Dend’aquí vexo un camiño

Que non sey á donde vay,

Po-lo mismo que n’o sey

Quixera o poder andar.

Istreitiño sarpentea

Antre prados e nabals

Y and’o feito, aquí escondido,

Relumbrando mais alá.

Mais sempre, sempre tentándome

C’o seu lindo crarear,

Qu’eu penso, non sey por que,

N’as vilas que correrá,

N’os carballos que o sombrean,

N’as fontes que o regarán.

Camiño, camiño branco

Non sey para dónde vas,

Mais cada vez que te vexo

Quixera podert’andar.

Xa collas para Santiago,

Xa collas para o Portal,

Xa en San Andrés te deteñas,

Xa chegues á San Cidrán,

Xa, en fin, te perdas... ¿quén sabe

En dónde? ¡qué mais me dá!

Que ojallá en tí me perdera

Pra nunca mais m’atopar...

Mais ti vas indo, vas indo,

Sempre para donde vas,

Y eu quedo encravada en onde

Arraigo ten o meu mal.

Nin fuxo, non, que aunque fuxa,

D’un lugar á outro lugar,

De min mesma, naide, naide,

Naide me libertará.