—¡Como venden a carne n’o mercado

Vendeut’o xurafás!

—¡Pero que importa ô fin que me vendese;

S’eu n’o podo olvidar!

—Matoute á penas, sin piedá, e deixoute,

Deixoute o desleal.

—Pois olvidada morrerey e triste

Que olvidalo... ¡non xa!

—Cal se pisan as herbas él pisoute...

¡Odiate!... ¿e n’o odiarás?

—Anque m’odie, e me pise, e me maldiza,

Eyllo de perdoar.

—¡Mal haya a tua constancia, probe tola,

Y a tua lealtad!

Mais anque tí o perdones, Dios qu’é xusto

N’o pode perdoar.

(Un incredulo aparte,

Sorrindo c’un sorrir de Satanas)

—Fiádevos en Dios e non corrades

¡Dios! ¿quen sabe s’o hay?

(Un-ha vella que pasa)—Aquel que as fixo

Eu sey que tarde ou cedo as pagará.

(Outro)—Âs escuras vamos,

Sen que sepa ninguen pra donde vay.

Pero, cobre n’a man o que poidere

Mais val ter en seguro qu’esperar.

(Un bon)—Hay tantos homes

Como intenciós e pensamentos hay.

Pero dichos’ aquel que inda morrendo

Ô que o matou lle pode perdoar.