¡Profanemos d’o bosque as umbrías!...

E ante estes mudos testigos,

O rio, a fonte y os ceos,

Qu’eu rompa os xa vellos vinculos.

D’o pasado correron as horas,

Só Dios sabe antre que abismos,

¡Non tornarán... olvidemos!

Que a recordanza é un martirio.

Hay un niño de rosas silvestres

Cabo d’a fonte escondido,

E un prado de herba trebiña

Alfombra o arredor sombriso.

Cal un tempo, rebuldan as brisas,

N’a fronda cantan os xilgaros,

As margaridas sorrinme,

Y oyo o marmurar d’o rio.

Sin amar cal é negra esta vida

E perde o sol o seu brilo,

Deixa que o sorbo postreiro

Beba d’o celeste viño.

Din que dorme o privado n’o leito

Ancho d’os fondos olvidos,

Ambos pois, xuntos bebamos,

D’este bosque antr’os espiños.

¡Que armonioso n’altura resoa

O zoar ronco d’os pinos!

Mais maxino que nos miran

Sereos dend’o monte arisco.

E parés que trasvexo antr’a brétema

N’as vaguedás d’o infinito

O perfil trist’e emborrado

D’os meus ensoños perdidos.

E que adustas m’axexan as sombras

Tras d’esos coutos e riscos,

D’os meus mortos adorados

E d’os meus delores vivos.

¡Mais n’importa! Da antigua devesa

Profanemos os retiros...

Séntate ô meu lado e dime,

Dime... o que tantas oiron.

És garrido e lanzal y os teus ollos

N’os meus coma estrelas fixos,

Dormentes, din qu’o amor n’eles

Pousa o seu dedo divino.

Eu contémprot’en tanto serea,

Dura coma os seixos frios

E d’o teu corazon conto

Os turbulentos latidos.

¡Faise a asmosfera densa ô redore...

Decote o mesmo camiño!

Coma o seu cantar os páxaros

Tés, corazon, o teu ritmo.

Mais de vagoas s’inunda o meu rostro

E d’a yalma n’o mais intimo

O hastio lento penetra

Com’espada de dous fios.

¡Ea! apártate lonxe... non quero

Profanar este retiro,

Nin pode o corazon tolo

Ser de sí mesmo asesino.

Sosegavos, ñas sombras airadas

Qu’estou morta para os vivos.

¡Sagrado quedaches, bosque!

¡Sin mancha ti, meu esprito!