Eu levo un-ha pena

Gardada n’o peito,

Eu levoa, e non sabe

Ninguen por que a levo.

Orelas vizosas

D’o Miño sereno,

Onde o paxariño

Ten o seu espello,

Y antr’as margaridas

Pacen os cordeiros,

Vos soyas sabedes

O meu sentimiento.

Cabo d’un-ha pena

Onde mana un rego

 sombra d’un pino

Manso e xigantesco

Que soberbo brama

Cand’o move o vento,

Coma n’un sepulcro

Dorme o meu sacreto.

Mais, anque alí dorme

Viv’en min desperto.

Eu levo un-ha pena

Gardada n’o peito

Tamaña, tamaña,

Bon Dios que n’a rexo.

¡Quen me dera, orelas

D’o Miño sereno,

Ser un d’aqués cómaros

Qu’en vos tên asento!

Sin medo e sin penas,

De bran e d’inverno

Un sigro tras d’outro

Morara ond’eu quero...

C’a veiga por paço

C’o espazo por teito.