Un repoludo gaitero

De pano sedán vestido,

Com’ un príncipe cumprido,

Cariñoso e falangueiro,

Antr’ os mozos o pirmeiro

E nas siudades sin par,

Tiña costum’ en cantar

Aló pó-la mañanciña:

Con esta miña gaitiña

As nenas ei d’ engañar.

Sempre pó-la vila entraba

Con aquel de señorío,

Sempre con poxante brío

Co tambor s’ acompasaba:

E si na gaita sopraba,

Era tan doçe soprar,

Que ven fixera en cantar

Aló pó-la mañanciña:

Con esta miña gaitiña

As nenas ei d’ engañar.

Todas por él reloucaban,

Todas por él se morrían,

S’ ó tiñan cerca, sorrían,

S’ ó tiñan lonxe, choraban.

¡Mal pecado!, non coidaban

Que c’ aquel seu frolear

Tiña costum’ en cantar

Aló pó-la mañanciña:

Con esta miña gaitiña

As nenas ei d’ engañar.

Camiño da romería,

Debaixo d’ unha figueira,

Canta meniña solteira

¡Quérote!, lle repetía...,

Y él c’ á gaita respondía

Por á todas envoucar,

Pois ven fixeira en cantar

Aló pó-la mañanciña:

Con esta miña gaitiña

As nenas ei d’ engañar.

Elas louquiñas bailaban

E por xunta d’ él corrían,

Cegas..., cegas que no vían

As espiñas qu’ as cercaban;

Probes palomas, buscaban

A luz qu’ as iba queimar,

Pois qu’ él soupera cantar

Aló pó-la mañanciña:

Ó son da miña gaitiña

As nenas ei d’ engañar.

¡Nas festas, cánto contento!

¡Cánta risa nas fiadas!

Todas, todas namoradas

Deranll’ ó seu pensamento;

Y él que d’ amores sedento

Quixo á todas engañar,

Cand’ as veu dimpois chorar

Cantaba nas mañanciñas:

Non sean elas toliñas,

Non veñan ô meu tocar.