Marcháchet’un dia

Ti, aquel qu’eu queria,

Fuxiste d’a terra

Que tant’alegría

Y encantos encerra.

Dixeches—María,

Mais doçe que as meles,

Mais linda que as frores,

Paloma sin feles,

Non chores, non chores,

Que ausencia envivece,

Non mata, n’esquece,

Os doçes amores,

Que a dicha axuntou.

¡Eu voume!... mais s’ora

Delor nos ofrece

Fertuna treidora,

Jamás t’olvidara

Quen tanto t’adora

Quen tanto t’amara.

¡Adios miña vida!

N’o peito escondida

Te levo, antre tanto

Non torno á te ver.

¡Ti espera! pois xuro

Por Dios sacrosanto,

Que si non morrer,

Aquí ey de volver.

Morrer, non morreche...

Y anqu’eu esperara...

¡Que ben que compriche,

Palabra que diche!

¡Amor que tibeche!

Que os anos pasaron,

As frores mucharon,

Os negros cabelos

En brancos tornaron,

E nunca mais, nunca

¡Poder d’un querer!

Quixeches volver...

Vivir para ver.