Si á vernos, Marica, nantronte viñeras

A festa d’ o Seixo n’ a beira d’ o mar,

Ti riras, Marica, cal nunca te riches

Debaixo d’ os pinos d’ o verde pinar.

A sombra d’ os pinos, Marica, ¡qué cousas

Chistosas pasaron!, ¡qué rir toleirón!

Relouca d’ arriba, relouca d’ abaixo,

Iñamos, viñamos y ó bombo... ¡pon!..., ¡pon!

As cóchegas brandas, as loitas alegres,

Os berros, os brincos, os contos sin fel,

Todiños peneques, alegres todiños...

Y á Nosa Señora detrás d’ o tonel.

¡Coitada!, ¡qué festa brandida perdeche!...

Cantaras, beberas, dormiras, y así

N’ un feixe miraras rolar xuntamente

Mociños e vellos d’ aquí par’ alí.

Có á vista trubada, c’ os ollos dormentes

Sorrindo, comendo, pifando e ainda máis,

¡Qu’ apertos, qu’ olladas tan chuscas trocaban

As nenas de xenio c’ os mozos de Cáis!

Debaixo d’ os ricos pareauguas de seda

Qu’ abertos formaban tamaño rodel,

Todiños chispados, ¡qué cosas decían!

Y á Nosa Señora detrás d’ o tonel.

Mais ela de cote tan grav’ e soberba,

Tan fina d’ oído, tan curta de mans,

Xordiña quedara, falando por sete,

Con probes e ricos, con porcos e cans.

Meu amo folgando de tanta largueza,

Que n’ era costume na dona tal ver,

Tamén, ¡miña xoya!, saltando da burra,

¡Pin!, ¡pan!, río arriba botouse á correr.

Y á dona sorría con ollo entraberto,

Comendo castañas e viño con mel...

¡Qué festa, Marica!... Todiños peneques...

Y á Nosa Señora detrás d’ o tonel.