur patriae" (Bollandists, Acta Sanctorum, vol. for May, p. 375).
[343]
"Aggrediuntur ergo virum et sotios furiatis mentibus incolae, et magnis
dehonestatum injuriis, ita ut etiam caudas racharum vestibus ejus affigerent,
impellunt, propellunt, expellunt. Patienter ille et modeste gaudensque pro
nomine Jhesu contumeliam tulit, et, ne magis miserorum irritaret insaniam,
excusso pedum in eos pulvere, longe quasi miliariis tribus recessit."
—De Gestis Pontificum, lib. ii, § 84.
[345] The obnoxious tail appears to have been passed on to Cornwall. In his Curious Myths of the Middle Ages, Mr. Baring Gould states that, as a child, he firmly believed, on the authority of his nurse, that all Cornishmen were born with tails. It required the solemn assurance of a native to convince him of the contrary.
[346] Lines 29,544 et seq.
[347] Early English Text Society, Part I, p. 97.
[348] Lines 15,193-15,212.
[349] Printed by Wright in his Reliquiae Antiquae.
[350] "Cumque de civitate in civitatem praedicando transiret, contigit ut in civitate quae Roucestria dicitur semel praedicaret. Ipso autem praedicante, concives civitatis accesserunt, et verba ejus mendacia reputantes, multa ei obprobria intulerunt. Post multorum vere obprobriorum angustiam, caudas porcorum et vaccarum fimbreis vestimentorum ejus alligantes, in faciemque ejus conspuentes, ipsum de civitate ejicerunt."
[351]
"Volens igitur Deus de obprobrio sibi servoque suo illato
vindictam assumere, instituit ut omnes qui ex tunc
in civitate Roucestriae nascerentur caudas ad
modum porcorum haberent....
Non tamen potuit auferri quin caudas haberent; ex tunc enim et adhuc et in aeternum
existent caudati.... Quod autem univoce homines non sunt, ex quo caudas habent manifestum
est.... Cum igitur caudas habent, contigit ut cum irascuntur caudas erigunt, quapropter
cum irascuntur sedere nequeunt."
[353] Quoted by Godefroy, Dictionnaire de l'ancienne langue française, from Boccace, Nobles malh., vi, 9, f. 153, ed. 1515.
[354] The Lyf of Saynt Austyn, Golden Legende, clxxxiiii, ed. 1483.
[355] "Cum apud occidentales Saxones, in pago Dorsetensi, beatus Augustinus verbum vitae gentilibus praedicaret, venit in vicum quendam, ubi eum nemo suscipere vel ejus praedicationem audire voluit. Sed cùm in omnibus ei rebelles existerent, et cunctis quae ab eo dicebantur contradicerent, et omnia sinistrâ interpretatione obnubilare conarentur, quod dictu nefandum est, caudas piscium in ejus vestibus suere et supendere non timuerunt. Sed quod ipsi in Sancti patris injuriam facere crediderunt, sibi et suis posteris in dedecus sempiternum, et innocenti patriae verterunt in opprobrium. Nam percussit eos in posteriora, opprobrium sempiternum dans illis, ita ut in partibus pudendis, tam in ipsis quàm eorum successoribus, similes caudae nascerentur. Vocatur autem hujusmodi cauda ab indigenis patriâ linguâ Mughel; unde et villa, in qua beato Augustino hujusmodi irrogata est injuria, nomen sortita est Muglington, id est villa Muglingorum, usque in praesentem diem. Fertur etiam quòd, eorum exemplo, in provincia Merciorum, in villa quae Thamewyth dicitur, beato viro ab incolis loci simile dedecus factum fuerit; sed non impune: quia tam ipsi quam eorum posteri, sicut omnibus notum est, pari poena et opprobrio verecundati sunt. Simile postea accidit tempore exilii beati Thomae primatis Angliae, quod ad ejus opprobrium, ut aestimabant, sed mentita est iniquitas sibi, illi de Rocestria deturpaverunt et absciderunt caudam caballi ejus; unde et posteri eorum illic nati inventi sunt caudati."—Joannis Forduni Scotichronicon cum Supplementis et Continuatione Walteri Boweri, lib. ix, cap. 32; ed. Edin., 1747.
[356] Ralph de Diceto, i, 342; Roger de Hoveden, ii, 14; Gervase of Canterbury, i, 225; William of Canterbury, Materials for History of Thomas Becket, i, 130.
[357] Jumentum in nominis mei contemptum, tanquam in diminutione bestiae dehonestari possim, cauda truncatum est.
[358] B. ii, c. ix.
[359] "En l'an cinq cens iiiixxxix, Sainct Augustin fut par Saint Grégoire, lors pape de Romme, envoyé en Angleterre pour prescher et publier la foy de Jesu-christ, et à sa prédication se firent baptizer Eldret, roy d'Angleterre, et sa gent. Et advint que ledit Sainct Augustin alla pour prescher en ung territoire qu'on appelle Dorocestre, auquel lieu les gens d'icelluy territoire, par mocquerie et dérision luy attachérent à ses habillemens des raynes ou grenouilles. Et depuis ce temps, par pugnition divine, ceulx qui naissoient audit territoire out des queues par derriére comme bestes brutes, et les appelle on Anglois couez."—Les trés élégantes et copieuses Annales ... des Gaules; ed. 1531, fol. 27.
