Vin de Santiago á Padron

C’un chover qu’era arroyar

Descalciña de pé e perna,

Sin comer nin almorzar.

Po-lo camiño atopaba

Ricas cousas que mercar,

Y anque ganas tiña d’elas

Non tiña par’as pagar.

N’os mesons arrecendía

Á cousas de bon gustar,

Mais o que non ten diñeiro

Sin elas ten que pasar.

Fun chegand’â miña casa

Toda rendida d’andar,

Non tiña nela frangulla

Con que poidera cear.

A vista se me barria

Qu’era aquel moito aunar.

Fun â porta d’un veciño

Que tiña todo á fartar,

Pedinlle un-ha pouca broa,

E non ma quixo emprestar.

As bagullas me caian

Que me for’á avergonzar,

Volvinm’â miña casiña

Alumada d’o luar,

Rexistrei cada burato

Para ver d’algo atopar:

Atopei fariña munda,

Un puñiño á todo dar.

Vino n’o fondo d’artesa

Puxenm’á Dios alabar;

Quixen alcendé-l’o lume,

Non tiña pau que queimar.

Funll’á pedir á un-ha vella.

Tampouco m’o quixo dar

Si non era un toxo verde

Para me facer rabiar.

Volvin triste com’a noite

Á chorar que te chorar,

Collin un feixe de palla,

D’o meu leito o fun pillar,

Rexistrei po-lo cortello

Mentras me puña á rezar

E vin uns garabulliños,

E fieitos á Dios dar.

¡Meu San Anton milagroso,

Xa tiven fogo no lar!

Arrimei o pote ô lume

Con augua para quentar.

Mentras escarabellaba

Na cinza, vin relumbrar

Un ichavo d’a fertuna...

¡Miña Virxe d’o Pilar!

Correndiño, correndiño

O fun en sal á empregar,

Mais contenta qu’un-has pascoas

Volvin a port’á pechar,

E n’a miña horta pequena

Un-has coles fun catar.

Con un pouco d’unto vello

Qu’o ben soupen aforrar,

E c’a fariñiña munda,

Xa tiña para cear.

Fixen un caldo de groria

Que me soupo, que la mar,

Fixen un bolo d’o pote

Qu’era cousa d’envidiar;

Despois qu’o tiven comido,

Volvin de novo á rezar;

E despois qu’houven rezado

Puxen a roupa á secar,

Que non tiña fio enxoito

D’haber tanto me mollar,

N’antramentras me secaba

Puxenme logo á cantar

Para que m’oiran

En tod’o lugar:

Meu lar, meu fogar,

Cantas onciñas

D’ouro me vals.