Os manantiales sécanse,

Ôs robres cáenll’as follas,

Pero a tua yalma é plena primadera,

Non veu mais que un-ha aurora.

E en vano oyes d’o mundo,

En vano oyes d’a vida...

N’apagará a tua sede o que outros beben

N’as auguas maldecidas.

Mais cando chegue a tarde d’o teu dia

E chegue o teu outono,

Ven hastr’a miña tomba paseniño,

E deposita n’ela os teus remorsos.