Vint’ unha crara noite,

Noitiña de San Xoán,

Poñend’ as frescas herbas

Na font’ á serenar.

E tan bonit’ estabas,

Cal rosa no rosal,

Que d’ orballiño fresco

Toda cubert’ está.

Por eso namorado,

Con manso sospirar

Os meus amantes brazos

Voteiche pó-lo ban.

E ti con doçes ollos

E máis doçe falar,

Meiguiña m’ envoucastes

En pracido solás.

As estrelliñas todas

Qu’ aló no espaço están,

Sorrindo nos miraban

Con soave craridá.

E foron, ¡ay!, testigos

D’ aquel teu sospirar

Qu’ ô meu correspondía

Con amoriño igual.

Pero dempois con outros

Máis majos e galans

(Mais non que máis te queiran,

Qu’ haber non haberá),

Tamén, tamén, meniña,

Soupeches praticar

A sombra dos salgueiros

Cabo do romeiral.

Por eso eu che cantaba

En triste soledá,

Cando, ¡ay de min!, te vía

Con eles parolar.

Coida, miña meniña,

Das práticas que dás,

Que donde moitos cospen,

Lama fan.

¡Qué triste agora te vexo!...

¡Qué triste, nena, estás!...

¿Os teus frescos colores,

Dónde, meniña, van?

¿O teu mirar sereno,

O teu doçe cantar,

Dónde, meniña, dónde,

Coitada toparás?

Xa non te vin, meniña,

Na noite de San Xoán

Poñend’ as frescas herbas

Na font’ á serenar.

Xa non te vin fresquiña

Cal rosa nó rosal,

Que muchadiña estabas

De tanto saloucar.

Hôra de dor ferida

Buscando á honriña vas,

Á honriña que perdeches,

Mais ¿quén ch’ á volverá?

Eu ben, miña meniña,

Ben ch’ á quixera dar,

Qu’ aquel que ben te quixo

Dóise de verte mal.

Mais anque dir, eu diga,

Que limpa, nena estás,

Respóndenme sorrindo

Por se de min bulrar.

«Ben sabes, Farruquiño,

Farruco dó Pombal,

Que donde moitos cospen,

Lama fan.»