«Quixente tanto, meniña,

Tivenche tan grande amor,

Que para min eras lua,

Branca aurora e craro sol,

Augua limpa en fresca fonte,

Rosa do xardín de Dios,

Alentiño do meu peito,

Vida do meu corazón.»

Así che falín un día

Camiñiño de San Lois,

Tod’ oprimido d’ angustia,

Todo ardente de pasión;

Mentras que ti m’ escoitabas,

Depinicando unha frol,

Por qu’ eu non vise os teus ollos

Que refrexaban traiciós.

Dempois que sí me dixeches,

En proba de teu amor,

Décheme un carabeliño,

Que gardín no corazón.

¡Negro carabel maldito

Que me fireu de dolor!...

Mais á pasar pó-lo río

¡O carabel afondou!...

«Tan bó camiño ti leves

Com’ ó carabel lebou.»