SAN LOURENZO

I

Ô mirar cal de novo n’os campos

Iban á abrochá-l-as rosas,

Dixen—¡En onde, Dios mio,

Irey á esconderm’agora!

E pensei de San Lourenzo

N’a robreda silenciosa.

N’algun tempo aquês vellos carballos

Amostrando as suas raices,

Cálva-l-as redondas copas

Que xa de musgo se visten,

Âs tristes almas falábanlles

Tan soyo de cousas tristes.

O alciprés que direito s’asoma

D’o convento tras d’o muro,

Y o lixeiro campanario

Cuberto d’herbas e musgo,

D’a devesa, c’o cruceiro

Eran cintinelas mudos.

Y aquel Cristo que n’o arco de pedra

Abatido a frent’incrina,

Soyo, cal s’inda n’o Gólgota

Loitase c’o as agonias,

Ôs corazós oprimidos

Resignacion ll’infundia.

E si dentro d’o craustro deserto

E ruinoso penetraba,

Nunca d’o olvido un-ha imaxen

Vira n’o mundo mais crara,

Nin de mais grande silencio

N’a terra vos rodeara.

N’o profundo d’a font’escondida

Medraban con libertade,

Antr’as silva-l-as violas

Antr’o buxo, as dixitales,

Y a morte ¡cal fora grata

N’aquel deserto lugare!

E por eso ô mirar cal n’os campos

De novo abrochan as rosas

Dixen—¡En onde, Dios mio,

Irey á esconderm’agora!

Y ô bosque de San Lourenzo

M’encamiñey silenciosa.

II

¿Ond’estaba o sagrado retiro?...

Percibin ruidos estraños,

Pedreiros iñan e viñan

Por aquel bosque apartado.

¡Era que un-ha man piadosa

Coidaba os desamparados!

D’un-ha ollada medin o interiore...

Todo relumbraba branco,

Cada pedra era un espello

Y o vello convento, un pazo

Coberto de lindas frores.

¡Que terrible desencanto!

¡Negra nube cubreu de repente

Os meus ollos asombrados,

E mais que nunca abatida

Fuxin!... que o retiro amado

Pareceume a alma limpa d’un monxe

Sumerxida n’os lodos mundanos.

Marzo de 1880.