Cando á luniña aparece

Y ó sol nos mares s’ esconde,

Todo é silencio nos campos,

Todo na ribeira dorme.

Quedan as veigas sin xente,

Sin ovelliñas os montes,

A fonte sin rosas vivas,

Os árbores sin cantores.

Medroso ó vento que pasa

Os pinos xigantes move,

Y a voz que levanta triste,

Outra máis triste responde.

Son as campanas que tocan,

Que tocan en sóns de morte,

Y ô coraçón din n’ olvides

Ós que para sempre dormen.

¡Qué triste! ¡Qué hora tan triste

Aquela en qu’ ó sol s’ esconde,

En qu’ as estrelliñas pálidas

Tímidamente relosen!

Aló as montañas confusas

D’ espesas niebras se croben,

Y á casa branca en qu’ él vive

En sombra espesa s’ envolve.

En vano miro e máis miro,

Qu’ os velos da negra noite

Entr’ ela y os meus olliños

Traidoramente se poñen.

—¿Qué fas ti mentras, meu ben?

Dime dónd’ estás, en dónde,

Que t’ aspero e nunca chegas,

Que te chamo e non respondes.

¿Morreches, meu queridiño?

¿O mar sin fondo tragoute?

¿Leváront’ as ondas feras

Ou perdécheste nos montes?

Vou perguntand’ ôs airiños,

Vou perguntand’ ôs pastores,

Ás verdes ondas pergunto

E ninguén, ¡ay!, me responde.

Os aires mudiños pasan,

Os pastoriños no m’ oyen,

Y as xordas ondas fervendo

Contr’ os penedos se rompen.

Mais ti non morreche, ingrato,

Nin te perdeches nos montes;

Ti, quisáis, mentras qu’ eu peno,

D’ os meus pesares te goces.

¡Coitada de min, coitada!

Qu’ este meu peitiño nobre

Foi para ti deble xunco

Qu’ ô menor vento se torce.

¡Y en recompensa ti olvidásme!

Dasme fel e dasme á morte...

¡Qu’ est’ é ó pago, desdichada,

Qu’ â que ben quer dan os homes!

Mais ¡qu’ importa!, ben te quixen...

Querreite sempre... Así compre

A quen con grande firmesa

Vidiña y alma entregouche.

Ahí tés ó meu coraçón,

Si ó queres matar ben podes;

Pero como estás ti dentro,

Tamén si ti ó matas, morres.