* * *

Tembra un neno no húmido pórtico...

D’a fame e d’o frio

Ten o sello, o seu rostro de anxel,

Ind’hermoso mais mucho, e sin brilo.

Farrapento e descalzo, n’as pedras

Os probes peiños,

Que as xiadas d’o inverno lañaron,

Apousa indeciso.

Pois parés que ll’os cortan coitelos

D’aceirados fios.

Coma can sin palleiro nin dono,

Que todos desprezan,

N’un corruncho s’esconde tembrando

D’a dura escaleira.

E cal lirio se dobra ô secárese,

O inocente a dourada cabesa

Tamen dobra, esbaesido c’a fame,

E descansa c’o rostro n’as pedras.

E mentras qu’el dorme

Trist’imaxen d’a dor y a miseria,

Van e vên ¡á adoraren o Altísimo!

Fariseyos, os grandes d’a terra,

Sin que ô ver d’o inocente orfandade

Se calme d’os ricos

A sede avarienta.

O meu peito c’angustia s’oprime

¡Señor! ¡Dios d’o ceo!

¿Por qué hay almas tan negras e duras?

¿Por qué hay orfos n’a terra Dios boeno?

Mais n’en vano sellado está o libro

D’os grandes misterios...

Pasa a groria, o poder y a alegría...

Todo pasa n’a terra. ¡Esperemos!