Cor de promo amontonans’as nubes

Rodan lentas as ondas d’o mar,

E zoando con son pavoroso

Ven o huracan.

¡Que cargado está o ceo e que triste,

Qu’escuro, que negro, tornandose vay!

Encendámo-l-a vela bendita

Qu’hay tempestá.

Cabalgando n’as alas d’os ánxeles,

Por mandado de Dios correrán,

As centelas qu’asombran os malos

C’o seu lostregar.

Nove follas d’olivo queimemos

Por que alexen de nos todo mal,

Que nos libren de rayo e centela

Que nos matar.

O trisaxio cantemos en coro...

Incrinaivos y á Dios adorai

Pois si trona é que quer recordarnos

Qu’é grand’e inmortal.

¡Santo, santo! din todos á un-ha

Fillos e nay...

Todos non, qu’un soberbo e sañudo

Calado está.

Mais os tronos afunden os ceos

E cega d’os lóstregos o brilo fatal

¡Ou, que noite!... que noite terrible

De tempestás.

El Señor est’airado... ¡incrinemonos!

¡Ey! malvados d’a terra tembrai,

O que salvo esta noite saire,

Que contar ha.

—Ña nay, a vaca marela

Tembra coma vos n’a corte.

¿Fixo algun pecado ela?

¿Virá un rayo á darlle morte?

—S’ela non fixo pecado,

Mal cristiano, ti o fixeche,

Qu’és pecador rematado

Mesmo dendes que naceche.

—¿Y a probe vaca marela

Paga, decí, o qu’eu pequei?

—Pagas ti, morrend’ela,

Di ¿con que te manterei?