[360] Bellenden's Boece, B. ix, c. 17.
[361] Dunbar's Poems, ii, p. 15.
[362] "Cum Augustinus juxta Dorocaestriam predicaret, gentes illius loci caudas Rariarum vestibus illius appendebant. Hinc ipsi et eorum posteri caudas sicut pecudes referuntur habuisse."—Ed. 1609, B. M. copy.
[363] "Nit unbillich wirt der selbig lib heilig (Sant Thomas von Candlwerg) wert gehalten, zu dem das man in seiner heiligen legend, lumpartica historia, wie eins reines säligen lebens er gewesen, hat er auch ein merklich zaichen, das vielleicht bis an den jüngsten tag wert, hinter im verlassen; den in seinem leben reit er auf ein zeit als ein gerechter, frommer man, auf seinem eslein, auf ein dorf zu essen. In dem spotteten die baurn seiner reuterei und schnitten seinem esl den schwanz ab. Darumb beklagt sich der lib heilig, das noch auf den heutigen tag alle die knaben, die in dem dorf geboren werden, schwenzlein, das sie zegelein nennen, ob dem hindern an der wurzln an die welt bringen. Daraus ist das sprichwort entsprungen, das die Englosen hoch vertreust: Engelman, den sterz her! Und ich wolt den fraidigen gern sehen, der in dem selben dorf 'Englsterz' schreien dörft. Er müst sich kurz austreen, wolt er nit erschlagen werden. Wölicher frauen aber, der lust oder zeit in irer geberung wirdet, das sie nit mer, dan über das wasser, in das ander dorflein kumbt, gebürt ir kint an (ohne) schwanz."—Die Geschichten und Taten Wilwolts von Schaumburg, in the Publications of the Stuttgart Literary Society, vol. for 1859, p. 78.
[364] "Haec et talia eiusmodi ita regem Henricum moverunt, ut ira vehementer accensus, aliquando exclamavit: 'Me miserum, non possum in meo regno pacem cum uno sacerdoti habere? Nec quisquam meorum omnium est, qui hac molestia liberare velit?' Ex huiusmodi vocibus, fuerunt improbi nonnulli, quibus visa est occulta voluntas regis esse, ut Thomas é medio tolleretur, qui propterca velut hostis regis habitus, jam tum coepit sic vulgo negligi, contemni, ac odio haberi, ut cum venisset aliquando Strodum, qui vicus situs est ad ripam Medueiae fluminis, quod flumen Rocestriam alluit, eius loci incolae cupidi bonum patrem ita despectum ignominia aliqua afficiendi, non dubitarint amputare caudam equi, quem ille equitaret, seipsos perpetuo probro obligantes; nam postea, nutu Dei, ita accidit, ut omnes ex eo hominum genere, qui id facinus fecissent, nati sint instar brutorum animalium caudati. Sed ea infamiae nota jampridem una cum gente illa eorum hominum, qui peccarint, deleta est."—Ed. 1610, p. 214.
[365] "Anglos quosdam caudatos esse. Suspicabar quod de Anglorum caudis traditur, nugatorium esse, nec hoc meminissem loco, nisi ipsi Anglicarum rerum conditores id serio traderent: nasci videlicet homines, instar brutorum animalium caudatos apud Strodum Angliae vicum, ad ripam fluvii Medueiae, qui Roffensem, sive Rocestrensem agrum alluit. Narrantque ejus vici incolas, jumento quod D. Thomas Canthuariensis episcopus insideret, per ludibrium caudam amputasse, ob idque divina ultione adnatas incolis ejus loci caudas, ut in hos fatidici regis carmen torqueri possit: 'Percussit eos (inquit) in posteriora eorum, opprobrium sempiternum dedit illis'. De hujusmodi caudis quidam in hunc modum lusit:—
—Angliae Descriptionis Compendium, per Gulielmum Paradinum Cuiselliensem, 1545, p. 69.
[366] Ed. 1546, pp. 29-30.
[367] Pp. 76-77.
[368] Ed. 1576.
[369] P. 91.
[370] Song 23.
[371] Church History, p. 67.
[372] P. 63.
[373] Itinerary, vol. iii, p. 53.
[374] As bearing out this opinion, the following passage from Tylor's Primitive Culture may be quoted: "But these apparently silly myths have often a real ethnological significance. When an ethnologist meets, in any district, with the story of tailed men, he ought to look for a despised tribe of aborigines, outcasts, or heretics, living near or among a dominant population who look upon them as beasts, and furnish them with tails accordingly.... The outcast race of Cagots, about the Pyrenees, were said to be born with tails; and in Spain the medieval superstition still survives, that the Jews have tails, like the devil, as they say. In England the notion was turned to theological profit by being claimed as a judgment on wretches who insulted St. Augustine and St. Thomas of Canterbury."—Vol. i, pp. 346-7.