Mais ó que ben quixo un día,

Si á querer ten afición,

Sempre lle queda unha magoa

Dentro do seu coraçón.

Aló nas tardes serenas,

Aló nas tardes caladas,

Fanse máis duras as penas

Que nas brandas alboradas.

Aló nas tardes sombrisas,

Aló nas tardes escuras,

Fanse máis cortas as risas,

Máis negras as desventuras.

Que non hay sera tranquila

Para quen remorsos garda,

E máis presto s’ aniquila

Canto máis á noite agarda.

Eu ben sei d’ estos secretos

Que s’ esconden nas entrañas,

Que rebolen sempre inquietos

Baixo mil formas extrañas.

Eu ben sei d’ estes tormentos

Que cosomen e devoran,

Dos que fan xemer os ventos,

Dos que morden cando choran.

Y anqu’ hora sorrindo canto,

Anqu’ hora canto con brío,

Tanto chorey, chorey tanto,

Com’ as auguiñas d’ un río.

Tiben en pasados días

Fondas penas é pesares,

E chorey vagoas tan frías

Com’ as auguiñas dos mares.

Tiben tan fondos amores

E tan fondas amarguras,

Qu’ era fonte de dolores

Nacida entre penas duras.

Hora río, hora contento,

Vou pó-las eiras cantando,

Vendo d’ onda ven ó vento

Cando vou levar ó gando.

Hora con grande sosiego

Durmo na veira d’ as fontes,

Durmo na veira d’ os regos,

Durmo na punta d’ os montes.

Mais ó que ben quixo un día,

Si á querer ten afición,

Sempre lle queda unha magoa

Dentro do seu coraçón.