Diredes d’estos versos, y é verdade,

Que tên estrana insólita armonía,

Que n’eles as ideas brilan pálidas

Cal errantes muxícas

Qu’estalan por instantes

Que desparecen xiña,

Que s’asomellan â parruma incerta

Que voltexa n’o fondo d’as curtiñas,

Y ó susurro monótono d’os pinos

D’a veira-mar bravía.

Eu direivos tan sô, qu’os meus cantares

Así sân en confuso d’alma miña,

Como sai d’as profundas carballeiras

Ô comezar d’o dia,

Romor que non se sabe

S’é rebuldar d’as brisas,

Si son beixos d’as frores,

S’agrestes, misteirosas armonías

Que n’este mundo triste

O camiño d’o ceu buscan perdidas.