Tecin soya a miña tea,

Sembrey soya o meu nabal,

Soya vou por leña ô monte,

Soya a vexo arder n’o lar.

Nin n’a fonte nin n’o prado

Así morra c’o a carráx

El non ha de virm’ á erguer,

El xa non me pousará.

¡Que tristeza! o vento soa,

Canta o grilo ô seu compás...

Ferve o pote... mais, meu caldo,

Soiña t’hey de cear.

Cala rula, os teus arrulos

Ganas de morrer me dan,

Cala, grilo, que si cantas

Sinto negras soïdás.

O meu homiño perdeuse,

Ninguen sabe en onde vay...

Anduriña que pasache

Con él as ondas d’o mar,

Anduriña, voa, voa,

Ven e dime en ond’está.