Sábado á noite

Marica pilla á roca.

—Ña muller, pilla esa roca

E déixate d’ ir á misa,

Pensa que non tés camisa

E fía unha mazaroca.

—Luns d’ as almas, meu homiño,

Déixame gardal’ ó día

Sen fiare, ¿qué diría

N’ outro mundo meu paiciño?

Pois... martes de San Antonio

Tampouco hey de traballere,

Prá qu’ ó santo me librare

D’ as tentazós do demonio.

Miércoles... ¡Non digo eu!

O home de Nosa Señora

San Xusé... de fiar ôra

Non me quisera no ceu.

¡E xueves!... N’ hay que falar

¡Santísimo Sacramento!

Con todo comedimento

O día ch’ hey de gardar.

¡Y ó viernes! ¿Recordazón

D’ agonía de Xesús?

Pasareino ô pe da crus,

Maxinando na pasión.

E ti benaventurado

Sábado da Virxen santa,

Quen tua festa crebanta

Debe estar excomungado.

Mais, dend’ as doce hastra á unha

Antre ó sábado e ó domingo

Tráeme acá esa roca, Mingo,

Qu’ esa n’ é falta ningunha.

¡Se viras cómo ó resío

M’ entra por antr’ os farrapos!

Acóchame co eses trapos,

Qu’ estou tembrando de frío.

—Non vexo trapos nin toldo

Con que te poida tapare,

Arrímate ô pe do lare

Ou métete antre ó rescoldo.

—Seica teño calentura...

¡Bruu!, seica vou morrere.

—Non t’ afrixas, ña mullere,

Que che irey catal’ o cura.

—Máis quisera un cubirtore;

Sinto callofríos... tantos...

—Pois que te cochen os santos,

Que n’ hay cuberta millore.

Folgaches noites e días

Só por ilos á bicare,

E debent’ ora cochare

Nas tuas postrimeirías.

Deste modo Xan sin Terra

Co á sua muller falaba,

Cando veu que se quedaba,

¡Malpocado!, feita terra,

E cuns coderos tapándolle

O triste coiro desnudo,

Díxolle entonces (eu dudo

Si chorando, si cantándolle):

Ey ti miña gardadora

D’ os días santos e das festas,

Cómo che relosen ora

As carnes por antre as xestas.